Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

„Kronika polska” Wincenty Kadłubek

Fragment Kroniki Kadłubka "wyjaśniający" powstanie i nazwę Lublina.

 

[17] MATEUSZ: Podobnie syn jego [Lestek II] nie w takiej mierze [powiększył] państwo ojca, w jakiej wiele dodał do ojcowskich wyczynów: on Juliusza Cezara pokonał w trzech bitwach, on w kraju Partów Krassusa zniósł z wszystkimi wojskami, a do ust jego wlewając złoto, rzekł: „Złota pragnąłeś, złoto pij”. Rozkazywał i Getom, i Partom, a także krainom położonym poza Partami. Wreszcie Juliusz, rad się z nim sprzymierzyć węzłem powinowactwa, wydaje za niego siostrę Julię. Jej to jako posag przekazana została od brata Bawaria, a jako dar ślubny od męża prowincja serbska. Założyła ona dwa maista, z których jedno od imienia brata kazała nazwać Julius [teraz Lubusz], drugie Julia od własnego imienia [obecnie nazywa się ono Lublin].*

 

* Wg Kron. wpol., rozdz. 4, nie Lublin lecz Wolin. Legendy o zakładaniu miast przez Juliusza Cezara były rozpowszechnione w średniowieczu najbardziej w Niemczech i w Anglii. Por. T. Lehr-Spławiński, O nazwie pomorskiego grodu Wolin-Julin u ujścia Odry, Rocznik Gdański 7-8 (1935), s. 41 n.; F. Gundolf, Caesar- Geschichte seines Ruhmes, Berlin 1924, s. 51-105: H. Nearing, Local Caesar Traditions in Britain, „Speculum” 24 (1949), s. 218-227; P. Hess, Li Roumanz de Julius Cesar. Ein Beitrag zur Cäsargeschichte im Mittelalter, Winterthur 1956.