Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Kościół trynitarzy w Lublinie (nieistniejący)

Kościół trynitarzy w Lublinie (nieistniejący)

Kościół trynitarzy (tzw. pałac Pawęczkowskiego), obecnie budynek mieszkalny. Budowę rozpoczęto w 1752 roku. Był to ostatni kościół zakonny, ufundowany w Lublinie przed rozbiorami. Fundacji nie ukończono, ponieważ w 1781 roku trynitarze przenieśli się do zabudowań pojezuickich. Nieukończony kościół nabył lubelski fryzjer, Pawęczkowski, który w latach 1824–1838 przebudował go na dom, zwany odtąd pałacem Pawęczkowskiego.

Czytaj więcej

Zakon ojców trynitarzów bosych w Lublinie – historia zakonu

Zakon Przenajświętszej Trójcy (łac. Ordo Sanctissimae Trinitatis – OSsT), popularnie zwany trynitarzami bosymi, został założony przez św. Jana de Matha pod koniec XII wieku. Początkowo charyzmat trynitarzy był związany z wykupem niewolników chrześcijańskich, a zatem w swej istocie był ponadnarodowy. Pod koniec XVI wieku podzielili się na dwie gałęzie: trynitarzów trzewiczkowych i trynitarzów bosych (ruch obserwancki).

Zakonnicy swą duchowość opierają na kulcie Trójcy Przenajświętszej oraz zbawczej i odkupicielskiej misji Jezusa Chrystusa. W dzisiejszych czasach służąc, niosą Bożą wolność ludziom, uwikłanym w różne rodzaje niewoli i uzależnień, takich jak: narkomania, alkoholizm, prostytucja. W tym kierunku podejmują szereg dzieł miłosierdzia.

Zakonnicy noszą biały habit z czerwono-niebieskim krzyżem. Biały kolor symbolizuje Boga Ojca, czerwony oznacza żarliwość Ducha Świętego, zaś niebieski – zbawczy charakter Syna Bożego.

Czytaj więcej