W ramach działań Ośrodka powstał program wydawniczy, który jest naturalnym elementem promocji kulturalnej miasta. Tak więc może on współtworzyć wizerunek naszego miasta. Jest adresowany z jednej strony do masowego odbiorcy (zarówno z kraju jak i z zagranicy), a z drugiej strony w ramach tego programu ukazują się publikacje zmierzające do uporządkowania wiedzy o wielu lubelskich tematach (historia, kultura), które są ważne dla Lublina, a wciąż mało znane.

W ramach działań Ośrodka powstał program wydawniczy, który jest naturalnym elementem promocji kulturalnej miasta. Tak więc może on współtworzyć wizerunek naszego miasta. Jest adresowany z jednej strony do masowego odbiorcy (zarówno z kraju jak i z zagranicy), a z drugiej strony w ramach tego programu ukazują się publikacje zmierzające do uporządkowania wiedzy o wielu lubelskich tematach (historia, kultura), które są ważne dla Lublina, a wciąż mało znane.

Andrzej Niewiadomski "Podwójna Kosa"

„Konieczność uporządkowania świata, odnalezienia swojego w nim miejsca, zmusza autora do ciągłych poszukiwań, obszar prywatnej pamięci, osobistych wspomnień, przyjaźni, miłości, więzi pokoleniowych [...] poszerzony zostaje o pamięć zbiorową: idąc śladem cytatów, apostrof i dedykacji można wiersze Andrzeja Niewiadomskiego czytać jako swoiste sprawozdania z literackich i filozoficznych podróży poety (...)”.

- Ewa Dunaj - Kozakow, Uciekasz – nie uciekasz, „Akcent” 1993, nr 3.

Andrzej Niewiadomski "Podwójna Kosa"

Opis:

"Podwójna Kosa" to wydany w 2018 roku, kolejny już tomik poezji z serii Poeci Lublina.

Andrzej Niewiadomski urodził się w Lidzbarku Warmińskim, studiował w Lublinie i z nim związał swoje późniejsze losy. Znajduje to odbicie również w jego twórczości – potrafi doskonale uchwycić różnorodność kultur i tradycji z którymi się styka:

W wierszach Andrzeja Niewiadomskiego zgodnie współistnieją pomorskie wiosny i beskidzkie jesienie, smutek żydowskiego miasteczka i szarość mazowieckiej równiny. Egzystując na pograniczu wielu kultur i tradycji, poeta przyjmuje ten swoisty konglomerat jako naturalne dziedzictwo. Pozorna prostota i sielskość prowincji ujawnia swoje skomplikowane bogactwo i wielowątkową strukturę, stając się dla poety wartością obiektywną i niepodważalną, środkiem prowadzącym do ocalenia własnej tożsamości.

Ewa Dunaj - Kozakow, Uciekasz – nie uciekasz, „Akcent” 1993, nr 3.

Wiąże się z tym szczególna warstwa językowa jego poezji - często wykorzystuje słowa zapomniane, regionalizmy, wyrazy gwarowe. W wierszach pojawia się kłobuk, tucha, odrzykoń, niewiele zaś jest słów obcych.
Poeta nie unika tematów religijnych, porusza je jednak w wyjątkowy, delikatny sposób. Uwagę zwraca również oryginalność jego utworów na tle twórczości jego rówieśników:

Andrzej Niewiadomski należy do generacji poetów urodzonych w latach 60., tej samej, co tzw. pokolenie «bruLionu» oraz twórcy [...] wyjątkowo kłopotliwi, tacy jak Eugeniusz Tkaczyszn-Dycki, nieco starszy Andrzej Sosnowski i nieco młodszy Artur Szlosarek. Autor dystansuje się od nich, pisząc poezje własną, a zarazem przepełnioną świadomością metaliteracką”.

Edyta Dworak, Legenda do mapy poezji, „Akcent” 2006, nr 3. 

 

Słowa kluczowe