Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Paulina Jaworowska (koniec XIX wieku)

Paulina Jaworowska – jedna z kobiet, które w historii lubelskiej fotografii odegrały istotną rolę – jest postacią mało rozpoznaną. Ok. 1890 roku prowadziła atelier przy ul. Kapucyńskiej 172 w Lublinie1.

Czytaj więcej

Aleksander Stepanow (1855­–1899)

Stepanow (Stepanoff) to jedno z najbardziej znanych nazwisk w historii lubelskiej fotografii, głównie dzięki zachowanej bogatej ikonografii przechowywanej w zbiorach prywatnych i kolekcjonerskich. Wiedza o samym fotografie dopiero jest odkrywana.

Czytaj więcej

Wiktoria Sierocińska (XIX/XX wiek)

Wiktoria Sierocińska, z d. Kościanowska – właścicielka jednego z najpopularniejszych lubelskich atelier1. Dokumentalistka Lublina i regionu, zdobywczyni srebrnego dużego medalu na Wystawie Przemysłowo­-Rolniczej w Lublinie w 1901 roku. Dokumentalistka, portrecistka, autorka fotografii reprodukowanych w przewodnikach i na kartach pocztowych początku XX wieku.

Czytaj więcej

Atelier „Zofia” (XIX/XX wiek)

Zakład Artystyczno-Fotograficzny „Zofia”, należący do Zofii Miłaszewskiej, to jedno z najdłużej działających atelier w mieście; odznaczony na Wystawie Higienicznej w Lublinie w 1908 roku.

Czytaj więcej

Stanisław Zawadzki (1863–1943)

Stanisław Zawadzki – pracownik zakładu „A. Stepanoff”, w latach 1905­–1921 właściciel atelier „St. Zawadzki” przy ulicy Kościuszki 21. Od ok. 1925 roku współwłaściciel atelier „St. Zawadzki i L. Radzikowski i S­ka” w podwórzu Hotelu Europejskiego2.

Czytaj więcej

Borys Chadzkielewicz (pocz. XX wieku)

Borys (Bencel) Chadzkielewicz, Boris Chatzkielewitz – wędrowny fotograf pochodzenia żydowskiego z Sankt Petersburga. Działał w Wilnie, Petersburgu, Śwęcianach (Uvenaionys), Mińsku, Birsztanach (Birutonas), Białymstoku, a także na terenach zachodniej Rosji. W Lublinie prowadził zakład w latach 1896­–19001.

Czytaj więcej

Jan Trembecki (1934–2017) – fotograf „migawek z ulicy”

 

Jan Edward Trembecki (ur. 17 grudnia 1934 roku, zm. 6 lutego 2017 roku) – znany lubelski fotoreporter. W „Kurierze Lubelskim” pracował od wiosny 1957 roku do 1998 roku (na emeryturę przeszedł trzy lata wcześniej). Przez pewien czas był oddelegowany z redakcji do lubelskiego oddziału Centralnej Agencji Fotograficznej. Wielokrotnie nagradzany, m.in. za fotografię Zamieć, przedstawiającą woźnicę, który próbuje wydobyć z zaspy konny zaprzęg. Całe życie związany z rodzinnym miastem. Był fotografem „migawek z ulicy”.

 
 
 
 

 

 

 

 

Czytaj więcej

Wystawa "Stoffe aus Lublin/Bławatne z Lublina" - Ulrike Grossarth / Stefan Kiełsznia. Lublin 2011

Wystawa: Stoffe aus Lublin/Bławatne z Lublina. running/Lubartowska.
Ulrike Grossarth – Stefan Kiełsznia
22.08. - 15.09.2011

Wystawa prac niemieckiej artystki Ulrike Grossarth, prezentowana w Lublinie z okazji 100. rocznicy urodzin lubelskiego fotografa Stefana Kiełszni w ramach projektu „Sztuka Pamięci: Kiełsznia”.

