Chcemy w tej gazecie wskrzesić i pokazać „ducha wolności”, jaki panował w Lublinie przez ostatnich 100 lat. To dzięki niemu wielu młodych ludzi tu mieszkających „miało parę” i „ciśnienie” do angażowania się w ważne sprawy, ale też realizowania swoich marzeń i zmieniania świata.

 

Chcemy w tej gazecie wskrzesić i pokazać „ducha wolności”, jaki panował w Lublinie przez ostatnich 100 lat. To dzięki niemu wielu młodych ludzi tu mieszkających „miało parę” i „ciśnienie” do angażowania się w ważne sprawy, ale też realizowania swoich marzeń i zmieniania świata.

 

Teatr NN

Zdarzyło się... w lubelskiej architekturze

Wybór architektonicznych ciekawostek z ostatniego stulecia w Lublinie.

Łukasz Kijek

Zdarzyło się... w lubelskiej architekturze
Gmach najmłodszego lubelskiego budynku teatralnego, zwanego „Teatrem w Budowie” (obecnie CSK), 1986, fot. nieznany, [kolekcja „Kuriera Lubelskiego”]

1926

Skandal architektoniczny związany z oddaniem do użytku gmachu Izby Skarbowej, obecnego Urzędu Wojewódzkiego przy ulicy Spokojnej 4. Prasa lubelska („Głos Lubelski” i „Ziemia Lubelska”) podchwyciła temat wielu błędów i wad, a nawet nadużyć materialnych. Pisała: „Tajemnice Izby Skarbowej w świetle opinii urzędowej”, „Niedbalstwo i partactwo przedsiębiorców”, „Skarb Państwa zabezpieczono przed stratami”. Obwiniano architekta Ignacego Kędzierskiego oraz władze miasta. Sprawą zajęła się prokuratura.

1933-1934

Budowa i oddanie do użytku drewnianego kościoła pw. Najświętszego Serca Jezusowego przy ulicy Kunickiego 128 w nowo powstającej dzielnicy Dziesiąta. Budynek oraz jego wnętrze zaprojektował architekt Tadeusz Witkowski. W 1985 roku świątynia została przeniesiona do Pilaszkowic.

4 czerwca 1939

Uroczyste otwarcie Domu Pracy Kulturalnej, przeznaczonego na siedzibę m.in. Biblioteki Publicznej i Muzeum Lubelskiego, przy ulicy Narutowicza 4. Uroczystość swoim udziałem uświetnił marszałek Edward Rydz-Śmigły. Wzniesiony w latach 1935-1939 gmach powstał według projektu architekta Stanisława Łukasiewicza. Zdaniem Henryka Gawareckiego (historyk sztuki, pełnił funkcję wojewódzkiego konserwatora zabytków), autor projektu doskonale wkomponował modernistyczną bryłę budynku pomiędzy barokowe oficyny.

Czerwiec 1954

Podczas prac związanych z odbudową Starego Miasta, Henryk Gawarecki natrafił na zamurowaną w 1796 roku, od strony ulicy Grodzkiej, uliczkę. Po wyburzeniu muru nazwano ją Ku Farze.

1972-2016

Tyle lat, oczywiście z przerwami, powstawał gmach Centrum Spotkania Kultur. Budowę teatru, nazywanego Teatrem w Budowie, rozpoczęto w okresie gierkowskiej prosperity, zakończono gdy epokę PRL-u zamiata w słuszną niepamięć wiatr historii. Ostateczny kształt budowli, jak i placu wokół niej, nadała pracowania Stelmach i Partnerzy. Projekt ten w 2017 roku otrzymał architektonicznego Oskara – Grand Prix Nagrody Roku SARP za 2016. „Jury chyli czoła przed twórcami obiektu Teatru w Budowie, Centrum Spotkania Kultur w Lublinie za trud wniesiony w obiekt, dziesiątkami lat porzucony, za zdefiniowanie go od nowa, za znalezienie mu nowego sensu funkcjonalnego i formalnego, za wytrwałe uczynienie go sercem kultury Lublina – tak jak miało być, a zdawało się już beznadziejnie nieosiągalnym. Ten rodzaj ożywiania rzeczy martwej, to czynność zgoła metafizyczna, wskrzeszanie raczej. Dla architekta nieosiągalna” – czytamy w uzasadnieniu nagrody.

Słowa kluczowe