22 Luty
WYDARZENIA
1943.02.22 - 1943.02.23Warta w magazynach akcji "Reinhardt" - 23 lutego

Pod dowództwem Hermana Egida wartę w magazynach akcji "Reinhardt" przy ul. Chopina 27 pełnili w trybie nocnym Moniek Czyżyk, Dawid Koch, Chaim Müssel oraz w trybie dziennym Michał Segal i Chaskiel Ułaner.

1942.02.22Transport Żydów do KGL Lublin - 22 luty

Z getta lubelskiego do KGL Lublin przetransportowano 100 Żydów. Łącznie z tą grupą w obozie przebywało 250 Żydów.

1942.02.22Nakaz przeprowadzenia się Żydów do getta A lub getta B

Najprawdopodobniej do tego dnia nakazano wszystkim Żydom przeprowadzić się do getta A lub getta B, w zależności od posiadanych kwalifikacji. W części B mogli zamieszkać jedynie ci Żydzi, którzy zostali przez władze niemieckie uznani za użytecznych, posiadający zaświadczenia pracy. Do grupy tej zaliczali się radni, urzęnicy Judenratu i Żydowskiej Samopomocy Społecznej, funkcjonariusze Żydowskiej Służby Porządkowej oraz robotnicy zatrudnieni w różnych instytucjach, urzędach oraz przedsiębiorstwach niemieckich.

1940.02.22Utworzenie Wydziału Rejestracyjno-Meldunkowego

Na polecenie władz niemieckich Judenrat utworzył Wydział Rejestracyjno-Meldunkowy z siedzibą przy ul. Królewskiej 3, mianując pełniącym obowiązki Kierownika Chaima Glasberga, którego zastąpił na stanowisku Michał Fajnzylber. Powołany Wydział miał za zadanie w pierwszej kolejności przeprowadzić zaplanowany na 24/25 lutego spis ludności żydowskiej, a ponadto zbierał na potrzeby władz niemieckich i Judenratu wszelkie informacje na temat społeczności żydowskiej. Na dzień 20 marca 1940 roku w Wydziale zatrudnionych było 20 urzędników [wykaz imienny].

1931.02.22W Lublinie wykryto fabrykę fałszywych monet. Mechanik Mikołajczyk fabrykował 50-ciogroszówki, a żona puszczała je w obieg

Do sklepu spożywczego p. Szymańskiej (Górna 2) przybyła onegdaj pewna kobieta, poczyniła szereg zakupów i zapłaciła za to monetami 50-groszowymi. Były to monety fałszywe. Szymańska wezwała policjanta, który zatrzymał ową kobietę. Okazała się nią Zofia Mikołajczykowa z Majdana Tatarskiego za fabryką "Plage-Laśkiewicz", Mikołajczykową odprowadzono do komisarjatu, gdzie podczas rewizji osobistej znaleziono jeszcze 10 monet 50- groszowych fałszywych. (...) W mieszkaniu Mikołajczyków znaleziono większa ilość fałszywych monet, materiałów metalowych i cały szereg narzędzi do przerabiania i czyszczenia odlanych monet. W mieszkaniu odnaleziono również pistolet automatyczny. Przesłuchany Edward Mikołajczyk z zawodu szofer- mechanik, obecnie bez pracy, przyznał się do fabrykowania fałszywych pieniędzy, które potem  jego żona puszczała w obieg. Pomagała jej w tem niejaka M. Szostowa (Kąpielowa 5). Wszyscy zostali aresztowani.

1790.02.22Początek prac lubelskiej Komisji Cywilno-Wojskowej

Na "wielkim ratuszu" odbyło się pierwsze posiedzenie lubelskiej Komisji Cywilno-Wojskowej. Instytucja ta utworzona w miejsce Komisji Dobrego Porządku otrzymała szersze uprawnienia od swojej poprzedniczki. Należało do nich wykonywanie zadań na rzecz armii, sporządzanie spisów ludności, aby ułatwić Komisji Skarbowej pobieranie podatków, dążenie do poprawy wydajności rolnictwa, kontrola jakości produkcji w fabrykach, zapobieranie pożarom oraz sprawowanie ogólnego nadzoru nad bezpieczeństwem i porządkiem publicznym w Lublinie. W skład lubelskiej Komisji Cywilno-Wojskowej weszło 16 komisarzy, 3 duchownych i 1 wojskowy. Ustalono, że przynajmniej czterech z nich powinno stale przebywać w Lublinie. Prezesem Komisji został Kajetan Hryniewiecki, wojewoda lubelski.

