Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Rodzina Lubomelskich

Rodzina Lubomelskich to znana rodzina lubelska, której członkowie kilku pokoleń zasiadali w Radzie Miejskiej.


Spis treści

[RozwińZwiń]

Kalendarium rodziny LubomelskichBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

1495 – pierwsza znana wzmianka o Mikołaju Lubomelskim, ławniku gminy miejskiej Lublina.
1504 – Mikołaj Lubomelski odnotowany jako rajca lubelski.
1508 – Jan Lubomelski, brat Mikołaja, pleban czemiernicki, oficjał lubelski, funduje kaplicę św. Elżbiety w lubelskiej farze.
1509 – Mikołaj Lubomelski został wybrany burmistrzem.
1525 – Jan Lubomelski, syn Mikołaja, zostaje ławnikiem w sądzie wójtowskim miasta Lublina.
1529 – Jan Lubomelski, brat Mikołaja, przepisuje swoją kamienicę w Lublinie na rzecz lubelskiej fary, a dochody z niej na rzecz fundacji kościelnych św. Jakuba oraz św. Elżbiety.
1530 – Jan Lubomelski, syn Mikołaja, kazał odnowić pieczęć wójtowską na koszt własny.
1531 – Jan Lubomelski, syn Mikołaja, został wybrany wójtem.
1532 – Jan Lubomelski, został odnotowany jako rajca lubelski. W tym samym roku był burmistrzem. W kolejnych latach Jan Lubomelski wielokrotnie zajmował to stanowisko.
1537 – Jan Lubomelski, jako prowizor szpitala św. Ducha, wystarał się o przywilej królewski, potwierdzający stan posiadania tej instytucji.
1540 – znaczna przebudowa kamienicy Lubomelskich (obecnie Rynek 8).
1546 – Erazm Lubomelski, syn Jana wśród studentów uniwersytetu w Lipsku.
1551 – śmierć Jana Lubomelskiego.
1562 – Erazm odnotowany w składzie ławy lubelskiej.
1565 – Erazm Lubomelski zostaje przyjęty w skład Rady Miejskiej. Został posłem miasta Lublina na sejm piotrkowski. Po raz pierwszy został burmistrzem Lublina. W późniejszym okresie pełnił tę funkcję wielokrotnie.

 

Korzenie szlacheckie rodziny i herb ZadoryBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Rodzina Lubomelskich miała korzenie szlacheckie. Dowodem na to był herb, którym niektórzy przedstawiciele rodu się pieczętowali. Herbem tym była Zadora zwana także Płomieńczykiem lub Płomieniami.

Zgodnie z literą prawa od 1505 roku szlachta nie mogła udzielać się w zawodach typowo miejskich. W związku z tym pierwszy przedstawiciel rodziny we władzach miasta, Mikołaj, prawdopodobnie herbu nie używał. Jednak jego syn, Jan, oraz wnuk, Erazm, chętnie sięgali do rodzinnych korzeni i eksponowali herb Zadora nie tylko się nim pieczętując, ale także używając go w programie ikonograficznym, zdobiącym rodzinną kamienicę w Rynku.
Podobnie jak rodziny szlacheckie, mieszczanie używali powtarzających się imion. Może to rodzić pewne problemy. Dlatego w budowie hasła zastosowano numerację rzymską umieszczoną w części biogramów bezpośrednio za imieniem poszczególnych przedstawicieli rodziny Lubomelskich.

Biogramy członków rodzinyBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Maciej
Pierwszy znany z imienia przedstawiciel rodziny. Miał dwóch synów: Mikołaja i Jana. Nic nie wiemy o jego zajęciach w mieście lub poza nim. Nie znamy także daty jego śmierci.

