Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Opowieści z Bramy – audycje internetowe (2)

Opowieści z Bramy – audycje internetowe (2)
Wystawa "Pamieć Miejsca" w Bramie Grodzkiej - fragment skanu 3D

Audycje internetowe „Opowieści z Bramy” to pomysł stworzenia na stronach internetowych Ośrodka „Brama Grodzka – Teatr NN” miejsca do rozmowy i spotkania z naszym odbiorcą, widzem, użytkownikiem. W nazwie projektu odwołujemy się do fundamentalnego pojęcia jakim jest „opowieść”. W naszych opowieściach interesują nas przede wszystkim mikronarracje – opowieści o jednostkowych doświadczeniach. Powstają z nich opowieści, które mapują ważne tematy i dehomogenizują czas. Hybrydowość tych opowieści przejawia się w rodzaju technologii jaka jest w nich wykorzystana w celu połączenia słowa i obrazu, tekstu, dźwięku i zapisu wideo.

Audycja druga: Wirtualny spacer po wystawie Lublin. Pamięć Miejsca była transmitowana on-line 17 lutego 2021.

Rozmawiały: Joanna Zętar i Agata Radkowska.

 

Druga audycja z cyklu audycji internetowych Opowieści z Bramy była premierową prezentacją wirtualnego spaceru po wystawie stałej w Ośrodku Brama Grodzka - Teatr NN. Dzięki  skanowi 3D przenieśliśmy się do wnętrz Bramy Grodzkiej nie wychodząc z domu. Wirtualnemu spacerowi towarzyszył komentarz przewodnika, w którego wcieliła się Joanna Zętar.

Wystawa Lubin. Pamięć miejsca eksponowana w Ośrodku Brama Grodzka - Teatr NN, prezentuje historię lubelskiej dzielnicy żydowskiej poprzez opowieść, dźwięk i obraz.  Przechodząc przez ekspozycję zwiedzający ogląda setki fotografii i dokumentów, wsłuchuje się w dźwięki przedwojennego miasta i wspomnienia jego mieszkańców. Znajduje się w przestrzeni symbolicznego archiwum z ułożonymi na półkach segregatorami i teczkami, w których znajdują się informacje o konkretnych domach, ulicach i dawnych mieszkańcach dzielnicy żydowskiej w Lublinie.

 

Autor wystawy - Tomasz Pietrasiewicz pisze o ekspozycji jako o teatralizowaniu przestrzeni Bramy Grodzkiej:

Proces „teatralizowania” przestrzeni w Bramie Grodzkiej związany był z wprowadzaniem do niej różnych obiektów o charakterze scenografii teatralnej. W ten sposób powstał w Bramie rodzaj „Teatru Pamięci”. Ma on swoją własną konstelację symboli, metafor i obiektów. Zostało zrealizowanych kilka wystaw scenograficznych, będących formą „Teatru Pamięci”: „Portret miejsca” (1999), „Pamięć Zagłady” (2008), „Światła w ciemnościach – Sprawiedliwi wśród Narodów Świata” (2008), Lublin. „Pamięć miejsca” (2010), „Lublin. 43 tysiące” (2015). Każda kolejna wystawa wrastała w poprzednią. Na potrzeby wystawy anektowane były też kolejne przestrzenie Bramy. Na niektóre z tych wystaw: „Pamięć Zagłady” (2008), „Światła w ciemnościach – Sprawiedliwi wśród Narodów Świata” (2008) możemy spojrzeć jak na instalacje artystyczne.

Pierwszą wystawą w Bramie opowiadającą o Mieście Żydowskim – już w formie „Teatru Pamięci” – była wystawa „Portret miejsca” (1999 r.). To wtedy w przestrzeni Bramy został umieszczony pierwszy obiekt o charakterze scenografii teatralnej – „Maszyna Pamięci”. Do dzisiaj stanowi ona jeden z podstawowych elementów wystawy. „Maszyna Pamięci”
powstała jako element scenografii, który miał „opleść” wszystkie korytarze i sale Bramy, scalając je w spójną całość.

Następna wystawa – „Pamięć Zagłady” (2008) upamiętniała Zagładę Miasta Żydowskiego w Lublinie. Rozpoczynała się tu, gdzie kończyła się opowieść o przedwojennym Mieście
Żydowskim, w miejscu, gdzie stoi jego makieta. Te dwie przestrzenie – jedną opowiadającą o życiu Miasta Żydowskiego, drugą odnoszącą się do jego Zagłady – rozdziela framuga
drzwi z pustym miejscem po mezuzie.

Wystawa „Światła w ciemnościach – Sprawiedliwi wśród Narodów Świata” (2008) powstała w przestrzeni strychu pomalowanej na biało. Tworzy to kontrast z poprzedzającą
ją czarną przestrzenią wystawy opowiadającej o Zagładzie. Sprawiedliwi, ratując życie Żydów z narażeniem swojego własnego, potrafili przeciwstawić się wszechobecnemu złu.
To, co robili, było jak światło w głębi ciemności. Stąd właśnie wziął się tytuł wystawy.

Wystawa „Lublin. Pamięć miejsca” (2010) została zbudowana jako wnętrze archiwum. Miało to podkreślić, że przez lata Brama stała się miejscem, w którym jak w „Arce Pamięci”
ocalamy stare fotografie, dokumenty, wspomnienia. Rozwinięciem tej wystawy jest projekt „Lublin. 43 tysiące” (2015). Materializuje się on wprowadzeniem w przestrzeń wystawy
tysięcy teczek, z których każda przypisana jest konkretnemu mieszkańcowi Miasta Żydowskiego.