Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Teatr NN

Miasto Poezji: idea 
(manifest)


Poezja wyraziście i w sposób znaczący wpisuje się w kulturowy charakter Lublina, co czyni nasze miasto miejscem wyjątkowym na mapie Polski. Z Lublinem związanych było wielu ważnych, nierzadko bardzo wybitnych poetów – jak Kochanowski, Rej, Klonowic, Krasicki, Koźmian, Pol, Arnsztajnowa, Łobodowski, Czechowicz, Kamieńska, Hartwig, Stachura, Tkaczyszyn-Dycki, Świetlicki. Tutaj mieszkają poeci współtworzący panoramę polskiej poezji współczesnej. Lublin jest też miejscem intensywnego namysłu nad poezją – zarówno naukowego i krytycznoliterackiego, jak i artystycznego.

Witold Dąbrowski, Tomasz Pietrasiewicz, Paweł Próchniak

Czytaj więcej

Józef Czechowicz - patron festiwalu

Józef Czechowicz - patron festiwalu

Urodził się, tworzył i zmarł w Lublinie. Znany jest przede wszystkim jako jeden z najważniejszych przedwojennych poetów awangardowych. Jest autorem słynnego "Poematu o mieście Lublinie". Więcej o poecie przeczytasz w naszym leksykonie.

Czytaj więcej

Miasto Poezji: poezja miasta
(domówienia)

"Miasto Poezji" wyrasta z przekonania, że poezja jest głosem czegoś, bez czego nie sposób żyć, że dotyka każdego z nas, że jest jak powietrze, że to ona podpowiada nam słowa w najważniejszych momentach – słowa, których nam brakuje, słowa, których szukamy w popłochu, kiedy ciśnie się na usta coś, co odczuwamy jako przejmujące i ważne, coś, co powinno zostać powiedziane, choć w naszym języku nie ma na to wyrazu. W to puste miejsce, w ten brak nie do zniesienia – wkracza poezja, dreszcz mowy, metafora i wypowiada nasz strach, nasze pragnienia, naszą miłość. Bez tego błysku nagłej metafory bylibyśmy skazani na milczenie lub na fałsz w sprawach poruszających do głębi, intymnych, istotnych, na wskroś ludzkich i właśnie dlatego – doniosłych. To metafora w sposób najbardziej dosłowny – nadaje formę światu, życiu przydaje intensywności, obdarza poczuciem sensu. Miasto poezji jest taką metaforą. I jest zarazem realną, namacalną przestrzenią – Lublina.

 

Paweł Próchniak
Lublin, maj 2008

Czytaj więcej

Miasto Poezji: miejsce metafory
(dopowiedzenie po latach)

Miasto Poezji jest metaforą. Jest metaforą, która z roku na rok coraz pełniej odnajduje swój namacalny kształt w realnym mieście – w Lublinie. Czy można zamieszkać we wnętrzu metafory? Można. Można i trzeba. Bo tylko wtedy nasze życie tu i teraz zyskuje oddech – otwie­ra się na to, co było przed nami, i na to, co dopiero zmierza w naszą stronę z przyszłości. Tylko z wnętrza metafory widać dobrze, że przez nasze zwyczajne, codzienne życie biegną raz po raz prześwity czegoś przejmująco prawdziwego, czegoś, co nas przekracza, co jest większe, przestronniejsze, bardziej porywające. To z wnętrza metafory wieje ten wiatr, który niekiedy czujemy na twarzy. I to właśnie metafora wybudza w nas i otwiera jakąś inną, nieobjętą przestrzeń, w której rozpoznajemy praw­dę naszego istnienia, jego radość i głębię, jego duchowy wymiar. Warto szukać tej innej przestrzeni w sobie, w świecie, w słowie. Warto jej bronić. Warto odnaleźć się we wnętrzu metafory. Odnaleźć się i trwać w tym, co metafora nam ofiarowuje.


Paweł Próchniak
Brama Grodzka, maj ’2014

Czytaj więcej

Poezja Miasta

To hasło i kierunek działań tegorocznej, jubileuszowej 10. edycji Festiwalu „Miasto Poezji” w Lublinie, który dzięki swojej atmosferze i tradycji stanowi wyjątkową przestrzeń do rozmów o poezji, spotkań z poetami, a także do przeprowadzania różnorodnych działań społeczno­-artystycznych popularyzujących poezję. Przy okazji 10. edycji chcemy powrócić do początków festiwalu i skupić się na tym, że - jak mawiał prof. Władysław Panas - „Lublin jest Księgą”. Nie mogliśmy postąpić inaczej! Jubileusz “Miasta Poezji” zbiega się przecież z Wielkim Jubileuszem 700-lecia Miasta Lublina.

"Co miasta zawdzięczają poezji i co poezja zawdzięcza miastom? Jak poeci czytają miasto? Dlaczego miasto tak często i na tak różne sposoby wkracza do poezji? W jaki sposób fenomen miasta oddziałuje na wiersze? Czy Lublin jest miastem poezji? Czy miasto może stać się miejscem poezji, miejscem metafory? A jeśli tak, to czy można zamieszkać w metaforze? Można. Można i trzeba. Bo tylko wtedy nasze życie tu i teraz zyskuje oddech – otwiera się na to, co było przed nami, i na to, co dopiero zmierza w naszą stronę z przyszłości. Tylko z wnętrza metafory widać dobrze, że przez nasze zwyczajne, codzienne życie biegną raz po raz prześwity czegoś przejmująco prawdziwego, czegoś, co nas przekracza, co jest większe, przestronniejsze, bardziej porywające. To z wnętrza metafory wieje ten wiatr, który niekiedy czujemy na twarzy. I to właśnie metafora wybudza w nas i otwiera jakąś inną, nieobjętą przestrzeń, w której rozpoznajemy praw­dę naszego istnienia, jego radość i głębię, jego duchowy wymiar. Warto szukać tej innej przestrzeni w sobie, w świecie, w słowie. Warto jej bronić. Warto odnaleźć się we wnętrzu metafory."

Paweł Próchniak, 2017

Słowa są wolne

To hasło i kierunek działań 9. edycji Festiwalu Miasto Poezji w Lublinie, który dzięki swojej atmosferze i tradycji stanowi wyjątkową przestrzeń do rozmów o poezji, spotkań z poetami, a także do przeprowadzania różnorodnych działań społeczno­-artystycznych popularyzujących poezję. Profesor Paweł Próchniak tak definiuje hasło tegorocznej edycji:

W wierszu Raport z oblężonego Miasta Zbigniew Herbert pisał: „ci których dotknęło nieszczęście są zawsze samotni / obrońcy Dalajlamy Kurdowie afgańscy górale”. I dodawał: „patrzymy w twarz głodu twarz ognia twarz śmierci / najgorszą ze wszystkich – twarz zdrady // i tylko sny nasze nie zostały upokorzone”. Te sny to również sny poezji – wiersze. Tak można rozumieć słowa poety. Można też dopowiedzieć – za Miłoszem – że tylko poezja, która ocala, odnajduje „swój wybawczy cel”.  I o tym chcemy w tym roku rozmawiać w Mieście Poezji.

Paweł Próchniak' 2016