Mikołaj (I)

Pierwsza pewna o nim wzmianka pochodzi z 1495 roku. Mikołaj zasiadał wtedy w lubelskiej ławie. W 1504 roku wchodził w skład Rady Miejskiej jako rajca urzędujący. W tym samym roku, wobec zagrożenia tatarskiego, sejm obradujący w Lublinie uczynił Mikołaja komisarzem królewskim do poboru nadzwyczajnego podatku.
Jako rajca urzędujący Mikołaj był jednym z inicjatorów wykupienia przez miasto Lublin tytułu wójta dziedzicznego. Od tej pory to Rada Miejska odpowiadała przed królem za wszelkie uchwały przez siebie podejmowane. Nie była zależna od współpracowników króla dzierżących wójtostwo dziedziczne.
Członkiem rady był jeszcze cztery razy. W 1508 roku pełnił rolę tzw. rajcy starego, mającego głos doradczy. Rok później był ponownie rajcą urzędującym a w 1510 – rajcą starym. Ostatni raz w radzie został odnotowany w roku 1515 jako rajca stary.
Mikołaj, w związku z pełnioną przez siebie funkcją i jako obywatel miasta, musiał na jego terenie posiadać nieruchomość. Wiemy ponadto, że był właścicielem folwarku nad rzeką Czechówką. W jego skład wchodziły pola, ogrody oraz dwór i młyn. Ten ostatni stał się przyczyną sporu jaki wybuchł pomiędzy Lubomelskim a innym członkiem rady, także pochodzenia szlacheckiego – Andrzejem Szadurką. Według przywileju królewskiego, dzierżawca młynów podzameckich miał prawo do mielenia zboża oraz słodów przedmieszczan lubelskich. Owe młyny od króla dzierżawił Andrzej Szadurka. Z jakichś powodów przedmieszczanie oddawali słód i zboże do położonego w górę rzeki Czechówki młyna Lubomelskiego. Spór miał miejsce w roku 1513 i dopiero wyrok królewski na niekorzyść Mikołaja ukrócił proceder nielegalnego przemiału w młynie prywatnym.
Mikołaj miał żonę Annę – znamy ją tylko z imienia. Pozostawił po sobie jednego syna – Jana. Zmarł w roku 1516.

Jan (I)

Syn Macieja i brat Mikołaja. Został przeznaczony do stanu duchownego. W 1498 roku został odnotowany jako pleban czemiernicki. Tą posługę pełnił do końca życia. Był obywatelem Lublina, posiadał nieruchomość w pobliżu kościoła farnego św. Michała Archanioła. Musiał posiadać wykształcenie ukierunkowane na prawo kościelne, ponieważ zaczął pełnić funkcje w sądownictwie kościelnym. Był prepozytem kockim, a w latach 1506–1510 i 1511–1512 pełnił najważniejszą funkcję sądowniczą w archidiakonacie lubelskim – oficjała foralnego (okręgowego).
Pełniąc najważniejszą funkcję w konsystorzu lubelskim, Jan był fundatorem kaplicy św. Elżbiety w lubelskiej farze.
Ustanowił przy niej altarię – rodzaj fundacji kościelnej – dla jednego duchownego, odprawiającego kilka mszy świętych tygodniowo przy tym ołtarzu. Na uposażenie duchownego Jan zapisał część dochodów z posiadanej kamienicy. Oficjał wspierał też altarię św. Jakuba.
Posiadane przez siebie nieruchomości w Lublinie Jan rozdysponował w 1529 roku. Kamienica przy farze została zapisana na jej rzecz, lecz dochody z niej były przeznaczone na dwie wspomniane już altarie. Jan zastrzegł, że dożywotnie mieszkanie w tej nieruchomości miał ksiądz Stanisław z Wojsławic – organista farny, w owym czasie bardzo popularny i ceniony przez lubelskich mieszczan. Część posiadanego majątku przekazał Jan bratankowi, także Janowi Lubomelskiemu. Jakie były to nieruchomości i gdzie się znajdowały – tego nie wiemy.
Jan zmarł między 1529 a czerwcem 1531 roku.

