Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

×Strona tego wydarzenia wymaga sprawdzenia, niektóre informacje mogą być nieprawidłowe lub może ich brakować.

Sesja sądu gajonego wyłożonego - 16 maja 1470 r.

894.
Katarzyna Latoszyna zrzekła się na rzecz Macieja zwanego Lacheta ogrodu położonego między łaziebnikiem Nikielem a Wojciechem Chrościelem.
895.
Szymek Dyski zrzekł się na rzecz Marcina Zduna domu z ogrodem położonego między Klosem a rymarzem Andryszem.
896.
Katarzyna Żakowa ustanowiła Piotra Gżegżoła pełnomocnym opiekunem Mikołaja i Gertrudy dzieci jej wnuka.
897.
Matysz Szklarz gotów jest zapłacić za dom, który kupił od Stanisława Krusza, niegdyś pisarza grodzkiego.
898.
Mikołaj Bogacz uczynił swoim pełnomocnikiem Stanisława Białego we wszystkich sprawach na czas swojej nieobecności.
899.
Jan Długi uzyskał prawnie po zmarłym bracie Marcinie Świderku połowę domu i ogrodu, co przypadło mu zgodnie (z zapisami) w księgach prawa niemieckiego.
900.
Ślusarz Jan Oszomek uwolnił szlachcica Piotra Mniskiego z poręczenia czterech grzywien, udzielonego za szlachcica Piotra Grabianowskiego.
901.
Malarz Wojciech z Lublina zobowiązał się, że kupiony od rajcy krakowskiego i wójta lubelskiego Stanisława Morsztyna dom naprzeciwko Macieja Fiolka nie podda prawu kościelnemu, a jeśli umrze jego żona i Wojciech zechce zostać księdzem, wówczas ma odsprzedać dom za taką samą cenę lub większą, tak by znów podlegał prawu miejskiemu, jak teraz i przedtem.
902.
Jan z Brucha (?) pełnomocnik rajcy krakowskiego i wójta lubelskiego Stanisława Morsztyna przekazał mieszczaninowi lubelskiemu, malarzowi Wojciechowi dom położony obok (domu) szewca Jana Ślązaka naprzeciwko Macieja Fiolka. Wojciech uzyskał na okres trzech lat zwolnienie z czynszu, a po upływie tego okresu płacić będzie wójtowi Morsztynowi po trzy wiardunki rocznie.
903.
Jan Lubomelski z żoną Małgorzatą przekazali Piotrowi Mążykowi ogród położony między kuśnierzem Stefanem a Włochem Andrzejem krawcem.
904.
Burmistrz Jakub Kreidlar i dwaj rajcy oznajmili, że wzięli od Lojka 12½ grzywny w groszach praskich tytułem 12½ grzywny w półgroszach (zapisanych) przez tych rajców na dobrach Hanuszkowicza, i dali te pieniądze Dorocie Popkowej. W ten sposób Popkowa otrzymała już 21 grzywien i sześć groszy z długu, jaki miała (zabezpieczony) na tych dobrach.
905.
Rajca Maciej Kuninoga zeznał, że wójt Jakub Szczepanowicz nałożył sekwestr na znajdujące się w jego rękach dobra, mianowicie beczkę z “byalką”1 należącą do mieszczanina krakowskiego Jana Leipolta. Kuninoga oświadczył, że będzie ją nadal u siebe trzymał jako pierwszy wierzyciel, aż do czasu zwrotu przez Leipolta 95 florenów i 13 groszy.