"Śladami Singera: Warsztaty. Spotkania. Sztuka" to interdyscyplinarny projekt edukacji kulturalnej i artystycznej realizowany w wybranych miasteczek Lubelszczyzny. Inspiracją dla powstania idei projektu jest twórczość noblisty Izaaka Baszewisa Singera, osadzona w wielokulturowej scenerii miasteczek regionu.

"Śladami Singera: Warsztaty. Spotkania. Sztuka" to interdyscyplinarny projekt edukacji kulturalnej i artystycznej realizowany w wybranych miasteczek Lubelszczyzny. Inspiracją dla powstania idei projektu jest twórczość noblisty Izaaka Baszewisa Singera, osadzona w wielokulturowej scenerii miasteczek regionu.

Teatr NN

KOCK

Kock w 1167 r. stał się własnością biskupów płockich. W XIII w. dzięki korzystnemu położeniu przy szlaku wiodącym w kierunku Lublina i Lubomli rozwijał się jako ośrodek handlowy. W 1417 r. z inicjatywy biskupa płockiego Jakuba z Korzkwi otrzymał prawa miejskie magdeburskie wraz z przywilejem cotygodniowych targów i dwóch jarmarków rocznie. Zrujnowany po powstaniu listopadowym i styczniowym, w 1870 r. stracił prawa miejskie, które odzyskał dopiero w 1919 r. Pod koniec XIX w. w osadzie znajdowały się kościół parafialny, szkoła początkowa, stacja pocztowa, urząd gminy, apteka, dwie olejarnie, fabryka mydła, octu i dwa młyny. Osadę zamieszkiwali w połowie chrześcijanie trudniący się głównie rolnictwem i Żydzi zajmujący się handlem i rzemiosłem.

Prawdopodobnie pierwsi Żydzi pojawili się w Kocku już w pierwszej ćwierci XVI w. lub na początku XVII w. W opublikowanym w 1786 r. sześciotomowym dziele pt. Ustawypowszechne dla dóbr moich rządców dziedziczka księżna Anna Jabłonowska uregulowała prawa i obowiązki Żydów kockich. W 1773 r. wydała osobny Uniwersał dla Żydów dóbrkockich, zawierający m.in. zakaz skupowania przez nich miodu, wosku i płótna oraz fałszowania alkoholu. Żydzi mieli prawo do posiadania własnego sądownictwa, jednak wyroki sądu karalnego musiały być zatwierdzane przez księżną, a sprawy pomiędzy Żydami a Polakami rozstrzygał sąd miejski, w którym Żydzi mieli swojego przedstawiciela. Aprobaty dworu wymagały również wybory do władz gminy, jak też kwestie związane ze sprzedażą nieruchomości przez Żydów. Dla uniknięcia odpływu Żydów do innych miast księżna nakazała, aby każdy Żyd opuszczający Kock wpłacał do kasy publicznej jedną szóstą wartości swojego majątku. Pieniądze można było odzyskać po powrocie do miasta, o ile nastąpił on przed upływem trzech lat. W pierwszej ćwierci XIX w. Żydzi dominowali w lokalnym handlu i rzemiośle. W XIX w. m.in. wzrost znaczenia Kocka jako ośrodka chasydzkiego spowodował gwałtowny rozwój demograficzny gminy.

Od 1829 r. w Kocku mieszkał i nauczał słynny cadyk Menachem Mendel Morgenstern (1787–1859), dzięki ktoremu miasto stało się jednym z najważniejszych ośrodkow chasydyzmu w Polsce obok Lublina, Kozienic, Przysuchy, Gory Kalwarii i Leżajska. Morgenstern urodził się w Biłgoraju. Był uczniem Symchy Binema z Przysuchy i Jakuba Izaaka Horowica z Lublina. Stworzył doktrynę (nazwaną chasydyzmem kockim), kładącą nacisk na spontaniczną, żarliwą wiarę. W swoich studiach Morgenstern dążył do syntezy kabały i Talmudu, interesował się filozofiąśredniowieczną i naukami świeckimi. W 1839 r., po doświadczeniu przeżycia mistycznego, zniszczył wszystkie swoje rękopisy i ostatnie 20 lat życia spędził w odosobnieniu, w zamkniętej izbie obok sali modlitw w swoim domu w Kocku.

 

Miasto Kock

Historia miasta

 

Kock w twórczości I. B. Singera:

Pułkownik Berek Joselwicz (esej)

 

 

Ikonografia

Archiwalne zdjęcia Kocka