Jan (II)
To najbardziej zasłużony przedstawiciel rodu
. Syn Mikołaja i Anny. W 1516 roku studiował w Lipsku, lecz żadnego tytułu naukowego nie zdobył. Prawdopodobnie przerwał studia w tym samym roku, w którym je rozpoczął i na wieść o śmierci ojca powrócił do Lublina. Przejął odziedziczony majątek i zajął się handlem najbardziej wówczas dochodowymi towarami: zbożem i winem. Zarobione pieniądze przeznaczył w roku 1518 na spłatę długów i rachunków ojca.
W 1525 roku zasiadał w ławie miejskiej. Jako ławnik dał się poznać z jak najlepszej strony. W 1530 roku odnowił własnym sumptem pieczęć wójtowsko-ławniczą. Za przysługę oddaną miastu został dożywotnio zwolniony z wszelkich opłat przy korzystaniu z sądownictwa miejskiego. Uwieńczeniem kariery w ławie była funkcja wójta sądowego, którą Jan pełnił w 1531 roku. W międzyczasie jego znaczny majątek powiększył się o nieruchomości odziedziczone po jego wuju, także Janie.
W 1532 roku Jan został nominowany do Rady Miejskiej i zasiadał w niej aż do końca życia. Ośmiokrotnie pełnił funkcję rajcy urzędującego – wtedy pełnioną już w systemie kwartalnym (1532, 1533, 1535, 1539, 1541, 1542, 1545, 1548). Jako rajca stary miał głos doradczy i mógł pełnić funkcje honorowe. Jedną z nich była funkcja prowizora (opiekuna) kościoła i szpitala św. Ducha. Jan pełnił tę funkcję w latach 1536–1538, 1541, 1542, 1544 i 1547. Jako prowizor darował szpitalowi posiadane przez siebie pole w bezpośrednim sąsiedztwie murów miejskich. W 1537 roku wystąpił do króla o wydanie dokumentu zabezpieczającego stan posiadania szpitala i kościoła. Taki dokument uzyskał. Jan Lubomelski pełnił też funkcję szafarza, czyli urzędnika odpowiedzialnego za skarb miejski. Był także darczyńcą dla miasta. W 1541 roku bezpłatnie odstąpił część ziemi ze swego folwarku dla powiększenia wygonu miejskiego. Odnosił też sukcesy jako człowiek interesu. Oprócz kupiectwa zajmował się obrotem nieruchomościami oraz operacjami finansowymi. Swoją kamienicę w Rynku kazał gruntownie przebudować w stylu domów bogatych mieszczan gdańskich i holenderskich z obszerną, reprezentacyjną sienią.
Sień przyozdobiono freskami przedstawiającymi najprawdopodobniej Lublin oraz bitwę pod jego murami
. Jednym z przedstawionych rycerzy mógł być Mikołaj Lubomelski z tarczą przyozdobioną herbem Zadora. Freski stanowią zatem spójny program ikonograficzny prezentujący przodka właściciela kamienicy, jego bohaterskie czyny oraz miejsce, z którym rodzina Lubomelskich utożsamiała się – miasto Lublin. Zgrabnie połączono pojęcie historycznych dziejów rodziny z dziejami miasta. Przed frontem kamienicy umieszczono nazwisko właściciela oraz jego herb. Ze znajdującej się tam daty – rok 1540 – wnosić należy, że przebudowa w tym właśnie roku została zakończona. Posiadanie większości ogrodów i nieruchomości było przejściowe. Lubomelski kupował domy i kamienice, a po upływie kilku miesięcy – względnie kilku lat – sprzedawał je z zyskiem. Inwestował w ziemię. Tej jednak nie sprzedawał, lecz ją dzierżawił. Dbał także o interesy własne, co niestety przyczyniło się do odnowienia sporu z dzierżawcą młynów podzameckich, zięciem Szadurki, Janem Domaratem. Lubomelski posiadał wpływy w mieście i, mimo obowiązującego prawa, przyjmował zboże i słód do przemiału. Zdesperowany Domarat – także będąc w Radzie Miejskiej – na jednej z sesji spowodował scysję, która zakończyła się rękoczynem i pobiciem urzędującego burmistrza Lubomelskiego. Pikanterii całej sprawie dodawał fakt, że Domarat był wyznaczony na burmistrza w kwartale następnym. Urażony Lubomelski wymógł na radzie nieprawną decyzję o wykluczeniu Domarata z jej szeregów. Ten odwołał się do króla, a król upomniał radę i zagroził karą finansową. Ponadto zachęcał obie strony do ugody. Jan Lubomelski ugody nie chciał. Odwołał się do Sądu Wyższego Prawa Niemieckiego na zamku krakowskim. Ten z kolei odwołanie oddalił i podtrzymał stanowisko królewskie. Lubomelski ostatecznie przystał na ugodę w Wielkanoc roku 1538. Ustalono, że młyn Lubomelskiego ma być używany do celów prywatnych, a w razie zerwania grobli lub awarii młynów podzameckich mielenie miało się odbywać w młynie prywatnym. Mimo niekorzystnych dla siebie wyroków, nie przeszkadzało Janowi być dostawcą towarów na dwór królewski. Do odziedziczonego po ojcu i stryju majątku, Jan wypracował i dołączył swój. Powstała w ten sposób niebagatelna fortuna. Spadkobiercom Jan pozostawił trzy kamienice, pięć domów w mieście, trzy domy przedmiejskie, dwanaście ogrodów, cztery place, trzy folwarki, cztery pola, browar, młyn i cegielnię. Majątek ten wyceniono na 14740 florenów. Znaczną jego część stanowił folwark dziedziczny, składający się z dwunastu łanów, ogrodów, browaru, cegielni i młyna. Folwark ten wart był 6000 florenów. Jan ożenił się w 1525 roku z Katarzyną Jedvath, córką mieszczanina i rajcy krakowskiego, Stanisława Jedvatha. W tym samym roku wypłacił żonie wiano w wysokości 1000 florenów. Miał pięcioro dzieci: Jana, Stanisława, Erazma, Annę i Urszulę. Zmarł w 1551 roku.

