Warsztaty Poezja i pamięć – skierowane do osób piszących i czytających wiersze – skoncentrowane są na zagadnieniu poezji jako formy pamięci.

Warsztaty Poezja i pamięć – skierowane do osób piszących i czytających wiersze – skoncentrowane są na zagadnieniu poezji jako formy pamięci.

idea

Poezja i pamięć
| warsztat wiersza

 

poezja córką jest pamięci
stoi na straży ciał w pustkowiu

szelesty wierszy tyle warte
ile jest w nich oddechu tamtych

(Zbigniew Herbert)

 

Poezja zaczyna się tam, gdzie brakuje nam słów, w tej niemocie, która chwyta za gardło, kiedy próbujemy powiedzieć coś naprawdę ważnego, przejmującego do głębi, koniecznego. Wtedy w dreszczu wiersza wybrzmiewa coś, co jest bezmowne, nieoswojone, wolne – jak dzikie zwierzę. Jednocześnie poezja jest formą pamięci – rodzi się z pogłosów biegnących z przeszłości, wrasta w nie, udziela im swojego trwania. Warto więc pytać, co pamięta wiersz? Co w sobie przechowuje? Czego strzeże? Czemu pozwala wychylić się w naszą stronę? I warto też – w lekturze, w ruchu pióra – udzielać głosu temu, co jest dojmująco realne, choć pozostaje nieme, niedotykalne, bezpowrotnie utracone. Ta rzeczywista obecność nieobecnego – pozbawiona oparcia, zawieszona, przenicowana – ma w sobie coś z fotograficznego negatywu, ale ma też znikliwą konsystencję echa i bez naszych słów osuwa się w niepamięć, zapada w głuchą ciszę nieistnienia.

Warsztaty Poezja i pamięć – skierowane do osób piszących i czytających wiersze – skoncentrowane są na zagadnieniu poezji jako formy pamięci. Prowadzone w ramach warsztatów zajęcia – interpretacyjne i pisarskie – pomyślane zostały jako forma namysłu nad tym, co pamiętają wiersze, czym jest i jak pracuje pamięć wiersza, w jaki sposób pamięć realnych zdarzeń i konkretnych faktów zyskuje artykulację za sprawą poetyckiego zapisu, jak poezja udziela głosu temu, co zostało na różne sposoby unicestwione i teraz trwa jedynie w zatartych śladach, w pustych łupinach, w milczeniu popiołów.

Interpretacyjna część zajęć poświęcona jest wierszom, które ze szczególną siłą zaświadczają, że „poezja córką jest pamięci”, że w swoich „szelestach” przechowuje i podtrzymuje żywy „oddech” umarłych. Kanwą warsztatów pisarskich są konkretne „ślady pamięci”: fotografie, relacje, zapisy audio, dokumenty archiwalne – pochodzące z zasobów Ośrodka „Brama Grodzka – Teatr NN” w Lublinie. 

Paweł Próchniak