lubelscy wytwórcy łuków

1465-09-25
157. Jakub Stodolnik po raz trzeci przedłożył (do wykupu) ogród Sawnicy (por. nr 141, 147).
158. Sąd przysądził prawo bliższości do ogrodu poza miastem, położonego między Handzelem a Frelichową, Annie córce Grzanczyny (w sporze) z Janem Baskartem.
159. Anna (córka) Grzanczyny oświadczyła, że na mocy nowej ugody pasierb Mikołaj Szczurek zadośćuczynił jej z przynależnego jej prawa bliższości do ogrodu Jana Baskarta, (wypłacając) 20 grzywien, a ona przekazała mu ten ogród.
160. Jan Wigant pogodził Pepczę i Dziadową w sprawie ćwierci ojcowizny (?).
161. Stanisław Szczuka po raz czwarty przedłożył (do wykupu) nietknięte suknie kuśnierza Bartosza (por. nr 136, 139, 153).
162. Stanisław Byla poręczyciel Macieja z Bronowic na mocy wyroku sądowego ma stawić tegoż w sprawie, jaką ma z Mikołajem Szczurkiem.
163. Jan (Kra)kownik i Mikołaj Iłża zeznali, że byli świadkami sprzedaży ogrodu, który od Wita nabył zmarły woźnica Filip. Strona przeciwna złożyła pamiętne [opłata dla sędziego lub sądu zobowiązująca do pamiętania treści wyroku, zeznania lub wciągnięcia ich do akt - red.] , ponieważ transakcja odbyła się w siedzibie cechu prasołów, a nie przed sądem ławniczym.
164. Piech zeznał, że dał zmarłemu woźnicy Filipowi wwiązanie do ogrodu kupionego od Wita prawdziwego dziedzica, według potwierdzenia plebana. Strona przeciwna złożyła pamiętne, gdyż nie było to potwierdzone przez sąd ławniczy (por. 175).
165. Świadkowie: rzeźnik Franek, kołodziej Maciej i wytwórca łuków Mikołaj zeznali przed sądem, że Katarzyna żona zmarłego Wita była siostrą matki Marcina Burkarta, a więc jego ciotką. Ogród, który trzyma Anna żona Marka był własnością tej Katarzyny; ojciec Anny dzierżył ten ogród i ona sama po jego śmierci trzyma tę nieruchomość jako zastaw.
166. Jan Trzęsitoboła darował sześć swoich ogrodów położonych poza miastem, ołtarzowi św. Piotra i Pawła w kościele parafialnym św. Michała w Lublinie, i jego lektorowi, nowemu księdzu Mikołajowi Klaudo. Cztery z tych ogrodów są wolne (od zobowiązań), a z dwóch płacony jest czynsz w wysokości pół grzywny Piotrowi Siestrzeńcowi. Po śmierci Trzęsitoboły jego potomkowie będą mogli wykupić te nieruchomości za 60 grzywien, które mają złożyć w ratuszu, a rajcy winni dawać czynsz od tej sumy na wspomniany ołtarz. Darczyńca do końca jego życia rezerwuje dla siebie połowę plonów z owych ogrodów.
167. Świadkowie zeznali przed sądem, że Katarzyna żona zmarłego Wita była siostrą matki Marcina i jego ciotką. Ogród, który trzyma pan Marek, należał do dziedzictwa Katarzyny, zaś ojciec Anny Markowej, a po jego śmierci ona sama, trzyma go tytułem zastawu.

 

1469-04-12
695. Mikołaj syn zmarłego Marka z Abramowic zrzekł się na rzecz Jakuba Nabokowicza ogrodu położonego przy ogrodzie postrzygacza (sukna) Nikiela naprzeciw rzeki lub stawu.
696. Dorota Popkowa zrzekła się na rzecz młynarza Jakuba połowy domu położonego przy domu Piotra Piecza, którą uzyskała od Jana Trzęsitoboły.
697. Jan kmieć z Krępca przedłożył (do wykupu) płaszcz Lankoszyny za 18 groszy za (niezapłaconą?) pszenicę.
698. Jan Stalia (zrzekł się) na rzecz Jana Chanczyny ogrodu położonego między ogrodami łaziebnika Szymona i Szczerbińskiego.
699. Jan Chanczyna jest winien Janowi Stali trzy grzywny bez wiardunku i osiem łokci dobrego sukna amsterdamskiego po cztery grosze; pieniądze ma zwrócić na Zielone Świątki po powrocie z Bełza.
700. Małgorzata Oleownikowa (zrzekła się) na rzecz swojego zięcia młynarza Jakuba ogrodu położonego między ogrodami rzeźnika Stefana i Jana Otłuczka.
701. Sąd zezwolił Piotrowi Siestrzeńcowi i Jakubowi Kreidlarowi sprzedać ogród zmarłego łaziebnika Szymona i zawiadomić (jego) dzieci; jeśli sprzedany zostanie za sumę większą niż 13 grzywien i 16 groszy, winni (nadwyżkę) zwrócić stronie, jeśli za mniejszą, mają (różnicy) dochodzić sądownie.
702. Sąd postanowił, że Miętusowa w ciągu dwóch tygodni ma opuścić dom zgodnie z zapisem uczynionym szlachcicowi Marcinowi Żelaznemu.
703. Piotr Siestrzeniec i Jakub Kreidlar zrzekli się na rzecz Jana wytwórcy łuków ogrodu położonego między ogrodami złotnika Michała i Kierstankowej, uzyskanego za długi zmarłego łaziebnika Szymona.
704. Piotr Siestrzeniec, Maciej Zdunek i Stanisław Kiełbasa witrykowie kościoła parafialnego pod wezwaniem św. Michała zeznali, że otrzymali od kuśnierza Stefana siedem grzywien zapisanych w testamencie przez jego żonę kościołowi; obecni i przyszli witrycy winni bronić Stefana i tych pieniędzy od pretensji jakiejkolwiek osoby.
705. Krawiec Stanisław Parzuczjaj prawem bliższości do piwowara Tomasza Byka uzyskał dom położony przy murze zwany Wiaczkowski.
706. Stanisław syn Barbary stawił się przed sądem po raz czwarty (por. nr 673, 689, 691) w celu oczyszczenia ze zniewagi.
707. Soluchowa stawiła się w sądzie przeciw Grzegorzowi Liskowi, który miał złożyć przysięgę, a nie był obecny, dlatego Soluchowa została uniewinniona.
708. Piotr Hardy oczyścił się (z zarzutów) Widawskiego z Turobina.
709. Mikołaj Gomółka oczyścił się (z zarzutów) Jana Szczekockiego i Stanisława Boguckiego dotyczących pięciu florenów.