Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Biblioteka im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie.

Genezę powstania Biblioteki przedstawia Marek Wyszkowski:

W 1907 roku, rok po tragicznej śmierci Łopacińskiego w wypadku drogowym, grupa zasłużonych dla Lublina wybitnych osób postanowiła powołać Towarzystwo Biblioteki Publicznej imienia zmarłego. Jak uzasadniał to jeden z pomysłodawców K. Jaczewski: „aby wznieść mu trwały pomnik”. Obok niego organizatorami byli również M. Biernacki, A. Jaworowski, i J. Vetter. W bibliotece znalazły się przede wszystkim zakupione od spadkobierców zbiory H. Łopacińskiego, zawierające ponad 11.000 tomów książek, rycin, rękopisów i atlasów pieczołowicie gromadzonych przez właściciela – wnikliwego badacza w zakresie etnografii, językoznawstwa, historii kultury, członka Akademii Umiejętności, zasłużonego dla Lublina i Lubelszczyzny. [1]
 

Historia lubelskiej Biblioteki Miejskiej związana jest z trzema siedzibami w różnych miejscach.

 

 

Czytaj więcej

Etnografia Lubelszczyzny - drzeworyty lubelskie

O istnieniu drzeworytów ludowych w centralnym pasie Polski zebrał nieco wiadomości Jan Stanisław Bystroń[1]. Najbardziej znane wśród nich, będące unikatami w skali kraju, są drzeworyty z Płazowa, powstałe ok. poł. XIX wieku i rozpowszechniane w okolicach Lubaczowa przez warsztat drzeworytniczy rodziny Kostrzyckich. Wpływy płazowskie wykazuje także drzeworyt z Jurkowa (koło Pińczowa), a do innych przykładów z terenu Lubelszczyzny zalicza się dwa drzeworyty, których odbitki pochodzą z drukarni Stanisława Dżała w Lublinie.

 

>>> czytaj więcej o ludowym drzeworycie lubelskim

Czytaj więcej