Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

×Strona tego wydarzenia wymaga sprawdzenia, niektóre informacje mogą być nieprawidłowe lub może ich brakować.

Sprawa komisji starościńskiej do spraw uprawnień Żydów lubelskich

Oblata [wpisanie do ksiąg urzędowych - red.] mandatu starosty lubelskiego Jana Firleja, podskarbiego koronnego, z 23 V [możliwe, że pisarz popełnił błąd i chodziło o kwiecień] 1594 r. wydanego w związku z wnoszonymi do króla skargami mieszczan podzameckich, że Żydzi „nad prawo pospolite i nad zwyczaje inszych miast" pieką chleb, warzą piwo, miody i gorzałki w swoich domach i handlują nimi. Dla zba­dania przywilejów obydwu stron starosta powołał komisję w składzie: Stanisław Mełgiewski podsędek lubelski, Piotr Strzębosz i Marcin Sarnicki sędzia żydowski. Komisja miała mieć na uwadze konstytucje sejmowe, zabraniające Żydom handlu niektórymi towarami (sól, zakaz utrzymywania karczem). Po szczegółowej analizie przywilejów Żydów i przedmieszczan starosta zakazał Żydom utrzymywania bro­warów, warzenia piwa i „wszelijakich trunków w domiech swoich", szynkowania kupionej gorzałki, sprzedawania pieczonego przez nich chleba chrześcijanom, mogli natomiast produkować miód na własne potrzeby i sprzedawać go innym Żydom, mogli też szynkować wino wśród ludności żydowskiej, kupować od mieszczan piwo w beczkach i szynkować go wśród swoich.