Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Plebania przy kościele ewangelickim pw. Świętej Trójcy w Lublinie

Historia nieruchomości zlokalizowanej w Lublinie przy ulicy Krakowskie Przedmieście 45.

 

Spis treści

[RozwińZwiń]

LokalizacjaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Budynek znajduje się przy ul. Krakowskie Przedmieście 45. Ścianą szczytową zwrócony jest do ulicy I Armii Wojska Polskiego, zaś elewacją frontową w kierunku kościoła ewangelickiego pw. Świętej Trójcy.

FunkcjeBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Budynek od samego początku ma przeznaczenie mieszkalne.

KalendariumBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

1784–1785 – budowa plebanii;
1845 – rozpoczęcie rozbudowy plebanii;
1846 – budowa wejściowego portyku;
1950 – wpis do rejestru zabytków;
1959 – remont plebanii;
1967 – remont plebanii;
2001 – remont plebanii.

Historia budynkuBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

W latach 1784–1785 miała miejsce budowa plebanii, prawdopodobnie na bazie wcześniejszego dworku należącego do Adama Łaskarzewskiego. Wykonanie budynku zleciła gmina ewangelicka. W 1845 roku rozpoczęto rozbudowę obiektu według projektu opracowanego przez Budowniczego Gubernialnego Radziszewskiego. Rok później wystawiono wejściowy portyk, charakterystyczny dla dworkowych budowli klasycystycznych. Ten remont plebanii zbiegł się z naprawą dachu kościoła oraz ogrodzenia cmentarnego. Renowacja obiektu była na tyle kosztowna, że zaciągnięto pożyczkę bankową, która miała być spłacana w rocznych ratach. Składkę na spłatę rat ściągano w latach 1844–1854, dowodem są zachowane do dziś imienne listy członków gminy. W 1950 roku nieruchomość została wpisana do rejestru zabytków. Następnie w latach 1959, 1967 i 2001 budynek plebanii był remontowany.

ArchitektBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Radziszewski

Opis budynkuBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Jest to budynek parterowy z gankiem. W fasadzie znajduje się sześć prostokątnych okien.

WnętrzeBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Wnętrze budynku jest dwutraktowe z dużą sienią i z przedsionkiem. W przedsionku znajduje się wejście na strych.

 

 

Opracowała Anna Rola

 

LiteraturaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Karta ewidencyjna zabytków, maszynopis w archiwum WUOZ w Lublinie.
Parafia Ewangelicko-Augsburska w Lublinie. Historia – tradycja – współczesność, pod red. D. Chwastka, Lublin 2007, s. 52–53.
Studium historyczno-urbanistyczne do planu szczegółowego śródmieścia Lublina, pod red. A. Kurzątkowskiej, Lublin 1969.