Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Henryk Makarewicz (1917–1984)

Henryk Makarewicz – polski fotografik, operator filmowy, od 1945 roku związany z Polską Kroniką Filmową. Członek Lubelskiego Towarzystwa Fotograficznego.


 

Spis treści

[RozwińZwiń]

Henryk MakarewiczBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Henryk Makarewicz urodził się w 1917 roku, studiował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Przyjaźnił się z Edwardem Hartwigiem, w okresie międzywojennym towarzyszył mu podczas wypraw fotograficznych1.

Henryk Makarewicz był jednym z pierwszych członków Lubelskiego Towarzystwa Fotograficznego. W lutym 1938 roku wziął udział w Pierwszej Ogólnopolskiej Wystawy Fotografiki Polskiej. Wśród 17 lublinian znaleźli się także inni członkowie Lubelskiego Towarzystwa Fotograficznego: Zygmunt Dobkiewicz, Zygmunt Grzywacz, Szaja Mamet, Edward Hartwig, Antoni Kozłowski, Stanisław Magierski, Mieczysław Rotblit, Jerzy Rozmej, Marian Rzechowski, Stanisław Szramowicz, Stanisław Szydłowski i Wiesław Żarski2.

W 1938 roku wziął udział w XVIII Dorocznej Wystawie Fotografiki Polskiej we Lwowie, jednej z najważniejszych ogólnopolskich wystaw fotograficznych. Swoje prace wystawiali także: Edward Hartwig, Antoni Kozłowski, Stanisław Magierski, Szaja Mamet, Mieczysław Rotblit, Jerzy Rozmej i Wiesław Żarski.

Fotograf-dokumentalistaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Dziewiątego września 1939 roku podczas nalotu na Lublin Henryk Makarewicz wykonał całą serię zdjęć z bombardowania miasta. Po wojnie związał się z Krakowem i został jego kronikarzem filmowym.

Przez ponad 40 lat pracy nakręcił kilkadziesiąt materiałów i filmów dokumentalnych. Był związany z Polską Kroniką Filmową jako jeden z jej założycieli i pierwszych redaktorów. W latach 1946–1982 filmował wydarzenia z Małopolski dla Polskiej Kroniki Filmowej. Zmarł 1 listopada 1984 roku, w wieku 77 lat3.

Tematy i wystawyBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Henryk Makarewicz zrealizował m.in. takie tematy, jak: Mecz piłkarski Wisła:Cracovia (1948), Konserwacja ołtarza Wita Stwosza (1949), 100-lecie urodzin Ludwika Solskiego. Nadanie tytułu doktora honoris causa (1954), Dni Krakowa (1954), Alma Mater Cracoviensis (1961), Iuvenalia w Krakowie (1966), Huta (1959), Narodziny Miasta (1959), Stal (1959), Mistrz Nikifor (1956).

Współpracował z plastykami z krakowskiego Studia Filmów Animowanych.

Henryk Makarewicz jest autorem dokumentacji fotograficznej Nowej Huty, która została pokazana po raz pierwszy na wystawie 802 procent normy w Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie w 2007 roku razem z fotografiami Wiktora Pentala. Ich zdjęcia zostały także umieszczone w przestrzeni miejskiej Warszawy, m.in. w podświetlanych nośnikach reklamy, na ulicach i przystankach oraz na billboardach, a także na fasadach pałacu4.

Fotografie Henryka Makarewicza były pokazywane na prestiżowych targach Paris Photo 2012. Ekspozycję Nowa Huta – miasto idealne, przygotowaną przez Fundację Imago Mundi we współpracy z Galerią Asymetria i Fundacją Archeologia Fotografii, obejrzało ponad 50 tysięcy widzów5.

Pisano o nim: „Henryk Makarewicz i jego prace przez fotografów porównywany jest do zdjęć Henriego Cartiera-Bressona: zawsze w sercu wydarzeń, fotograf wyczekuje moment, kiedy wszystkie części kadru stworzą idealną całość”6.

Stanisław Makarewicz, syn Henryka Makarewicza, jest krakowskim fotoreporterem.

 

Opracowanie: Małgorzata Karwicka

Redakcja: Monika Śliwińska

 

PrzypisyBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

1E. Hartwig, Pięćdziesięciolecie Lubelskiego Towarzystwa Fotograficznego. Z Edwardem Hartwigiem – o Lublinie, fotografii i kilku innych sprawach, rozm. Z. Toczyński, „Kwartalnik WDK” 1987, s. 9–23.

2 K. Leśniak, Lubelskie Towarzystwo Fotograficzne, [dostęp:] 16.06.2016.

3http://www.filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=115357, [dostęp:] 16.06.2016.

4http://wiadomosci.onet.pl/otwarto-wystawe-fotografii-nowej-huty/ghs9y, [dostęp:] 16.06.2016.

5http://www.fotopolis.pl/n/16056/fotografie-henryka-makarewicza-i-wiktora-pentala-na-paris-photo-2012/, [dostęp:] 16.06.2016.

6http://www.krakow.pl/nasze_miasto/aktualnosci/14621,29,komunikat,nowa_huta_do_paryza.html, [dostęp:] 16.06.2016.