Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Karol Hincz (1787–1881)

Lubelski aptekarz, właściciel kamienicy, współwłaściciel browaru i destylarni, radca województwa lubelskiego, przełożony parafii ewangelickiej w Lublinie.

Spis treści

[RozwińZwiń]

Działalność gospodarczaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Karol Hincz był właścicielem apteki i kamienicy w Lublinie. Angażował się w różnorodną działalność gospodarczą. W 1853 roku odkupił od Jana Simona browar i przerobił go na destylarnię, którą przez pewien okres prowadził wspólnie z Henrykiem Brainingiem; ten po kilku latach odkupił udział Hincza i stał się wyłącznym właścicielem destylarni.

Karol Hincz był członkiem Towarzystwa Akcjonariuszy do Wspierania Fabryk Sukna w Lublinie, utworzonego w 1828 roku w celu dostarczania środków finansowych na utrzymanie manufaktury sukna Antoniego Domańskiego w Lublinie i jej rozbudowę1.

Działalność społecznaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Hincz prowadził aktywne życie społeczne. Był radcą wojewódzkim, przez wiele lat pełnił funkcję przełożonego kościoła ewangelickiego w Lublinie. Z własnych funduszy urządził cmentarz ewangelicki (otoczył go murem) w Lublinie. Był członkiem Deputacji oraz Rady Handlowej i Rękodzielniczej, członkiem założycielem Resursy Obywatelskiej w Lublinie na początku lat 40. XIX wieku, która odegrała w życiu miasta znaczną rolę. Resursa zajmowała się nie tylko organizowaniem rozrywek dla elity towarzyskiej, ale starała się również poprawić stan oświaty poprzez zorganizowanie biblioteki, propagowanie czytelnictwa oraz organizowanie odczytów popularnonaukowych2.

W latach 1831–1832 czynił starania o uzyskanie szlachectwa. Urząd Municypialny miasta Lublina przesyłając 30 sierpnia 1832 roku opinię o nim do Komisji Rządowej Spraw Węwnętrznych, pisał: „Karol Hincz, właściciel apteki i domu od 14 lat w Lublinie zamieszkały przez swe moralne i prawdziwie obywatelskie postępowanie zasłużył na publiczny szacunek współobywateli”.

Szlachectwo uzyskał w październiku 1839 roku3.

RodzinaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Żoną Hincza była Ludwika z domu Gerlicz (1801–1890), córka znanego w Lublinie przemysłowca, właściciela browaru Kaspra Gerlicza, który po śmierci w 1814 roku pozostawił majątek wartości 148 tys. zł (dla porównania roczny budżet Lublina w tym okresie wynosił 70 tys. zł). Jego syn Teofil Gerlicz prowadził otrzymany w spadku browar w Lublinie, nabył również dobra Kraczewice i Ciecierzyn w powiecie lubelskim oraz Suchodoły w powiecie krasnostawskim.

Karol Hincz zmarł 25 stycznia 1881 roku w Lublinie, został pochowany na cmentarzu ewangelickim przy ulicy Lipowej.

LiteraturaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

  • Herbarz rodzin szlacheckich Królestwa Polskiego, cz. I, Warszawa 1853.
  • Kierek A., Stosunki ekonomiczne miasta Lublina w latach 1815–1870, Annales UMCS 1962, sec. G, vol VIII.
  • Mikulec B., Z dziejów burżuazji lubelskiej, Annales UMCS 1987/1988, sec. F, vol. XLI/XLII.

PrzypisyBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

  1. Wróć do odniesienia Herbarz rodzin szlacheckich Królestwa Polskiego, cz. I, Warszawa 1853, s. 208.
  2. Wróć do odniesienia Andrzej Kierek, Stosunki ekonomiczne miasta Lublina w latach 1815–1870, Annales UMCS 1962, sec. G, vol VIII, s. 430.
  3. Wróć do odniesienia Bronisław Mikulec, Z dziejów burżuazji lubelskiej, Annales UMCS 1987/1988, sec. F, vol. XLI/XLII, s. 120.