Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Gospodarka Lublina – komunikacja i transport

Komunikacja to zagadnienia związane z transportem ludzi i towarów, ale także i przesyłaniem informacji.

Spis treści

[RozwińZwiń]

Od zamierzchłych czasów przez Lubelszczyznę wiodły drogi handlowe łączące ziemie ruskie z Księstwem Halicko-Włodzimierskim, z Bałtykiem, i w ogóle zachodnią Europą; tutaj też nawiązany był kontakt bez­pośredni ziem polskich z wielkim imperium mongolskim, które stało się w tym czasie najważniejszym łącznikiem Europy z Dalekim Wschodem. Lubelskie łą­czyło też główne małopolskie centra miejskie i polityczne z Krakowem na czele, z Litwą, a nawiązane wtedy kontakty miały w niedalekiej już przyszłości toro­wać drogę związkom politycznym obu państw do unii polsko-litewskiej. W tej sytuacji rosło znaczenie ziemi lubelskiej i samego Lublina i nie mogło pozosta­wać bez wpływu na ożywienie dawnych szlaków handlowych i na powstawanie nowych.

Lubelszczyzna dużo zawdzięcza rozwojowi kolei w II połowie XIX wieku, której urokliwym elementem były nieistniejące już kolejki wąskotorowe.

Ważnymi dziedzinami związanymi z szybkim przesyłaniem informacji na odległość pozostają usługi pocztowe i nowoczesne metody komunikacji. Na początku był jednak dyliżans pocztowy i telefon „na korbkę”. Lublin swoją pierwszą sieć telefoniczną otrzymał w 1896 roku. Na początek było 35 abonentów: 12 instytucji i 23 osoby prywatne. Trzyminutowa rozmowa kosztowała wtedy 15 kopiejek, a była to równowartość trzech kursów autobusem od Bramy Krakowskiej do dworca kolejowego.

LiteraturaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Denys M., Głos trąbki i turkot powozu – Z dziejów poczty lubelskiej, „Na Przykład” 1996, nr 34.

Myśliński K., Lublin na dawnych szlakach handlowych [w:] Witusik A.A., Radzik T. [red.], Lublin w dziejach i kulturze Polski, Lublin 1997.