Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

×Strona tego wydarzenia wymaga sprawdzenia, niektóre informacje mogą być nieprawidłowe lub może ich brakować.

Zarządzenie gubernatora dystryktu lubelskiego Ernsta Zörnera o utworzeniu getta

Gubernator dystryktu lubelskiego Ernst Zörner wydał zarządzenie o utworzeniu getta, w którym wyszczególnione zostały ulice stanowiące granice getta:

Ze względu na dobro publiczne zostaje z natychmiastową mocą utworzona zamknięta dzielnica mieszkaniowa (getto). Granice getta są wyznaczone następującymi ulicami: od rogu Kowalskiej, przez Kowalską, Krawiecką wzdłuż bloku domów, przecinając wolne pole Siennej od Kalinowszczyzny aż do rogu Franciszkańskiej, następnie przez Unicką aż do rogu Lubartowskiej, Lubartowską aż do rogu Kowalskiej. We wspomnianej dzielnicy winni zamieszkać wszyscy osiadli w Lublinie Żydzi. Ludności żydowskiej zabroniony jest stały pobyt poza gettem.

Zezwolenie na zamieszkanie poza gettem mogli otrzymać jedynie wykwalifikowani robotnicy, lekarze, członkowie lub urzędnicy Judenratu. Polacy zamieszkujący obszar wyznaczony na getto mieli opuścić do 10 kwietnia, zaś Żydzi mieli obowiązek zamieszkać w nim najpóźniej do 15 kwietnia. Od tego momentu w oficjalnej nomenklaturze żydowską dzielnicę mieszkaniową zaczęto nazywać gettem. Na przełomie marca i kwietnia br. Starosta Powiatowy w Lublinie rozesłał po okolicznych wsiach i miejscowościach zapytania o możliwość udostępnienia w celu ogrodzenia getta słupków, drutu kolczastego oraz gładkiego drutu parkanowego. W większości przypadków odpowiedź była negatywna z powodu braku wskazanych materiałów. Grodzenie getta rozpoczęto dopiero na przełowmie stycznia i lutego 1942 roku, co było związane z planami likwidacji dzielnicy żydowskiej na Podzamczu. Co ciekawe, ulica Ruska do momentu rozpoczęcia akcji "Reinhardt" w nocy z 16/17 marca 1942 roku, nie była ograniczona, co było najprawdopodobniej spowodowane znaczeniem drogi jako ważnej arterii komunikacyjnej, o czym wspomina Wiesława Majczak:

[...] Pierwsze getto było po obu stronach ulicy Ruskiej. Ruska była wtedy jedynym traktem łączącym centrum miasta z Kalinowszczyzną [...]. Tamtędy się chodziło. Pamiętam tych stłoczonych Żydów z gwiazdami Dawida na rękawach [...]. Mówiło się, że jest rzeczą bardzo niebezpieczną chodzenie przez Ruską, bo mogli Niemcy potraktować, że ten kto jest na ulicy jest Żydem [...].

Uczestnicy

Wideo

Historie mówione

Miejsca

Źródła

Kategorie

Słowa kluczowe

Rodzaj wydarzenia