Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Rozgłośnie radiowe w Lublinie po 1992 roku

Od 1992 roku pojawiają się w Lublinie nowe rozgłośnie o charakterze komercyjnym i społecznym. W 1995 roku działalność antenową prowadziło w Lublinie pięć takich rozgłośni: trzy komercyjne: Radio Rytm, Radio Puls, Radio Top oraz dwa należące do instytucji publicznych: Katolickie Radio Lublin podległe Archidiecezji Lubelskiej oraz Akademickie Radio Centrum Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. Swoje przedstawicielstwa posiadały w Lublinie także trzy sieci programowe o zasięgu ogólnopolskim: RMF FM, Radio Zet oraz Radio Maryja (tylko nadajnik). Od maja 1997 z sukcesami nadaje chełmskie Radio Bon Ton.

 

Czytaj więcej

Adam Wiesław Kulik - dorobek

Jest autorem blisko 300 filmów dokumentalnych, edukacyjnych, reportaży oraz felietonów. Jego filmowy dorobek można podzielić na kilka grup tematycznych. Do najważniejszych z pewnością należą: filmy z pogranicza kultur, religii, dokumenty historyczne oraz filmy biograficzne.

Czytaj więcej

Reportaże Małgorzaty Sawickiej - próba analizy

„Nie ma recepty na dobry reportaż” – mówi Małgorzata Sawicka. Najważniejsze – ma on zainteresować słuchacza i obudzić w nim emocje. Aby reportaż był ciekawy, sam reporter powinien być ciekaw świata i ludzi. Rozmówca jak detektor wykryje, czy reporter naprawdę się przejął jego losem, czy tylko udaje. „W ogóle jeśli ktoś nie lubi ludzi nie powinien robić reportażu. Może najwyżej pisać wiadomości do dziennika” – uważa Małgorzata Sawicka.
Według redaktor Sawickiej reportaż radiowy tym różni się od publicystycznych świadectw i zapisów zdarzeń, że musi być w nim ukazana cała głębia tematu. Nie jest dziełem sztuki radiowej audycja polegająca na rejestrowaniu faktów i relacjonowaniu ich bez głębszej penetracji egzystencjalnej, zadawania pytań i poddawania ocenie wyborów i postaw. Taka audycja stanie się tylko gorącą relacją, sprawozdaniem dźwiękowym noszącym cechy reportażu. W terminologii radiowej nazwano to „wstawką” lub „dźwiękową relacją reporterską”. Nie ma on jednak walorów artystycznych. Tu potrzebna jest ingerencja twórcy reportażu, który poprzez ujęcie tematu i dodatkowe środki wyrazu nada audycji taki walor. Czasem wystarczy umiejętny montaż wypowiedzi lub odautorska narracja by wskazać na głębszą, psychologiczną treść.

Czytaj więcej

Maria Ballod (ur. 1942)

Dziennikarka, poetka, ur. 11 lutego 1942 roku w Lublinie, gdzie ukończyła filologię polską na UMCS (1965). Od początku lat 60. publikowała wiersze w prasie literackiej Lublina, następnie drukowała je we „Współczesności”, „Regionach”, „Toposie" oraz lubelskim „Akcencie”. Wydała tomy poetyckie: Tworzenie ptaków (Wyd. Lubelskie 1967), Omijanie czasu (Wyd. Lubelskie 1971), Hymn i alarm (Warszawa 1992, Wyd. Przedświt) i Skrajem dnia (Warszawa 1999, Wyd. Przedświt).

 

Czytaj więcej

Ludzie lubelskiego Radia

Radio w Lublinie mogło się rozwijać przez wszystkie te okresy przede wszystkim dzięki staraniom osób, które uwierzyły, że Lublin zasługuje na własną rozgłośnię.

Czytaj więcej