Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Kultura w Lublinie

Kultura w Lublinie

Lublin i Ziemia Lubelska ma bardzo bogatą i wielowymiarową tradycję kulturalną. Na dorobek wielu pokoleń i nacji ludzi kultury składają się wspaniałe zabytki architektury sakralnej i świeckiej, tradycje rozwijania myśli intelektualnej, 400-letnia historia drukarstwa wszystkich obecnych tu wyznań, bogate życie muzyczne, związki z wielkimi nazwiskami literatury polskiej. Na osobny rozdział zasługują lubelskie dzieje sztuk plastycznych, historia teatru w Lublinie, oraz dziedzictwo kultury ludowej Ziemi Lubelskiej. Dynamicznie rozwijały się też nowoczesne, współczesne formy życia kulturalnego - fotografia, kinematografia, prasa, radio, telewizja, kabaret. 

 

Czytaj więcej

Reportaże Małgorzaty Sawickiej - próba analizy

„Nie ma recepty na dobry reportaż” – mówi Małgorzata Sawicka. Najważniejsze – ma on zainteresować słuchacza i obudzić w nim emocje. Aby reportaż był ciekawy, sam reporter powinien być ciekaw świata i ludzi. Rozmówca jak detektor wykryje, czy reporter naprawdę się przejął jego losem, czy tylko udaje. „W ogóle jeśli ktoś nie lubi ludzi nie powinien robić reportażu. Może najwyżej pisać wiadomości do dziennika” – uważa Małgorzata Sawicka.
Według redaktor Sawickiej reportaż radiowy tym różni się od publicystycznych świadectw i zapisów zdarzeń, że musi być w nim ukazana cała głębia tematu. Nie jest dziełem sztuki radiowej audycja polegająca na rejestrowaniu faktów i relacjonowaniu ich bez głębszej penetracji egzystencjalnej, zadawania pytań i poddawania ocenie wyborów i postaw. Taka audycja stanie się tylko gorącą relacją, sprawozdaniem dźwiękowym noszącym cechy reportażu. W terminologii radiowej nazwano to „wstawką” lub „dźwiękową relacją reporterską”. Nie ma on jednak walorów artystycznych. Tu potrzebna jest ingerencja twórcy reportażu, który poprzez ujęcie tematu i dodatkowe środki wyrazu nada audycji taki walor. Czasem wystarczy umiejętny montaż wypowiedzi lub odautorska narracja by wskazać na głębszą, psychologiczną treść.

Czytaj więcej

Dziedzictwo lubelskiej szkoły reportażu radiowego

„Szkoły reportażu”, a z takim zjawiskiem jak sądzę mamy w Radiu Lublin do czynienia, są wynikiem skomplikowanego procesu, który może zaistnieć w ściśle określonych warunkach. A muszą być moim zdaniem spełnione co najmniej trzy: tradycja, sprzyjający klimat w samej rozgłośni i nie tylko oraz dobór indywidualności twórczych.

Czytaj więcej

Maria Ballod (ur. 1942)

Dziennikarka, poetka, ur. 11 lutego 1942 roku w Lublinie, gdzie ukończyła filologię polską na UMCS (1965). Od początku lat 60. publikowała wiersze w prasie literackiej Lublina, następnie drukowała je we „Współczesności”, „Regionach”, „Toposie" oraz lubelskim „Akcencie”. Wydała tomy poetyckie: Tworzenie ptaków (Wyd. Lubelskie 1967), Omijanie czasu (Wyd. Lubelskie 1971), Hymn i alarm (Warszawa 1992, Wyd. Przedświt) i Skrajem dnia (Warszawa 1999, Wyd. Przedświt).

 

Czytaj więcej

Lubelski reportaż radiowy

W 1957 roku w Lublinie powołana została ekspozytura Polskiego Radia. Tam zaczęły powstawać pierwsze, nieporadne jeszcze reportaże autorstwa m. in. Anny Markowej, która wspominała: „pamiętam swój pierwszy reportaż o repatriantach zza wschodniej granicy, który idiotycznie „przyozdobiłam” muzyką Chopina, co dało efekt cukierkowo - piorunujący….”

Czytaj więcej

Stanisław Fornal (ur. 1933)

Stanisław Fornal (ur. 1933) – autor słuchowisk radiowych i reportaży, satyryk. Ukończył filologię polską (uniwersytety we Wrocławiu i Łodzi, 1951–1956). W latach 1956–1975 był dziennikarzem Rozgłośni PR w Kielcach, gdzie m.in. kierował Redakcją Literacką. Od 1975 do 1982 roku – zastępca redaktora naczelnego Rozgłośni Lubelskiej.

 

Czytaj więcej

Radio w Lublinie 1957 - 1980

1 maja 1957 roku rozpoczął pracę nadajnik średniofalowy o częstotliwości 1594 kHz i mocy 1 kW. Mówi Polskie Radio Lublin na fali 188,3 metra!- popłynęło w lubelski eter po raz pierwszy od 1945 roku.

Czytaj więcej