Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Trasa

Trasa

Lubelska Trasa  Podziemna o długości ok.  280 metrów biegnie  pod Rynkiem i kamienicami Starego Miasta. Trasa powstała w wyniku połączenia kilkunastu z licznych staromiejskich piwnic, których historia sięga początku XVI w., czyli stulecia największej świetności Lublina. 

Trasa  ma charakter turystyczno-edukacyjny. Spacer zabytkowymi piwnicami staromiejskimi, który już sam w sobie dostarcza wielu emocji, jest jednocześnie wędrówką w czasie pozwalającą odkryć przeszłość miasta. Historię rozwoju przestrzennego Lublina przybliża ekspozycja składająca się z szeregu makiet ukazujących osadnictwo, na terenie obecnego miasta, od okresu wczesnego średniowiecza  (VIII-X w.) aż po wiek XVIII.
Punktem kulminacyjnym podziemnej opowieści jest, wzbogacona światłem i dźwiękiem, ruchoma makieta Wielkiego Pożaru Lublina (1719). Wizualizacja, nawiązująca do tradycji mechanicznych teatrzyków,  została stworzona na podstawie obrazu znajdującego się w kościele ojców dominikanów (będącego pamiątką tamtych wydarzeń).

Lubelska Trasa Podziemna łączy dwa ważne dla Lublina miejsca: zaczyna się w dawnym ratuszu, czyli w centrum władzy świeckiej a kończy na placu, na którym niegdyś wznosił się kościół św. Michała Archanioła, skupiający przez wieki życie religijne miasta. Z tymi punktami wiążą się także dwie najważniejsze legendy lubelskie: z ratuszem (Trybunałem Koronnym) Legenda o sądzie diabelskim (tzw. Legenda o czarciej łapie), z kościołem farnym Legenda o śnie Leszka Czarnego. 

Postaci z pierwszej z nich (diabły lubelskie) spotkamy, zaklęte w drewno, w piwnicach Trybunału i podziemnych korytarzach, zaś w bohaterów ostatniej możemy się wcielić robiąc sobie pamiątkowe zdjęcie w "monidle" przy wyjściu z Trasy.

Dopełnieniem ekspozycji, nawiązującym do historii budynków staromiejskich są fragmenty zabytkowej dekoracji architektonicznej kamienic, tworzące niewielkie lapidarium oraz beczki i inne zasobniki wykonane z drewna nawiązujące do dawnych magazynowych funkcji pomieszczeń dzisiejszej Trasy.