Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

27 Wołyńska Dywizja AK. Galeria Archiwalna

Prezentowane fotografie i dokumenty udostępnione przez Grzegorza Fijałkę pochodzą z domowego archiwum gromadzonego przez cichociemnego Michała Fijałkę w czasie wieloletnich prac nad przygotowywaniem publikacji o historii 27 WDP AK. Na archiwum składają się również oryginalne dokumenty przywiezione w 1957 roku z Londynu przez Pana Stanisława Sadkowskiego dotyczące służby wojskowej we Francji i Wielkiej Brytanii. W zbiorach znajdują się również oryginalne negatywy z 28 sierpnia 1942 roku, kiedy Generał Władysław Sikorski dekorował Michała Fijałkę krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Wiele kadrów pochodzi z oryginalnych fotografii z okresu partyzanckiego, a ich właściciele udostępnili je na potrzeby przygotowywanej publikacji. Aby zapoznać się z pełną informacją o fotografii po jej powiększeniu kliknij "Zobacz w dLibrze".

Czytaj więcej

Place targowe w Lublinie

Place targowe w Lublinie

Miejscem, na którym przez długie lata odbywał się w Lublinie handel, był Rynek Starego Miasta. Dookoła ratusza (przypomnijmy – chodzi o obecny Trybunał Koronny), wzdłuż chodników i pod kamienicami, ustawione były kramy, budy i jatki, w których wykładano na widok publiczny najprzeróżniejsze towary. Z czasem, szczególnie w okresie słynnych na całą Europę jarmarków lubelskich, przestrzeń rynku nie wystarczała i handel zaczął przenosić się do przylegających ulic, do Bramy Krakowskiej i na jej przedpole.

 

Czytaj więcej

Architektura i urbanistyka Lublina – style i epoki

Pierwszym stylem, jaki pojawia się w lubelskiej architekturze jest romanizm. Jedynym przykładem architektury romańskiej w Lublinie, a jednocześnie jedynym przykładem budowli romańskiej po tej stronie Wisły jest donżon znajdujący się na Zamku Lubelskim. Podwójne okno znajdujące się po południowej stronie budowli jest znakomitym przykładem tego stylu. W architekturze Lublina odnajdujemy wszystkie style architektoniczne obowiązujące w architekturze polskiej: gotyk, renesans, barok, historyzm, neostyle, secesję, modernizm. Najbardziej charakterystycznym dla obszaru Lublina i Lubelszczyzny jest styl renesansu lubelskiego, którego kilka przykładów znajduje się w mieście.

 

Czytaj więcej

Architektura drewniana w Polsce – ochrona i konserwacja

Podobnie jak inne obiekty budownictwa, budynki drewniane ulegają procesowi niszczenia. Przyczynia się do tego upływ czasu, czynniki atmosferyczne, brak stałego zabezpieczenia i odpowiedniej konserwacji. Konsekwencją tego jest stopniowe znikanie budynków drewnianych z naszego krajobrazu, a co za tym idzie, zubożenie dziedzictwa kulturowego. Ochrona i konserwacja są działaniem koniecznym i niebudzącym wątpliwości.

Ściana szczytowa domu drewnianego w Tyszowcach

Ściana szczytowa domu drewnianego w Tyszowcach, fot. P. Kowalczyk, 2014


 

Czytaj więcej

Architektura drewniana w Norwegii – tradycje budowlane, techniki i wyzwania dla konserwacji

W historii norweskiej tradycji budowlanej występują dwie główne techniki budowlane: horyzontalna i wertykalna. Dominuje technika wieńcowa, w której poziome bale są wpuszczane w siebie nawzajem i łączone na krzyż.

 

Budynki o konstrukcjach słupowych posiadają dachy wsparte na pionowych słupach (staver) i ściany zewnętrzne uformowane z pionowych desek. Tą techniką zbudowane są kościoły słupowe [zwane również klepkowymi, masztowymi bądź słupowo­ klepkowymi – red.]. Ich świeckimi odpowiednikami są budynki o konstrukcji ramowej, które można znaleźć jedynie w zachodniej Norwegii. Większość z nich to budynki wolno stojące, jak na przykład stodoły lub hangary na łodzie. W niniejszym tekście krótko opisane zostaną etapy rozwoju domu mieszkalnego budowanego z bali, jak również przytoczonych zostanie kilka szczegółów dotyczących użycia techniki opartej na konstrukcji ramowej w budownictwie świeckim.

Mapa Norwegii ilustrująca obszar występowania konstrukcji ramowej

Mapa Norwegii ilustrująca obszar występowania konstrukcji ramowej 

 

 

Czytaj więcej

Anna Langfus z d. Szternfinkiel (1920–1966)

Anna Langfus z d. Szternfinkiel (1920–1966)

Była powieściopisarką i dramaturgiem, autorką tekstów o Zagładzie i dramacie ocalałych. Jako jedna z pierwszych poruszała te kwestie w literaturze. Po wojnie mieszkała w Paryżu, zyskała uznanie jako pisarka francuskojęzyczna. Jej utwory zostały przetłumaczone na kilka języków. W 1962 roku za powieść Bagaże z piasku otrzymała najważniejszą francuską nagrodę literacką, Prix Goncourt.

W Polsce twórczość Anny Langfus jest prawie nieznana. Dzięki oficynie Prószyński i S-ka, 19 lutego 2008 roku na półki ksiegarskie trafiło pierwsze polskojęzyczne wydanie książki Anny LangfusSkazana na życie (Le sel et le soufre) w przekładzie Hanny Abramowicz. Ten prozatorski debiut pisarki to autobiograficzna relacja z czasów okupacji, ujęta w formie powieściowej fikcji. We Francji książka ukazała się w 1960 roku, rok później została uhonorowana szwajcarską nagrodą im. Charlesa Veillona dla najlepszej powieści francuskojęzycznej.

 

Inicjatywa wydania powieści Anny Langfus w ponad czterdzieści lat po śmierci pisarki zrodziła się w Ośrodku „Brama Grodzka – Teatr NN”. Działania te zostały podjęte we współpracy z Jeanem-Yvesem Potelem, francuskim pisarzem i wykładowcą uniwersyteckim, byłym radcą kulturalnym Ambsasady Francji w Warszawie. Zgromadzone na tej stronie materiały są owocem wspólnych poszukiwań.

Czytaj więcej

Anna Kaczkowska

Dziennikarka radiowa, reportażystka. Studiowała filologię polską na UMCS, realizując jednocześnie swoje pasje aktorskie w lubelskich teatrach alternatywnych, m. in. teatrze Gong II oraz Teatrze Provisorium. W 1975 roku rozpoczęła pracę w regionalnej rozgłośni Polskiego Radia w Lublinie, z która związana jest już od 30 lat; obecnie kieruje tam Redakcją Reportażu.

Czytaj więcej