Jan (III)

Ze źródeł niewiele się można dowiedzieć na jego temat. Syn Jana i Katarzyny Jedvath w 1544 roku rozpoczął studia w Krakowie. W 1549 roku z pewnością nie było go w Lublinie. Podobno kontynuował naukę. Musiał posiadać co najmniej stopień bakałarza. Był duchownym.

Stanisław (I)

Syn Jana i Katarzyny Jedvath. W 1559 roku studiował w Królewcu. Nie posiadamy informacji, czy studia zakończył zdobyciem chociażby bakalaureatu. Ożeniony z Barbarą z Chylińskich. Jego żona pochodziła z rodziny szlacheckiej. Prawdopodobnie chodzi tutaj o Chylińskich z ziemi chełmskiej posiadających także dobra Latyczyn w ziemi bełskiej w owym czasie. Pieczętowali się herbem własnym.

Anna

Córka Jana i Katarzyny Jedvath. W 1553 roku wydana za Jana Gibla, rajcę lubelskiego i kupca, jako jego druga żona. Zmarła przed 1574 rokiem. Wtedy Jan Gibel ożenił się po raz trzeci.

Urszula

Córka Jana Lubomelskiego i Katarzyny z Jedvathów. Za życia ojca wydana za Gabriela Zaborowskiego, kupca lubelskiego. W 1549 roku Zaborowscy mieszkali w rodzinnej kamienicy (dzisiaj Rynek 8). Po podziale dóbr ojca pozostali w niej jako właściciele nieruchomości. W 1559 roku przejęli kolejną rodzinną nieruchomość (Grodzka 3). Zaborowski już wtedy był w składzie rady. Pozostawał w niej do 1574 roku i aż sześciokrotnie pełnił funkcję rajcy urzędującego. Nie znamy daty śmierci Urszuli.

