Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Makiety i dioramy

Przejście podziemiami jest podróżą w czasie, podczas której poznajemy historię rozwoju miasta. Dynamikę tego rozwoju ilustrują makiety, umieszczone w piwnicach dawnego Trybunału Koronnego i podziemnych salach. Kluczem, według którego dokonano doboru makiet, był rozwój fortyfikacji Lublina. Wędrówkę rozpoczynamy przy modelu  obrazującym okres przedlokacyjny (VIII – X w.), dwie kolejne makiety umieszczone w piwnicach Trybunału ukazują: średniowieczne miasto otoczone murami obronnymi (2 poł. XIV/XV w.) oraz Lublin jagielloński (XVI w.) chroniony linią fortyfikacji drewniano ziemnych. Miasto siedemnastowieczne ograniczone kolejnymi liniami obronnymi, odpowiednio z 1620 i 1670 roku odnajdziemy na makiecie znajdującej się w dalszej części trasy. Warto pamiętać , że prezentowane modele nie mają charakteru naukowego – pomagają natomiast zrozumieć logikę rozwoju przestrzeni Lublina.

W Trasie Podziemnej można także zobaczyć trzy przestrzenne panoramy miasta wykonane na podstawie przekazów ikonograficznych: pierwsza powstała w oparciu o fresk zachowany częściowo na parterze w kamienicy Lubomelskich, zawierający być może najstarszy widok miasta, druga to Lublin z początku XVII w. (na podstawie miedziorytu Abrahama Hogenberga) kolejna zaś to panorama miasta osiemnastowiecznego oparta na obrazie przedstawiającym Wielki Pożar Miasta z 1719 roku, znajdującym się w kościele ojców dominikanów. Ta ostatnia, zwana popularnie "Teatrzykiem" jest makietą ruchomą z efektami świetlnymi i dźwiękowymi, w sugestywny sposób przybliżającą widzom życie XVIII-wiecznego Lublina i odtwarzającą historię pożaru.

Dioramy XVI i XVII w.

Dioramy XVI i XVII w.

Słowa kluczowe