1727.02.22Sprawa Trzcińskiego przeciwko Żelisławskiej - 22 lutego 1727 r.

Relacja o złożeniu pozwu z 21 II 1727 r. do sądu ziemskiego lubelskiego dla Konstancji Żelisławskiej, wojskiej urzędowskiej. Michał Trzciński, stolnik i sędzia grodzki lubelski, posesor dóbr Krzczonów, pozywa w sprawie wiolencji [aktów przemocy - red.] w stosunku do Żydówki Leji, żony arendarza żukowskiego Osiora, jej dwutygodniowego uwięzienia i innych pretensji, jakie Żelisławska ma wobec Osiora.
 


 

1715.02.22Sprawa Szkolnika i seniorów lubelskiej gminy żydowskiej

Żyd lubelski Lewek Szkolnik oblatuje [wpisuje do ksiąg urzędowych - red.] pismo Abrama Rebesa, Abrama Izraelowicza, Moszka Lewity, rachmistrza, Chaima z Pragi, rachmistrza, i Moszka Melesa, rachmistrza, którzy z upoważnienia starszych [tj. seniorów - przedstawicieli gminy żydowskiej przed władzami państwowymi - red.] synagogi lubelskiej dokonali 24 VI 1711 r. przejrzenia rachunków Lewka Szkolnika z zebranych składek i innych dochodów i stwierdzili, że na poniesione wydatki dołożył on z własnej kieszeni 300 złp. Pieniądze te powinny mu być zwrócone. Wyliczenia te i rachunki akceptowali też starsi synagogi: Lejzor Liski, Szymon Józwowicz, Zelik Szmuklerz i Fajbus Ickowicz.
 


 

1715.02.22Sprawa Szkolnika i seniorów lubelskiej gminy żydowskiej - 22 lutego 1715 r. (kontynuacja)

Żyd Lewek Szkolnik oblatuje [wpisuje do ksiąg urzędowych - red.] pismo podpisane przez starszych [przedstawicieli gminy żydowskiej przed władzami państwowymi lub lokalnymi - red.] synagogi lubelskiej: Arona Opatowskiego, Zelika Szmuklerza, Abrama Chaimowicza, Wulfa Kielmanowicza, Icka Jakubowicza, Szymona Józwowicza, Moszka Dawidowicza, Majera Aleksandrowicza, Rachmila Moszkowicza i Chaima Wulfowicza, że od należnej mu sumy 300 złp należy od 1 VI 1711 r. płacić prowizję. Autentyczność podpisów potwierdził pisarz synagogi lubelskiej Józef.
 


 

1715.02.22Sprawa Szaniawskiego przeciwko seniorom wojewódzkim lubelskim
Relacja o złożeniu pozwu z 20 II 1715 r. do urzędu grodzkiego lubelskiego dla Wigdora z Kraśnika i Sendera z Opola, starszych żydowskich ziemskich województwa lubelskiego. Kasztelan lubelski Adam Szaniawski pozywa w związku z nakładaniem na Żydów, mieszkańców miast i wsi w jego dobrach, zbyt wysokich i nierealnych kwot kontrybucji przy realizacji asygnacji [nakazu wypłaty - red.] wystawionych przez podskarbiego koronnego.
 
1715.02.22Sprawa Szaniawskiego przeciwko seniorom lubelskiej gminy żydowskiej - 22 lutego 1715 r.

Relacja o złożeniu pozwu z 20 II 1715 r. do urzędu grodzkiego lubelskiego dla Szymona, Zelika i Szmujły, starszych [tj. seniorów - przedstawicieli gminy żydowskiej przed władzami państwowymi lub lokalnymi - red.] gminy lubelskiej. Kasztelan lubelski Adam Szaniawski pozywa w sprawie niepłacenia prowizji od sumy 3 tys. zł, jakie zapisał na synagodze dominikanom lubelskim, asekurując [zabezpieczając - red.] tę sumę na dobrach Jastków, żąda uregulowania zaległości i rewizji zawartej transakcji.
 


 

1710.02.22Sprawa Boruchowicza przeciwko Ickowiczowi

Żyd lubelski Kopel Boruchowicz protestuje przeciwko innemu lublinianinowi Moszkowi Ickowiczowi, że ten naszedł nocą bez żadnego powodu dom protestującego, pobił go, a następnie spowodował, że Kopel wraz z synem Ickiem znaleźli się czasowo pod strażą. Załączony akt obdukcji urazów na ciele Kopela.
 

