Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Larvik – zabudowa miasta w źródłach archiwalnych

Od końca XVII wieku w przestrzeni Larviku dokonało się wiele zmian. Naturalne linie brzegowe zostały wypełnione i zabudowane, zmieniono lokalizację dróg, ogromnych zniszczeń dokonały pożary. W XVIII wieku miały miejsce cztery duże pożary Larviku, które w dużym stopniu zniszczyły główną część miasta. Po kolejnych, w końcu XIX i na początku XX wieku, kamień zastąpił tradycyjne drewno jako główny materiał budowlany. Na kształt drewnianego centrum Larviku wpłynęła także szybko postępująca od połowy XIX wieku industrializacja oraz późniejsze przekształcenia infrastruktury miejskiej. Do dziś przetrwało zaledwie kilka budynków z XVII i XVIII wieku. 
 
Drewniana architektura na głównej ulicy Larviku - Storgaten
Drewniana architektura na głównej ulicy Larviku – Storgaten
Źródło: kolekcja fotograficzna P. Nyhusa

 

Czytaj więcej

Larvik – drewniana architektura miasta (rozwój od XVII wieku do 1900 roku)

Spośród wszystkich miast krajów skandynawskich Larvik w Norwegii posiada największą liczbę domów drewnianych. Wykazał to spis sporządzony w 1972 roku w związku z odbywającym się kongresem ICOMOS [Conseil International des Monuments et des Sites – Międzynarodowa Rada Ochrony Zabytków – red.]. Tylko w samych dzielnicach Langestrand oraz Torstrand zarejestrowano 1115 budynków.
 
Już od czasów prehistorycznych tereny wokół Larviku stanowiły ważny szlak komunikacyjny. Larvik powstał jako miasto handlowe w związku z przedsiębiorstwami przemysłowymi, powstającymi z inicjatywy lokalnej arystokracji (w 1539 roku udokumentowano istnienie tartaku w Farriselven). Miasto spełniało dwa z najważniejszych warunków potrzebnych do dalszego rozwoju: posiadało port oraz energię rzeki Farris. Około 1600 roku działalność rozpoczęła odlewnia (huta) żelaza, która wkrótce stała się najważniejszym obiektem tego typu w Norwegii. W 1665 roku Larvik został ogłoszony portem działającym przy mieście Tønsberg, ale prawa miejskie uzyskał w 1671 roku, kiedy z myślą o Ulriku Fredriku Gyldenløve, wicekrólu Norwegii oraz nieślubnym synu króla, ustanowiono hrabstwo Larvik. Rezydencja hrabiego została ukończona w 1674 roku, a kościół w Larviku poświęcono w 1677 roku. Ranga miasta wzrosła w 1750 roku wraz z założeniem norweskiej bazy morskiej w Fredriksvern. Do 1814 roku Norwegia znajdowała się pod panowaniem duńskim. W 1881 roku Larvik został włączony w sieć norweskiego systemu kolejowego. 
 

Czytaj więcej

Larvik – historia miasta

Spośród krajów skandynawskich Larvik w Norwegii posiada najwięcej drewnianych domów. W spisie przygotowanym w 1972 roku w związku z kongresem ICOMOS dotyczącym drewnianych miast w Skandynawii, na osiedlach Langestrand i Torstrand zanotowano 1115 drewnianych budynków. 

 

Port w Larviku

Czytaj więcej