 

>>> czytaj kalendarium projektu "Sztuka Pamięci: Kiełsznia"

Czytaj więcej

Stefan Kiełsznia – charakterystyka archiwum fotografii

Zdjęcia Stefana Kiełszni powstałe w latach 30. XX wieku to fotografie ulic dzielnicy żydowskiej Lublina. Od początku lat 90. zdjęcia te gromadził Ośrodek „Brama Grodzka – Teatr NN”. Szczególny charakter zbioru polega na systematyczności ujęć: ciągi ulic zostały sfotografowane dom po domu, z reguły w dolnych kondygnacjach, gdzie mieściły się wyszynki, sklepy i warsztaty rzemieślnicze. Tym samym spuścizna fotograficzna Kiełszni staje się unikalnym zasobem źródłowym, z którego czerpać można wiedzę o żydowskim życiu codziennym owego czasu.

 

Czytaj więcej

Stefan Kiełsznia – analiza kolekcji i datowanie fotografii

Kolekcja zdjęć Stefana Kiełszni jest jedną z najważniejszych – jeśli nie najważniejszą kolekcją fotografii – zgromadzonych w Ośrodku „Brama Grodzka – Teatr NN”. Dość wspomnieć, że była głównym elementem stałej wystawy Portret Miejsca w ośrodku, przedstawiającej nieistniejącą już lubelską dzielnicę żydowską. Krótka notka informowała przy wejściu na wystawę, że zdjęcia zostały wykonane w 1938 roku na zlecenie konserwatora miejskiego w związku z planowaną przebudową dzielnicy żydowskiej. Taka sama informacja pojawiła się na stronie internetowej ośrodka.

 

Czytaj więcej

Stanisława Siurawska (1915–2007)

Stanisława Siurawska pracowała w zawodzie fotografa przez ponad sześćdziesiąt lat. Od 1956 roku, wraz z mężem, prowadziła zakład fotograficzny „Elwika”, który był też miejscem spotkań miłośników fotografii.

 

 

Czytaj więcej

Historia rodziny Siurawskich

Portret rodzinny Stanisławy Siurawskiej to historia rozstań wojennych. Dziadek, Wawrzyniec Włoczkowski, był zesłańcem na Syberii, ojciec Stanisław Bulik – żołnierzem carskiej armii, zaś mąż, Stanisław Siurawski, oficerem, który we wrześniu 1939 roku został wzięty do niewoli niemieckiej, gdzie spędził sześć lat w Oflagu w Murnau.

Na wojnie żegnano się na zawsze, ale nadziei na powrót do domu – do ukochanej osoby – nie mogło zabraknąć nigdy. Uczucia stanowiły żelazną pieczęć wiary, którą się powierza niedoskonałemu przecież człowiekowi. 
Do próby rekonstrukcji zdarzeń, w jakich znalazła się Stanisława Siurawska podczas wojny, służy bogaty materiał epistolograficzny z lat 1939–1944, który, zachowany przez rodzinę pani Stanisławy, jest dowodem wydarzeń osobistych na tle II wojny światowej.
Ten etap w życiu fotografki jest o tyle ważny, iż przedstawia ją jako osobę niezłomną, walczącą o przeżycie, a zarazem realizującą swoją pasję do fotografii.  
W jednym z wywiadów mówi:
„Całe życie o coś walczyłam, podczas okupacji walczyłam żeby się uchować z dzieckiem, [żeby] nie umarliśmy z głodu. Później trzeba było otworzyć zakład, znaleźć dom, walczyłam jak lwica, wszystko to zorganizowałam”.
Należy nadmienić, że coraz częściej współczesne rekonstrukcje wydarzeń wojennych opierają się na osobistych doświadczeniach „zwykłych” ludzi. Ta bezpośredniość daje współczesnemu człowiekowi łatwość w przyswajaniu wydarzeń sprzed siedemdziesięciu lat.
Listy wojenne stanowią swoisty zapis życia codziennego, problemów, skrycie przemycanych informacjach z frontu, a zarazem są to romantyczne spowiedzi z miłości i tęsknoty, obok rzetelnie wyliczanych produktów spożywczych, które były wysyłane w paczkach żywnościowych.
 
 

Czytaj więcej