W ramach działań Ośrodka powstał program wydawniczy, który jest naturalnym elementem promocji kulturalnej miasta. Tak więc może on współtworzyć wizerunek naszego miasta. Jest adresowany z jednej strony do masowego odbiorcy (zarówno z kraju jak i z zagranicy), a z drugiej strony w ramach tego programu ukazują się publikacje zmierzające do uporządkowania wiedzy o wielu lubelskich tematach (historia, kultura), które są ważne dla Lublina, a wciąż mało znane.

W ramach działań Ośrodka powstał program wydawniczy, który jest naturalnym elementem promocji kulturalnej miasta. Tak więc może on współtworzyć wizerunek naszego miasta. Jest adresowany z jednej strony do masowego odbiorcy (zarówno z kraju jak i z zagranicy), a z drugiej strony w ramach tego programu ukazują się publikacje zmierzające do uporządkowania wiedzy o wielu lubelskich tematach (historia, kultura), które są ważne dla Lublina, a wciąż mało znane.

Irena Tuwim "Wiersz o najważniejszym wierszu"

Status i los Ireny Tuwim (1898-1987) jako poetki jest szczególny. Z jednej strony należy do najzdolniejszych poetek dwudziestolecia międzywojennego, wymienianych w opiniach krytycznych jednym tchem z Zuzanną Ginczanką, Kazimierą Iłłakowiczówną, Marią Pawlikowską-Jasnorzewską. Z drugiej – jest młodszą siostrą wybitnego poety, pierwszej wielkości ekspansywnej grupy Skamander („siostrą Szekspira”). Osiągnięcia – debiut w osiemnastym roku życia (wiersz Panienka, 1916) trzy tomy poetyckie wydanie w międzywojniu, 24 wiersze (1921), Listy (1926), Miłość szczęśliwa (1930), autorski wybór wierszy z 1958 roku, przyjęty przez Annę Kamieńską entuzjastycznie jako „powrót poetki”, znakomite Łódzkie pory roku (1956), z nakreślonym fascynującym obrazem przedwojennego dzieciństwa obojga Tuwimów w mieście fabrycznym, świetne i wznawiane dzieła literatury dziecięcej (Marek Wagarek, 1955; O pingwinie Kleofasku, 1960; Co okręt wiezie?, 1962; Pampilio, 1962) – to wszystko umknęło czytelnikom siostry Juliana. Pisany był jej długowieczny żywot w cieniu.

Irena Tuwim "Wiersz o najważniejszym wierszu"

Tytuł wyboru dokonań Ireny Tuwim Wiersz o najważniejszym wierszu otwiera utwór pod takim właśnie tytułem, w którym młoda poetka przewiduje swój los; zamykają zaś tom zapomniana proza wojenna pt. Świat pełen przedmiotów (1940), swego rodzaju parafernalia, oraz mniej znane przekłady poetyckie z Marceline Desbordes-Valmore i Ludmiły Tatianiczewej. To klamra kompozycyjna 89-letniego, pracowitego i ciekawego, choć nieszczęśliwego życia (dwaj nieudane i bezdzietne małżeństwa).

Bardziej znana jako tłumaczka, zwłaszcza literatury dziecięcej, między innymi kongenialnie spolszczonych Kubusia Puchatka i Mary Poppins (i kilkudziesięciu innych dzieł), warta jest ze wszech miar przypomnienia, zarówno jako poetka, jak i autorka wierszy prozą oraz prozaiczka sensu largo. Po części uczynił to jeszcze za życia twórczyni Stanisław Bartman w pracy magisterskiej pt. Twórczość Ireny Tuwim dla dzieci (UAM, 1967), a po jej śmierci - Anna Augustyniak w biografii pt. „Nie umarłam z miłości…”… (2016), potem redakcja bydgoskiego pisma „Fabularie” w tematycznym zeszycie, poświęconym poetce (2017, nr 2),a także Agata Zawiszewska w szkicu Siostra Szekspira, czyli Irena Tuwim (w książce: Między Młodą Polską, Skamandrem i Awangardą. Kobiety piszące wiersze w dwudziestoleciu międzywojennym, 2014). 

Czas jednak, by wrócić do samej lektury tych pięknych, smutnych, melancholijnych, pełnych wewnętrznych dramatów wierszy. Zasługują na to w stulecie wydania debiutanckiego tomu.

Katarzyna Kuczyńska - Koschany

Słowa kluczowe