Chcemy w tej gazecie wskrzesić i pokazać „ducha wolności”, jaki panował w Lublinie przez ostatnich 100 lat. To dzięki niemu wielu młodych ludzi tu mieszkających „miało parę” i „ciśnienie” do angażowania się w ważne sprawy, ale też realizowania swoich marzeń i zmieniania świata.

 

Chcemy w tej gazecie wskrzesić i pokazać „ducha wolności”, jaki panował w Lublinie przez ostatnich 100 lat. To dzięki niemu wielu młodych ludzi tu mieszkających „miało parę” i „ciśnienie” do angażowania się w ważne sprawy, ale też realizowania swoich marzeń i zmieniania świata.

 

Teatr NN

Szybowniczka z ul. Staszica

Pelagia Majewska była pierwszą kobietą w Polsce i drugą na świecie, która otrzymała najwyższe światowe odznaczenie szybowcowe. Mieszkała w Lublinie przy ul. Staszica 2. Do dziś medalem jej imienia odznaczane są kobiety osiągające sukcesy w lataniu.

Małgorzata Domagała

Szybowniczka z ul. Staszica
Foto: szybowiec Jantar, lata 80. XX wieku, fot. Maciej Kaczanowski [archiwum „Kuriera Lubelskiego”]

Lublin długo czekał na swoje pasażerskie lotnisko (pierwszy samolot z Portu Lotniczego Lublin w Świdniku odleciał w 2012 roku), ale w historii lotnictwa zdążył zapisać się znacznie wcześniej. Na Bronowicach mieściła się jedna ze strategicznych dla II Rzeczypospolitej fabryk, która regularnie opracowywała i wypuszczała nowe samoloty. Mowa o Zakładach Mechanicznych Plage i Laśkiewicz, po nacjonalizacji w latach 30. przemianowanych na Lubelską Wytwórnię Samolotów. W Lublinie też, na początku XX w., urodził się Zygmunt Puławski, wybitny konstruktor i wynalazca „polskiego płata”.

Jednak historia lotniczego Lublina ma jeszcze jeden wątek. Przy ul. Staszica 2 znajdziemy tablicę poświęconą Pelagii Majewskiej, która pod tym adresem mieszkała w latach 1945-1953.

Pomysł upamiętnienia tej znanej polskiej lotniczki należał do społeczności III LO im. Unii Lubelskiej ponieważ Pelagia Majewska była uczennicą tej szkoły. Maturę zdała tam w 1950 roku. Do Lublina przeprowadziła się po II wojnie światowej. Urodziła się w 1933 r. w Równem na Wołyniu. Uczęszczając do III LO należała do harcerstwa, uprawiała lekkoatletykę i pływanie. Po maturze – spadochroniarstwo i szybownictwo w Aeroklubie Lubelskim. W 1953 r. przeprowadziła się do Warszawy, gdzie związała się z Aeroklubem Warszawskim. Już w 1956 r. przypadło jej najwyższe polskie odznaczenie szybowcowe – Medal im. Czesława Tańskiego.

Kolejne wielkie wyróżnienie przyszło w 1960 r. – Medal Lilienthala nadawany przez Międzynarodową Federację Lotnictwa (FAI) i uznawany za najwyższe światowe odznaczenie szybowcowe. Majewska była pierwszą kobietą w Polsce i drugą na świecie, która go otrzymała.

Szybowniczka pracowała jako inspektor szkolenia lotniczego w Biurze Zarządu Głównego Aeroklubu PRL, w latach osiemdziesiątych – jako pilot w Zakładzie Usług Agrolotniczych WSK-PZL Warszawa-Okęcie, gdzie była jednym z najbardziej doświadczonych pilotów. Zginęła na lotnisku w Lizbonie 12 lipca 1988 r. Jej ostatni lot to był transport w ramach międzynarodowego kontraktu przeciwpożarowego samolotu Dromader do Setubal w Portugalii.

Po śmierci Pelagia Majewska została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a Międzynarodowa Federacja Lotnictwa w 1989 r. ustanowiła medal jej imienia dla kobiet. Majewska jest też patronką Centralnej Szkoły Szybowcowej w Lesznie.
Została pochowana przy ul. Lipowej w Lublinie.

Słowa kluczowe