Erazm

Syn Jana i Katarzyny z Jedvathów. Podjął studia w Lipsku w roku 1546, lecz nie zakończył ich zdobyciem bakalaureatu. W wyniku podziału majątku po ojcu otrzymał folwark nad rzeką Czechówką. Pieczętował się herbem Zadora, a nawet pisał się „heres de Biała”. Jednak której wsi o tej nazwie był panem – niewiadomo. Wiadomo natomiast, że zajmował się handlem winem i suknem. Poświadczone są jego kontakty z innymi ośrodkami handlu w kraju (Warszawa, Kraków, Gdańsk, Poznań) oraz zagranicą (Wrocław). W efekcie swej działalności jako kupca winami, robił interesy z kupcami węgierskimi.
Ławnikiem został w 1562 roku, a już w 1565 roku dokooptowano go do składu rady, w której pozostał do końca życia. Siedmiokrotnie był rajcą urzędującym (1565, 1575, 1576, 1578, 1579, 1582, 1586).
W roli przewodniczącego delegacji miasta Lublina wystąpił Erazm na sejmie piotrkowskim w roku 1565. W delegacji znajdowało się także trzech innych rajców. Jednym z nich był szwagier Erazma, Jan Gibel.
Erazm, pozostając w radzie, pełnił także funkcje zaszczytne. Podobnie jak ojciec, był prowizorem szpitala św. Ducha. Nie znamy jednak jego szczegółowej działalności na tym stanowisku. W wyniku polepszenia się jego pozycji społecznej, zaczął Erazm obracać nieruchomościami, a także dokonywać operacji finansowych.
W 1573 roku przejął od siostry
, Urszuli kamienicę Lubomelskich. Do odziedziczonego folwarku dokupił dwa łany pola, które puścił w dzierżawę oraz za 2000 florenów nabył stawy i ogrody przylegające do folwarku. Bardziej, niż ojciec inwestował w ziemię poza miastem. We wsi Czechów kupił kilka łanów, które odnajął za czynsz.
Prawdopodobnie to Erazm był inicjatorem ozdobienia pomieszczeń tzw. winiarni we własnej kamienicy. Freski posiadały spójny program ikonograficzny (porównanie smutnej i wesołej filozofii antycznej, wersy z poezji antycznej, symbolika miłości i wina).
Erazm miał dwie żony. Pierwsza, Anna z Szawłowskich, była córką Stanisława, mieszczanina i rajcy warszawskiego. Druga, także Anna, była córką Jana Kretka, mieszczanina i rajcy lubelskiego. Erazm miał pięcioro dzieci. Czterech synów (Jan, Stanisław, Mikołaj i Jakub) oraz jedną córkę (Elżbieta). Zmarł w roku 1586 i został pochowany w kościele św. Michała Archanioła.

Stanisław (II)

Jego żoną była Anna Tomaszowiczówna. Nic więcej o nim nie wiadomo.

Mikołaj (II)

Nic bliższego o nim nie wiadomo.

Elżbieta
Została wydana za mąż za szlachcica Jana Chylińskiego. Nic więcej o niej nie wiadomo.

Jan (IV)

Syn Erazma i Anny z Szawłowskich. Po śmierci ojca prowadził liczne procesy z macochą i jej kolejnym mężem, Piotrem Totwardym. Był kupcem i zasiadał w ławie. Jego żoną była Agnieszka Korzkiewszczanka, córka rajcy lubelskiego Marcina.

Jakub

Po ojcu posiadał kamienicę przy ulicy Grodzkiej. Z czasem wszedł także w posiadanie kamienicy Lubomelskich. Nie wiemy, czym dokładnie się zajmował. W 1621 roku został odnotowany jako pisarz Rady Miejskiej, choć w skład samej rady nigdy nie wszedł. Jego żoną była Potentia Przybyłówna, córka Mikołaja, mieszczanina kazimierskiego. Pozostawił po sobie córkę Katarzynę. Zmarł przed 1627 rokiem.

