Przywilej lokacyjny miasta Lublina z 15 sierpnia 1317 r.

Dokument Władysława Łokietka z 15 sierpnia 1317 r. jest najstarszym dokumentem lokacyjnym miasta Lublina. Jakkolwiek organizację lokowanego na prawie magdeburskim miasta Lublina jaśniej precyzował dokument Kazimierza Wielkiego z 1342 r., to dokumentem z 1317 r. mieszczanie lubelscy posługiwali się w sprawach najwyższej wagi. Świadczą o tym noty dorsalne obecne na dokumencie oraz jego liczba porządkowa - pierwszy w jaką zaopatrzono go w archiwum miejskim.

Dokumentem z 1317 r. Władysław Łokietek wyłączył miasto Lublin spod władzy kasztelana lubelskiego oraz wojewody sandomierskiego. Miasto zostało uwolnione od szeregu praw książęcych, ciężarów ekonomicznych i powinności służebnych. Otrzymało 100 łanów ziemi, wygon dla bydła, 20 lat wolnizny od wszelkich powinności oraz przywileje handlowe. Nowo lokowany Lublin został zwolniony od opłat celnych od przewożonych na terenie państwa towarów zarówno kupionych, jak i wiezionych na sprzedaż.

Dokument z 1317 r. przekazywał Maciejowi z Opatowca wójtostwo z dziedzicznym prawem posiadania wraz z prawem sprzedaży wójtostwa bądź jakiejkolwiek zmiany tytułu własności. Wójtowi przysługiwał co szósty łan, co trzeci denar z kar sądowych, wszystkie jatki mięsne, rzeźnia, łaźnia, ławy szewskie, kramy chlebowe oraz co szósty sklep sukienniczy, karczmy, młyny wybudowane w granicach miasta oraz stawy z wyłącznym prawem łowienia ryb.