Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Dzielnice Lublina – Bursaki

Szlachta zainteresowana posiadłościami w pobliżu Lublina odkupowała zie­mię od mieszczan, ale nie chciała poddawać się związanemu z nią prawu miej­skiemu. Zabiegała więc u władców o zwolnienie tych ogrodów i placów od sądownictwa miejskiego i obciążeń na rzecz miasta, pragnąc uprawnień podob­nych do gruntów królewskich, niezależnych od władz miejskich. Uzyskawszy taki przywilej organizowała w tych dobrach własny zarząd z wójtem na czele, tworząc w ten sposób jurydyki. Za przykładem szlachty szły też instytucje du­chowne. W ciągu XVI i XVII wieku wokół Lublina powstały 23 jurydyki na­leżące do niemieszczańskich właścicieli. Zajmijmy się tymi spośród nich, któ­rych nazwy przetrwały do dzisiaj jako oznaczenia ulic, dzielnic lub ich części.Jedną z najwcześniej utworzonych jurydyk było zapewne królewskie Pod­zamcze, gdzie zamieszkiwała zamkowa służba, znajdowały się zabudowania go­spodarcze zamku, browar i łaźnia, osiedlali się też rzemieślnicy, głównie Ży­dzi. Podzamcze miało własnego wójta, ławników, cechy, a pod koniec XVI wieku otrzymało prawa miejskie. Królewska była również jurydyka Słomiany Rynek w pobliżu Przedmieścia Lwowskiego, w XVII wieku nazywana też Firlejowszczną od dzierżącego ją starosty lubelskiego Zbigniewa Firleja, a potem w XVIII wieku przemianowana na Kalinowszczyznę. Przywilej na jarmarki uzy­skany przez nią w 1787 roku ukazuje aspiracje tej jurydyki do konkurowania z Lublinem. Status jurydyk uzyskały też posiadłości proboszcza lubelskiego i popa ru­skiego. W XVI wieku kościół parafialny św. Michała miał ziemię położoną w obrębie dzisiejszej Kalinowszczyzny, zwaną Probostwo I, a w XVII wieku otrzymał przywilej na jurydykę Probostwo II, znajdującą się nieco na zachód od poprzedniej. W XVI wieku również dla cerkwi ruskiej utworzono jurydykę zwaną Bazylianówka od zakonu bazylianów, który przejął cerkiew w 1588 roku. Lubelski klasztor Jezuitów, prowadzący kolegium i bursę, miał na utrzymanie tych placówek oświatowych grunty zwane Bursaki, będące odrębną jurydyką ustanowioną prawdopodobnie już w końcu XVI wieku.