Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Lublin 1795–1905

W 1795 roku Lublin dostał się pod panowanie austriackie. Miasto – teraz pograniczne i odcięte od części zaplecza – straciło na tej zmianie gospodarczo. W 1809 roku Lublin wyzwoliły wojska polskie dowodzone przez księcia Józefa Poniatowskiego i miasto włączono do Księstwa Warszawskiego, a w latach 1812–1813 utworzono tu siedzibę Departamentu i Tymczasowego Rządu Galicji. W 1815 roku, w wyniku decyzji Kongresu Wiedeńskiego, miasto znalazło się w granicach zależnego od Rosji Królestwa Polskiego. W Królestwie Lublin był obok Warszawy jednym z dwóch głównych ośrodków miejskich. W rzeczywistości jednak, po wojnach napoleońskich miasto znajdowało się w opłakanym stanie: wiele domów było zniszczonych, ulice zaniedbane, pałace, kościoły i klasztory popadły w ruinę.

 

Czytaj więcej

Lublin w okresie rozwoju kapitalizmu

Na przełomie wieków XIX i XX powstały na Krakowskim Przedmieściu efektowne siedziby banków. W roku 1901 zorganizowano w Lublinie wielką wystawę rolniczo-przemysłową, na której zaprezentowano dotychczasowy dorobek Lubelszczyzny. Wystawa wytyczyła kierunki rozwoju gospodarczego na przyszłe lata. Lublin stał się centrum szybko rozwijającego się regionu i odbiorcą produktów rolnych.

 

Czytaj więcej

Biblioteka przy Szkole Wojewódzkiej Lubelskiej (1812-1915)

Biblioteka szkolna została założona w 1812 roku przy reaktywowanej w 1810 roku Szkole Departamentowej Lubelskiej (później Wojewódzkiej). Przez wiele lat była to największa i najbardziej znacząca dla kultury miasta biblioteka, pełniąca przez jakiś czas również funkcję biblioteki publicznej.

 Mieczysława Wełna-Adrianek:Początkami swymi sięgała końca XVI wieku kiedy jej rozwój związany był z kolegium jezuickim. Zgromadzone przez lata zbiory liczące ok. 7000 tomów uległy prawie całkowitemu rozproszeniu pod koniec XVIII wieku. Tak więc Biblioteka szkolna, która powstała w 1812  roku musiała budować swój księgozbiór od podstaw poprzez  zakupy, zapisy i dary. Istotną częścią zbiorów Biblioteki stał się przekazany jej księgozbiór Instytutu Bibliopolicznego. Biblioteka szkolna mieściła się w gmachu szkoły przy ul. Jezuickiej 13. Lokal biblioteczny i jego wyposażenie były bardzo zaniedbane. Biblioteka gimnazjum lubelskiego była głównie biblioteką szkolną – służąc uczniom i nauczycielom, ale pełniła również role instytucji publicznej udostępniając swoje zbiory osobom spoza szkoły. [1]

 

Czytaj więcej

Biblioteka Seminarium Duchownego (1864) w Lublinie

Dawna biblioteka misjonarska w roku 1864 przekształciła się w bibliotekę Seminarium Duchownego.

Ks. Ludwik Zalewski: Początek bibliotek misjonarzy związany jest najprawdopodobniej z przybyciem pierwszych misjonarzy do Lublina czyli ok. 1715 roku. (…) W r. 1760 biblioteka misjonarzy liczyła już około 800 dzieł. W tym też roku została znacznie powiększona przez włączenie biblioteki seminarium przy kolegjacie św. Michała. (…) Połączone biblioteki seminarium przy kolegjacie św. Michała i misjonarzy liczyły około 1200 dzieł. [1]


 

Czytaj więcej

Biblioteka im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie.

Genezę powstania Biblioteki przedstawia Marek Wyszkowski:

W 1907 roku, rok po tragicznej śmierci Łopacińskiego w wypadku drogowym, grupa zasłużonych dla Lublina wybitnych osób postanowiła powołać Towarzystwo Biblioteki Publicznej imienia zmarłego. Jak uzasadniał to jeden z pomysłodawców K. Jaczewski: „aby wznieść mu trwały pomnik”. Obok niego organizatorami byli również M. Biernacki, A. Jaworowski, i J. Vetter. W bibliotece znalazły się przede wszystkim zakupione od spadkobierców zbiory H. Łopacińskiego, zawierające ponad 11.000 tomów książek, rycin, rękopisów i atlasów pieczołowicie gromadzonych przez właściciela – wnikliwego badacza w zakresie etnografii, językoznawstwa, historii kultury, członka Akademii Umiejętności, zasłużonego dla Lublina i Lubelszczyzny. [1]
 

Historia lubelskiej Biblioteki Miejskiej związana jest z trzema siedzibami w różnych miejscach.

 

 

Czytaj więcej