Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Malarstwo i grafika w Lublinie

Przewodnik po historii sztuk plastycznych w Lublinie i najważniejszych przedstawieniach ikonograficznych Lublina.
Prezentacja sylwetek i dorobku najważniejszych lubelskich twórców.

 

Czytaj więcej

Lubelskie środowisko plastyczne w czasie II wojny światowej

„Podczas wojny i okupacji hitlerowskiej kultura polska poddana została niszczącym represjom, które miały np. uniemożliwić jej manifestacje na poziomie wyższym od «prymitywnej rozrywki». Jak zauważyła Janina Jaworska, była to polityka metodycznie przygotowana i konsekwentnie realizowana na podstawie odpowiednich zarządzeń, obejmujących m.in. «wytyczne rządu GG w sprawie życia kulturalnego Polaków i traktowania dóbr kultury», które w sferze plastyki zabraniały np. urządzania wystaw, a do sprzedaży obrazów wyznaczały tylko takie miejsca, jak ulice, księgarnie i kawiarnie. Obowiązywał przy tym totalny zakaz «wystawiania obrazów o motywach polskiej myśli narodowej». Już jesienią 1939 roku zlikwidowano w Generalnej Guberni szkolnictwo średnie ogólnokształcące i wyższe, oszczędzając okresowo tylko krakowską ASP, którą po połączeniu z inną szkołą kierował hitlerowski rzeźbiarz z Wrocławia.

Czytaj więcej

Charakterystyka twórczości Grupy Zamek

Piotr Majewski, Strukturalizm – Włodzimierz Borowski, Tytus Dzieduszycki, Jan Ziemski czyli Grupa Zamek

 „Cała lubelska rewolucja artystyczna była dziełem grupy <<Zamek>>. Nie naśladowano tutaj ani Burriego, ani Tápiesa. Poszukiwania analogicznych form przebiegały zupełnie samodzielnie, a poza tym inaczej. W momencie, gdy w roku 1958 młodzi Hiszpanie pokazali na Biennale w Wenecji swoje obrazy z kawałków tynku i kawałków worka, w <<Krzywym Kole>> w Warszawie lubelska grupa demonstrowała malarstwo o wyraźnych cechach rzeźby. Były to pierwsze na świecie zbiorowe manifestacje nowego ruchu" - pisał Jerzy Ludwiński w roku 1961 [1]. Choć nigdy oficjalnie nie rozwiązana, Grupa Zamek od roku faktycznie już nie istniała. Tekst Ludwińskiego, jednego z jej głównych animatorów, był więc podsumowaniem jej niedługiej, ale intensywnej obecności w polskim życiu artystycznym.

Czytaj więcej

Grupa Zamek – lubelska grupa plastyków

Włodzimierz Borowski "Oko proroka". 1957 rok.Grupa Zamek formalnie powstała w 1957 roku. Została stworzona z inicjatywy studentów historii sztuki KUL, pozostajacych pod wpływem różnych kierunków sztuki współczesnej, między innymi kubizmu, nadrealizmu, abstrakcjonizmu. Krótka, ale intensywna działalność Grupy Zamek spowodowała, że dziś zaliczana jest do najważniejszych polskich zjawisk artystycznych 2 połowy XX wieku.
 

Posłuchaj wspomnień twórców Grupy Zamek

Czytaj więcej

Malarstwo w Lublinie XIX w.

W latach poprzedzających wybuch pierwszej wojny światowej Lublin wyraźnie wychodził z depresji, dorobił się nawet nieźle rozwiniętego przemysłu i notował „pewne ożywienie życia kulturalnego", ale były to sukcesy skromne w porównaniu z innymi miastami.

Stary i malowniczy Lublin chętnie w XIX stuleciu rysowali, malowali i rytowali: Leon Urmowski, Napoleon Orda, Franciszek Kostrzewski, Wojciech Gerson, Adam Lerue („Album lubelski" z kolejną panoramą miasta), Aleksander Gierymski, Michał Elwiro Andriolli i inni.

Czytaj więcej

Malarstwo i wystawiennictwo w Lublinie I poł. XX wieku

„Niezwykle to delikatna i umykająca wędzidłom periodyzacji sprawa, ale zaryzykujmy twierdzenie, iż nowy, oznaczony profesjonalną dumą etos sztuki lubelskiej zarysował się gdzieś w połowie pierwszej dekady XX wieku. (...)

 

Tamten Lublin szkicował terytorium własnej kultury artystycznej, opierając się na wzorach sprawdzonych, tak czy owak akademickich: jakoś przyjaznych, bo łatwo rozpoznawalnych, ulegających niewielkim zmianom w czasie — w przeciwieństwie do innej sztuki, która właśnie z kwestionowania zastanych wzorów i norm, nie tylko estetycznych, uczyniła fundamentalną zasadę kreacji. (...)

 

Przed wybuchem drugiej wojny światowej artyści ponad stutysięcznego miasta tworzyli już świadome swych celów środowisko, które zajmowało dość wysokie miejsce w lokalnej hierarchii wartości kulturowych.”

Czytaj więcej