Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” w Lublinie jest samorządową instytucją kultury działającą na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Odpamiętywanie polsko-żydowskie. Spotkanie z prof. dr hab. Sławomirem Jackiem Żurkiem

Odpamiętywanie polsko-żydowskie. Spotkanie z prof. dr hab. Sławomirem Jackiem Żurkiem

Termin:  20 października 2021 r. o godz. 17.00 

Miejsce: Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN”  w Lublinie (ul. Grodzka 21)

Spotkanie będzie transmitowane również na YouTube Bramy Grodzkiej.

Panel wokół książki poprowadzi Andrzej Jaroszyński, w dyskusji udział wezmą:

dr hab. Piotr Weiser, prof. UKSW (Żydowski Instytut Historyczny)
ks. prof. Alfred Marek Wierzbicki (KUL)
prof. dr hab. Sławomir Jacek Żurek (KUL)
Fragmenty książki odczyta Witold Dąbrowski (Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN)


Tytuł monografii „Odpamiętywanie polsko-żydowskie” Sławomira Jacka Żurka można uznać za określenie całego procesu dokonującego się od ponad trzydziestu lat (od roku 1989) w badaniach historycznych, kulturoznawczych i literaturoznawczych obejmujących wkład polskich Żydów w rozwój kultury polskiej, ich uczestnictwo w życiu społecznym oraz relacje między nimi a pozostałymi Polakami. Podjęcie tego rodzaju eksploracji było poprzedzone ciszą, która po rozpętanej przez hitlerowców eksterminacji Żydów zapadła wokół ich wielowiekowej obecności w Rzeczpospolitej. Prowadzone w latach 1945–1989 oglądy naukowe – odnoszące się i do tej obecności, i do unicestwienia świata żydowskiego w czasie Holokaustu – miały bardzo ograniczony zakres. Władze komunistyczne nie widziały bowiem potrzeby ani przywoływania dziejowego istnienia polskich obywateli żydowskiego pochodzenia, ani pochylenia się nad ich „zniknięciem” podczas wojny. Taka polityka sprawiła, że dla większości Polaków zarówno świat żydowski sprzed drugiej wojny światowej, jak i sama Zagłada stały się zaledwie artefaktami powstałymi w oparciu o przebiegające w kulturze procesy postpamięciowe.