Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Szlak architektury barokowej w Lublinie

Szlak architektury barokowej w Lublinie

 

Spis treści

[RozwińZwiń]

Kapliczka przy ulicy PeowiakówBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Kapliczka przy ulicy Peowiaków. Kapliczka została wzniesiona w 1767 roku jako element kompleksu klasztornego sióstr wizytek (dzisiejsze budynki Centrum Kultury). Kapliczka w strukturze kompleksu stała dokładnie na osi głównego wejścia do kościoła. Kapliczka jest założona na planie zbliżonym do krzyża greckiego, cztery filary tworzą formę baldachimu, pod którym ustawiona jest figura Chrystusa Frasobliwego. Domniemanym autorem rzeźby jest Paweł Antoni Fontana. Barokowe cechy architektury kapliczki to pilastry z pseudojońskimi kapitelami oraz zwieńczenie z wazami i spływami w kształcie esownic.

 

 

 

 

 

 

Kościół pw. śś. Piotra i PawłaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Kościół pw. śś. Piotra i Pawła przy klasztorze franciszkanów przy ulicy Krakowskie Przedmieście 42 wybudowany w latach 1726–1733 według projektu Karola Baya. Fasada kościoła, określana jako barok w odmianie toskańskiej, jest prosta i płaska. Dekoracja ogranicza się do czterech pilastrów, spływów bez wolut uzupełnionych dwiema figurami oraz tympanonem, w którym został umieszczony otwór z Okiem Opatrzności. Koncepcja nawiązuje do fasady rzymskiego Il Gesù, ale ze znacznymi uproszczeniami.

 

 

 

 

 

 

Archikatedra pw. śś. Jana Chrzciciela i Jana EwangelistyBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Archikatedra pw. śś. Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty przy placu Katedralnym 1 ma formę architektoniczną z lat 1586–1625 zaprojektowaną przez Jana Marię Bernardoniego i Józefa Briccia. Jest to jedna z pierwszych na Lubelszczyźnie budowli barokowych, powstała na bazie projektu kościoła jezuickiego, co widoczne jest we wnętrzu przebudowanym w 1752 roku: nawa i otwarte kaplice boczne tworzące nawy boczne oraz półkoliście zakończone prezbiterium. Iluzjonistyczna polichromia wnętrza wykonana przez Józefa Meyera dopełnia barokowego charakteru budowli. Fasada katedry została przebudowana w 1821 roku według projektu Antoniego Corazziego poprzez dodanie czterokolumnowego klasycystycznego portyku. W dzisiejszej formie, po odbudowie po zniszczeniach wojennych, portyk ma sześć kolumn.

 

 

 

 

 

Kościół seminaryjny pw. Przemienienia PańskiegoBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Kościół seminaryjny pw. Przemienienia Pańskiego, zwany pomisjonarskim, przy ulicy Wyszyńskiego 4 został wybudowany w latach 1719–1730 według projektu o. misjonarza Mikołaja Augustynowicza, na planie krzyża greckiego z kopułą i latarnią. Do dekoracji wykorzystano ornamenty proste, typowe dla klasycyzującej odmiany architektury barokowej, posługujące się głównie podziałami architektonicznymi przeprowadzonymi za pomocą pilastrów i tympanonów. Ciekawym zabiegiem architektonicznym jest zakończenie elewacji skrzydeł bocznych dekoracją analogiczną jak fasada.

 

 

 

 

 

 

Kościół pw. Proroka EliaszaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Kościół pw. Proroka Eliasza przy klasztorze karmelitów trzewiczkowych przy ulicy Biernackiego, 5 wzniesiony w 1742 roku, jest zaliczany do grupy kościołów powstałych w kręgu pracowni architekta Pawła Antoniego Fontany. Jest to typ budowli sakralnej centralno-podłużnej, założonej na planie krzyża greckiego i elipsy, zwieńczonej kopułą, z fasadą prostą, ozdobioną czterema pilastrami i zwieńczeniem ze spływami wolutowymi.

 

 

 

 

 

 

 

 

Kaplica TyszkiewiczówBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Kaplica Tyszkiewiczów przy kościele pw. św. Stanisława została wybudowana w latach 1654–1658, a zaprojektowana przez lubelskiego muratora Jana Cangerlego. Barokowy charakter ma sklepienie ozdobione sztukateriami Baptysty Falconiego i malowidłem przedstawiającym Sąd Ostateczny autorstwa Tomasza Muszyńskiego.