Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Księgozbiór Bernardynów w Lublinie

Ks. Ludwik Zalewski: Sprowadzeni za Kazimierza Jagiellończyka, [Bernardyni] pomiędzy 1454-1519 roku wybudowali sobie wspaniały kościół i klasztor i  murem dla ochrony przed częstymi napadami tatarów otoczyli. (…) Pierwszy zbiór książek przy klasztorze miał powstać, ze względu na potrzeby kaznodzieji, pod koniec XV w. (…) W r. 1557 wybuchł w Lublinie straszny pożar, który niszczy większą część Krakowskiego Przedmieścia, a z kościoła i klasztoru bernardynów pozostają tylko ruiny. Według kroniki klasztoru spłonęło wszystko. (…) Kroniki więc, które się dochowały z przed pogorzeli, są tylko resztką biblioteki i z nich sądząc musiała ona być znaczną. (…) W wkrótce po pożarze księgozbiór znowu powiększać się zaczyna. (…) Z końcem wieku XVI księgozbiór bernardynów liczył co najmniej 70 dzieł w podwójnej ilości tomów, taka bowiem liczba dochowała się do naszych czasów. (…) Po kasacie biblioteka bernardynów, jak inne, miała przejść na własność seminarium duchownego w Lublinie. [1]

 

Kościół i klasztor pobernardyński, widok od ulicy Dolnej Panny Marii.

 

>>> czytaj więcej o bibliotece seminarium duchownego w Lublinie

 

Ks. Ambroży Wadowski: Bibliotekę klasztor miał dosyć zamożną, a powstała ona nie tyle drogą kupna, ile z ofiar. (...) Biblioteka miała, według tradycyi, kilka tysięcy dzieł liczyć w końcu XVIII w. i być bogatą w stare i rzadkie druki. W roku 1817, według protokółu delegowanych przez komisyę wojewódzką lubelską, biblioteka w tym czasie liczyła 696 dzieł, w 1581 tomach. Kiedy po kasacie klasztoru w roku 1864 gmach klasztorny zabierano na pomieszczenie wojska, a małą część zaledwie pozostawiono na mieszkanie dla dwóch pozostałych zakonników i służby kościelnej, wówczas magistrat miejski po porozumieniu się z władzą dyecezyalną przewiózł tę bibliotekę do gmachu seminaryum lubelskiego, gdzie ją połączono z biblioteką miejscową. [2]

 

 

Opracował Tomasz Pietrasiewicz
Redakcja: Alicja Magiera, Agnieszka Wiśniewska
 

Czytaj więcej

Księgozbiór Kolegium Jezuickiego

Na temat biblioteki kolegium jezuickiego nie zachowało się zbyt wiele informacji. Nie są znane dokładne dane dotyczące zarówno księgozbioru,  jak i jego ostatecznego losu.

 

Ks. Ludwik Zalewski: Jezuici przybyli do Lublina w r. 1581. (…) Biblioteka powstała i rozwijała się już to przez kupno książek, już dzięki dobrodziejom. (…). Po kasacie jezuitów w r. 1733 biblioteka została przez lustratorów z ramienia rządu majątku pojezuickiego sprzedana. [1]

 


W chwili kasaty zakonu księgozbiór biblioteki obejmował 4876 dzieł w 7415 tomach. Księgozbiór przekazano Szkole Wydziałowej, która powstała na miejscu Kolegium Jezuickiego.

 

 

Opracował Tomasz Pietrasiewicz
Redakcja: Alicja Magiera, Agnieszka Wiśniewska


 

Czytaj więcej

Biblioteka Seminarium Duchownego (1864) w Lublinie

Dawna biblioteka misjonarska w roku 1864 przekształciła się w bibliotekę Seminarium Duchownego.

Ks. Ludwik Zalewski: Początek bibliotek misjonarzy związany jest najprawdopodobniej z przybyciem pierwszych misjonarzy do Lublina czyli ok. 1715 roku. (…) W r. 1760 biblioteka misjonarzy liczyła już około 800 dzieł. W tym też roku została znacznie powiększona przez włączenie biblioteki seminarium przy kolegjacie św. Michała. (…) Połączone biblioteki seminarium przy kolegjacie św. Michała i misjonarzy liczyły około 1200 dzieł. [1]


 

Czytaj więcej

Biblioteka im. Hieronima Łopacińskiego w Lublinie.

Genezę powstania Biblioteki przedstawia Marek Wyszkowski:

W 1907 roku, rok po tragicznej śmierci Łopacińskiego w wypadku drogowym, grupa zasłużonych dla Lublina wybitnych osób postanowiła powołać Towarzystwo Biblioteki Publicznej imienia zmarłego. Jak uzasadniał to jeden z pomysłodawców K. Jaczewski: „aby wznieść mu trwały pomnik”. Obok niego organizatorami byli również M. Biernacki, A. Jaworowski, i J. Vetter. W bibliotece znalazły się przede wszystkim zakupione od spadkobierców zbiory H. Łopacińskiego, zawierające ponad 11.000 tomów książek, rycin, rękopisów i atlasów pieczołowicie gromadzonych przez właściciela – wnikliwego badacza w zakresie etnografii, językoznawstwa, historii kultury, członka Akademii Umiejętności, zasłużonego dla Lublina i Lubelszczyzny. [1]
 

Historia lubelskiej Biblioteki Miejskiej związana jest z trzema siedzibami w różnych miejscach.

 

 

Czytaj więcej