Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

„Życie Lubelskie” (1935–1936)

Tygodnik „Życie Lubelskie” ukazywał się przez rok, od czerwca 1935 do końca czerwca 1936 roku. Redaktorem odpowiedzialnym pisma był Władysław Botta.

Spis treści

[RozwińZwiń]

Na łamach tygodnikaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

W założeniu miało to być pismo typowo regionalne poświęcone sprawom życia lubelskiego. W artykule wstępnym redakcja wskazywała brak pisma społecznego poświęconego tematyce regionalnej na rynku lokalnym. Deklarowano baczne śledzenie bieżących przejawów życia społecznego oraz dążenie do konsolidacji opinii publicznej miasta i województwa. Czasopismo miało być organem twórczych sił społecznych regionu, a Lublin i Lubelszczyzna – jako teren żywo reagujący na wszelkie zmiany w życiu narodu i państwa – trybuną twórczej i niezależnej myśli w obozie przebudowy państwowo-społecznej, rozpoczętej przez Marszałka Józefa Piłsudskiego do pracy dla dobra Rzeczypospolitej (w nr 1 pojawia się motto: Uleczyć swoje choroby, poprawić złą budowę, zdrowe rzeczy wznosić – może tylko samo społeczeństwo Józefa Piłsudskiego). Nowo powstały tygodnik skupiał się przede wszystkim na sprawach lokalnych, a także na olbrzymiej roli organizacji państwowej w dziedzinie wychowania państwowego, np. Związku Młodzieży Akademickiej, Związku Młodzieży Wiejskiej, Związku Strzeleckiego. Odnajdziemy więc sporo artykułów dotyczących spraw związanych z młodzieżą, np. Inteligenckość młodzieży Józefa Falandysza, w którym publicysta określa młode pokolenie jako „mozaikę typów, przekonań, wartości niepospolitych i szarej przeciętności”. Na łamach tygodnika odważnie potępiano szerzącą się plagę protekcji i wzywano do poszanowania prawa i szarego obywatela, które powinno być podstawą moralną współczesnej demokracji. Pisano także o wszechobecnej plotce na łamach wydawanych czasopism i gazet, a w rubryce „Krzywe zwierciadło” wskazywano na nierzetelność informacji upychanych w mutacjach lubelskich gazet ogólnopolskich (np. IKC w dziale „Kronika na Lubelszczyźnie” podał informację o strajku w fabryce w Wilnie, więc zastanawiano się, w którym powiecie naszego województwa jest usytuowane to miasto). Informacje lokalne dotyczyły zagadnień związanych z samorządem miejskim, sytuacji gospodarczej a także informacji o Legionach i legionistach, zebraniach różnych organizacji, relacji z obchodów różnych świąt i uroczystości; w okresie wyborczym zamieszczano rozważania przedwyborcze. Prowadzono też ożywioną polemikę z „Głosem Lubelskim” i krytykowano zachowania ugrupowań endeckich na terenie Lublina (np. szerzący się antysemityzm czy próbę bojkotu posiedzenia Rady Miejskiej). Pisano też o tym, że sztuka w naszym grodzie (teatr i muzyka) coraz bardziej się kurczy i niknie od szeregu lat, a to nie przynosi zaszczytu naszemu miastu. Przypominano więc o wymownej w swoim pięknie tradycji Lublina w dziedzinie sztuki, i potrzebie łączności z chlubną przeszłością kulturalną miasta. Zwracano też uwagę na godne pożałowania życie sportowe Lublina (np. Dlaczego umarło kolarstwo w Lublinie) i domagano się budowy nowych boisk sportowych, potrzebnych do prawidłowego rozwoju młodzieży.
W 1936 roku pod redakcją Czesława Sędzimira-Dobrowolskiego w tygodniku wprowadzono nowe stałe rubryki: „Kronikę organizacji społecznych” zawierającą informacje o zjazdach legionistów, Związku Podoficerów Rezerwy i Związku Strzeleckim, „Życie gospodarcze Lubelskie” informujące np. o obradach Komisji Ekonomicznej Lubelskiej Izby Rolniczej, o przyznanych dyplomach dla rzemieślników, targach chmielowych, potrzebie zwiększenia eksportu produktów hodowlanych itp., ponadto „Kronikę tygodniową lubelską” zawierającą informacje kulturalne (np. o premierze sztuki „Teoria Einsteina”), „Przegląd prasy”, „Feljeton” oraz „Z tygodnia”. Ostatni numer tygodnika ukazał się w niedzielę, 28 czerwca 1936 roku.
W tygodniku wiersze publikowali: Zdzisław Tadeusz Popowski, Władysław Podstawka, Władysław Jankowski.
Publicyści: Władysław Botta, F.K., Józef Falandysz, J.W., Henryk Wierzbicki i inni.

Opis bibliograficzny czasopismaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Tytuł: „Życie Lubelskie”
Redaktor: Władysław Botta
Miejsce wydania: Lublin, Komitet Wydawniczy
Format: 31 cm
Częstotliwość: tygodnik
Numeracja: R.1, nr 1 (29 czerwca 1935)–R. 2, nr 22 (niedziela, 28 czerwca 1936)
Zmiany redaktorów: od nr 24 (1935) redaktor: Czesław Sędzimir-Dobrowolski
Uwagi: od nr 12 (5 kwietnia 1936) zmiana formatu na 49 cm
Drzeworyty: W. Machniuk: Brama Krakowska, Brama Grodzka, Zamek Lubelski; A. Szeliga Fragment Starego Miasta
Adres redakcji: ul. Staszica 14
Adres drukarni: ul. Żmigród 1
Stałe rubryki: Zagadnienia Samorządu Miejskiego; Z Rady Miejskiej; O sztuce w naszym grodzie (teatr i muzyka); Dawne mury, dawni ludzie; Życie sportowe; Krzywe zwierciadło; Kronika; Trybuna czytelników; Autentyczne; Repertuar kin; Reklama

Zdjęcia

Inne materiały

Słowa kluczowe