1702.02.22Sprawa Żydów lubelskich przeciwko Orłowskiemu i mieszczanom równieńskim

Żydzi lubelscy Wulf Kalmanowicz i Chaim Wulfowicz, także w imieniu Żyda Lejzora protestują przeciwko ur. [urodzonemu - red.] Orłowskiemu, administratorowi należących do koniuszego koronnego [Jana Aleksandra] Koniecpolskiego dóbr miasta Równe, mieszczanom rówieńskim Szemszajskiemu i Kazanowskiemu, dzierżawiącym staw, oraz arendarzowi dóbr rówieńskich Żydowi Hirszowi, który przyjechawszy do Lublina zawarł 8 XII 1701 r. z protestującymi kontrakt na dostawę w ciągu 5 tygodni 6 beczek (miary lwowskiej) ryb, po 115 złp za beczkę, pobrawszy zaliczkę 206 złp. Przysłane potem ryby okazały się zepsute. Wysłany w tej sprawie do Równego Lejzor został pobity i osadzony na pewien czas w karcerze, Hirsz odmawia też zwrotu pieniędzy.
 

1696.02.22Sprawa Wysockiego przeciwko Bobowskim - 22 lutego 1697 r.

Adam Wysocki, dziedzic części we wsi Sługodn, w imieniu swoim i Żyda Jakuba Majerowicza, swojego arendarza, protestuje przeciwko Wojciechowi ojcu i Mikołajowi synowi Bobowskim, że ci przyjęli do karczmy w swojej części Żyda Irsza Markowicza, choć zalegał on Wysockiemu ze spłatą 80 złp z tytułu poprzedniej arendy, przez co karczma Wysockiego przez jakiś czas stała pusta i poniósł on straty. Ponadto Bobowscy dopuszczają się różnych wiolencji wobec nowego arendarza u Wysockiego, napadają na Jakuba Majerowicza na drodze oraz w jego karczmie, gdzie został niedawno mocno pobity.
 


 

1695.02.22Sprawa Odziemborskiego przeciwko Szeftelowiczowi

Dekret urzędu grodzkiego lubelskiego, nakładający z pozwu Stanisława Odziemborskiego, rektora lubelskiego kolegium jezuickiego, karę wieczystej banicji [utraty praw publicznych - red.] na Żyda lubelskiego Wulfa Szeftelowicza w związku z zaleganiem przez niego od 4 lat z zapłatą czynszu za wynajmowane pomieszczenie na sklep w kamienicy zwanej Kalanowiczowska w wysokości 50 złp. Tegoż dnia dekret został publicznie ogłoszony w grodzie.
 

1673.02.22Sprawa Kompalskiego przeciwko Józwowiczom - 22 lutego 1673 r.

Dekret urzędu grodzkiego lubelskiego uwalniający Żyda lubelskiego Lewka Józ­wowicza i jego żonę Pessę Łazarowiczównę od pretensji ławnika lubelskiego Ignacego Kompalskiego do sumy dłużnej 500 złp. Była to odpowiedź na apelację Kompalskiego od wyroku z 4 V 1672 r.
 


 

1645.02.22Sprawa Kwaśniewicza i innych przeciwko Chudemu i innym

Maciej Kwaśniewicz, Bartosz Waszczenko, Stefan Pawłowicz i inni mieszczanie z Baru protestują przeciwko Żydom barskim, kupcom Abrahamowi Chudemu, Gabrielowi Abramowiczowi i Machucie, że ci zawarli z nimi kontrakt na dowiezienie z Baru do Lublina „pewnych towarów", za co Żydzi zobowiązali się zapłacić po 3 złp 5 gr za każdy cetnar, tymczasem do Lublina nie dojechali. Protestujący czekają na nich już prawie 2 tygodnie, ponosząc znaczne koszty, w związku z czym pozostawiają przywiezione towary u kupca Jana Danielowego i wracają.

1595.02.22Sprawa Daniły przeciwko Aronowi

Andrzej Daniło, mieszczanin zamojski, protestuje przeciwko Żydowi lubel­skiemu Aronowi, administratorowi cła w Lublinie, że ten nie zważając na przywileje kupców zamojskich uwalniające ich od cła, wymusił cło od jego woźnicy wiozącego 8 beczek melasy na jarmark lubelski.

