Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Wspomnienia o Annie Langfus

Relacje ze zbiorów Ośrodka „Brama Grodzka – Teatr NN”:

Archiwum Historii Mówionej:

Krystyna Modrzewska (szkolna koleżanka Anny),
Janina Smolińska (szkolna koleżanka Anny),
Zofia Weiser (szkolna koleżanka Anny),
Nimrod S. Ariav (znajomy z okresu okupacji, kontaktował się z Langfus także po wojnie),
Henryka Heinsdorf (siostrzenica drugiego męża Anny, Arona Langfusa – wspomnienie dotyczące lat 60.).


Teksty:

– wspomnienie Krystyny Modrzewskiej w książce Trzy razy Lublin (przedruk w: Scriptores nr 27 (1) 2003 – wersja pdf),
wspomnienie Ugo Ronfaniego (dziennikarz, dramaturg, krytyk teatralny – w liście do ośrodka) >>> czytaj list po polsku.


Wywiady przeprowadzone przez Jean-Yves Potela:
wywiad z Michelem Salomonem (założycielem pisma L'Arche – francuskiego miesięcznika judaistycznego, z którym Anna Langfus współpracowała w latach 60.), listopad 2006,
wywiad z Mauricem Fickelsonem (pisarzem i dramaturgiem, przyjacielem rodziny Langfusów), styczeń/luty 2007,
wywiad z Fernandem Baivierem (synem jednego z dawnych wykładowców Wyższej Szkoły Włókienniczej w Verviers w Belgii; o znajomości z Anną Szternfinkiel-Rajs i Jakubem Rajsem w okresie ich studiów).


Wspomnienia publikowane w prasie francuskiej:

Philippe Hériat, Anna Langfus, amie des ombres (Anna Langfus, przyjaciółka cieni), Le Figaro Littéraire, 19 maja 1966,
– Claude Vigée, Souvenir d'Anna Langfus (Wspomnienie o Annie Langfus), wywiad przeprowadzony w Jerozolimie przez Claude'a Ranela w czerwcu 1966 roku, w: Claude Vigée, Le Parfum et la cendre: un entretien sur trois continents (1964–1982), Grasset, Paryż 1984, ss. 205–209.

Zdjęcia

Wideo

Inne materiały

Słowa kluczowe