Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Życie kulturalne lubelskich Żydów

Lublin był ważnym ośrodkiem kultury żydowskiej. Życie kulturalne Żydów w Lublinie przejawiało się w dziedzinie sztuk pięknych, fotografowania dzielnicy żydowskiej. W Lublinie wystawiały swoje sztuki słynne teatry żydowskie, w których grali znani w całej Polsce artyści. Wydawano także codzienną prasę żydowską  i działało wiele drukarni hebrajskich

Rozwój sztuk pięknych w lubelskiej dzielnicy żydowskiej przebiegał dwoma torami: jeden to tzw. tradycyjna sztuka żydowska czyli traktowane konserwatywnie rzemiosło artystyczne, zdobienie przedmiotów kultowych i codziennego użytku w sposób przekazywany z pokolenia na pokolenie. W nurcie tym, jako oddzielne zagadnienie, pojawia się sztuka nagrobna. Drugi tor rozwoju sztuki pojawia się w XX w. – to twórczość nowoczesna reprezentowana przez kilku znanych z imienia i nazwiska artystów – między innymi Symche Binem Trachtera, Henryka Lewensztadta i Yehudę Razgoura.

Zachowała się także ikonografia przedstawiająca lubelską dzielnicę żydowską pokazująca jak wiele zmieniło się w Lublinie od czasu wojny, gdy istniała jeszcze żydowska społeczność Lublina. Wizerunki dzielnicy żydowskiej były wykonywane nie tylko przez fotografów żydowskich, zajmowali się tym także ci wszyscy, na których koloryt dzielnicy wywierał wrażenie. 

Potrzeby kulturalne elity lubelskich Żydów zaspokajał teatr żydowski, m.in. polski teatr zawodowy i gościnne występy żydowskich zespołów wędrownych, odwiedzające miasto. W Lublinie występował również żydowski teatr amatorski.

Wydawano także żydowskie gazety. Pierwsza żydowska gazeta w Lublinie pojawiła się w 1916 r. i była to "Myśl żydowska". Natomiast pierwsza codzienna gazeta „Lubliner Tugblat” (Dziennik Lubelski) ukazała się po raz pierwszy 15 stycznia 1918 r.

Natomiast już od XVI w. w Lublinie funkcjonowały drukarnie hebrajskie. Lubelska drukarnia była jednym z największych ośrodków tego rodzaju w Polsce. 
 
 
 
Opracowała Anna Kiszka