1475.02.22Sesja sądu gajonego wyłożonego - 22 lutego 1475 r.
1517. Rajca Jan Gambala zobowiązał się zabezpieczyć Grzegorza Gardzienickiego od pretensji osób trzecich przed sądem króla i sądem prawa niemieckiego w sprawie konia zwanego „Schyronyowathy” z piętnem w postaci trzech kół, który został skonfiskowany przez podsędka przemyskiego Hleba w czasie niedawnej wojnie.
1518. Burmistrz Jakub Kreidlar zobowiązał się zwrócić dług w wysokości 100 grzywien szlachcicowi Stanisławowi Szczekockiemu z Bogucina do Bożego Narodzenia. Pieniądze te zapisał na swojej kamienicy narożnej położonej przy rynku między domem Macieja Długosza a ulicą Kowalską.
1519. Osanna wdowa po Szymonie Dyskim po raz drugi przedstawiła (do wykupu) suknię koloru błękitnego zastawioną za jedną grzywnę przez rzeźnika Zemborkę (por. nr 1511).
1520. Helena wdowa po postrzygaczu sukna Mikołaju Starym stawiła się po raz drugi w sądzie chcąc uwolnić się od zarzutów Jana z Krakowa w sprawie trzynastu florenów (por. nr 1512).
1521. Rajca Piotr Siestrzeniec pełnomocnik Mikołaja Soczewki plebana sieciechowskiego zeznał, że otrzymał jedną grzywnę z 13 grzywien i jednego florena długu Jana Wiśniowskiego.
1522. Stanisław Krusz pleban z Jaroszyna i były pisarz grodzki wystąpił w sądzie po raz pierwszy przeciw Maciejowi Szklarzowi, że ten nie stawił się w sądzie celem wysłuchania zapisu domu.
1523. Stefan Newdek ustanowił woźnego miejskiego Jana swoim pełnomocnikiem w sprawie z Maciejem Szklarzem.
1524. Marcin Klozman i Adamek arbitrzy w sporze między Mikołajem Opatem a Elżbietą córką Stefana Bienia i siostrą Opata pojednali ich na następujących warunkach: Mikołaj Opat po śmierci ojca swego Bartłomieja Opata i Pawła syna Stefana Bienia, brata Elżbiety, zapłacił jej 20 grzywien oraz dał płaszcz, suknię, szubę oraz „koszki” , a Elżbieta skwitowała go z ojcowizny i macierzyzny, a także z posiadanego przez Stefana Bienia dziedzictwa w Iłży, mianowicie domu narożnego przy rynku naprzeciw kościoła parafialnego oraz pól i łąk na przedmieściu.
1525. Przedmieszczanin Adam oskarżył piekarza Jakuba z Konopnicy o kradzież, a następnie (odwołał zarzuty i) zeznał, że nic złego o nim nie wie, tylko samo dobre.

 

1469.02.22Sesja sądu gajonego wyłożonego - 22 lutego 1469 r.
671. Dorota Popkowa sprzedała połowę domu Blonka Jakubowi Hrynczy za 10 grzywien, z czego sześć już otrzymała, a resztę ma otrzymać w dwóch ratach.
672. Szymon Kulka stawił się przed sądem w sprawie o zniesławienie przez złodzieja, chcąc uwolnić się od zarzutów.
673. Barbara z synem Stanisławem stawiła się przed sądem w sprawie obwinienia przez złodzieja, chcąc się usprawiedliwić.
674. Jakub Sklarz zobowiązuje się zapłacić 10 grzywien Jakubowi Szczepanowiczowi w ciągu dwóch tygodni.
675. NN uwolnił się od zarzutów Łazarza (w sprawie) o owies i worek (?).
676. Stefan Goluski wójt z Iłży, w imieniu swojej córki, zgłosił pretensje do dóbr po zmarłym Janie Piątku, do których ma bliższe prawo, niż Jan archidiakon zawichojski.

 

1466.02.22Sesja sądu gajonego wyłożonego - 22 lutego 1466 r.
223. Piotr sługa Andrzeja Pirki (Pirsza) z Kamieńca oraz Jan Piszczykur i jego teść Andrzej Wyszek zeznali, że rozstrzygną do pierwszej niedzieli po Wielkanocy sprawę dóbr, które trzyma Piszczykur i o które sądzą się z Pirkiem. Piotr sługa Pirki w imieniu swojego pana da 13 florenów za jego dług Janowi Piszczykurowi, ten zaś dobrowolnie uczyni zgodę.