Katarzyna

Córka Jakuba i Potentii z Przybyłów. Została żoną Andrzeja Zaborowicza, mieszczanina lubelskiego i ławnika. Jej mąż dwukrotnie pełnił funkcję wójta sądowego (1630 i 1637). Ostatnią informację o niej posiadamy z roku 1661, gdzie występuje jako wdowa po Andrzeju Zaborowiczu i dokonuje sprzedaży rodzinnej kamienicy Lubomelskich. Nabywcą został Michał Schierer.

Stopniowy upadek znaczenia rodzinyBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Po śmierci Erazma Lubomelskiego nastąpił stopniowy upadek znaczenia rodziny. Jego potomkowie przestali pojawiać się w składzie Rady Miejskiej. Folwark, który przechodził w rodzinie z pokolenia na pokolenie i stanowił poważny kompleks dóbr, będący prawie połową wycenianego majątku, został sprzedany w roku 1598 i stał się jurydyką tylko z nazwy, świadczącą o dawnych właścicielach. Nazywano ją Lubomelszczyzną.
Dzisiaj w toponomastyce miasta pojawiają się Lubomelscy. Jest ulica Lubomelska, prowadząca w stronę Czechówki na terenach dawnego folwarku, kamienica Lubomelskich w Rynku (Rynek 8) oraz wschodnia pierzeja Rynku nazywana czasem stroną Lubomelskich.
 
Opracował: Łukasz Fiuta
Redakcja: Monika Krzykała, Monika Śliwińska

LiteraturaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Białkowski L., Materiały do monografii miasta Lublina. Wilkierze XV–XVII wiek, Lublin 1928.
Buczyński M., Nazwy dzielnic i przedmieść Lublina, [w:] „Rocznik Lubelski”, t. 5, 1962.
Chojęta M., Badania nad lubelską elitą władzy w XV i pierwszej połowie XVI wieku oraz dalsze perspektywy ich prowadzenia, [w:] „Res Historica”, t. 25, 2007.
Chojęta M., Związki rodzinne członków lubelskiej elity władzy w pierwszej połowie XVI wieku, [w:] „Studia Historyczne”, R. 51, z. 3–4, 2008.
Chojęta M, Elita władzy lubelskiej gminy miejskiej od XIV do połowy XVI wieku. Rozprawa doktorska napisana pod kierunkiem prof. dr hab. Ryszarda Szczygła, Lublin 2008.
Dutkiewicz J. E., Malowidła z XVI wieku w tzw. Winiarni w Lublinie, [w:] Studia Renesansowe, red. M. Walicki, t. 2, Wrocław 1957.
Froehlichowa Z., Z dziejów organizacji władz miejskich miasta Lublina do końca XVII wieku, [w:] „Pamiętnik Lubelski”, t. 1, 1927–1930.
Hemperek P., Oficjalat okręgowy w Lublinie XV–XVIII w., Lublin 1974.
Jakimińska G., Elita władzy lubelskiej gminy miejskiej w latach 1555–1651. Praca doktorska napisana pod kierunkiem prof. dr hab. Ryszarda Szczygła w Zakładzie Historii Polski Średniowiecznej IH UMCS, Lublin 2006.

Trojanowska M. (opr.), Katalog dokumentów miasta Lublina 1317–1792, Lublin 1996.

Mazurkiewicz J., Jurydyki lubelskie, Wrocław 1956.
Niesiecki K., Herbarz Polski, wyd. J. N. Bobrowicz, t. 3, Lipsk 1839.
Paulowa S., Jan Lubomelski, [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. 17, Wrocław 1972.
Prucnal D., Szpital przy kościele pw. Ducha Świętego w Lublinie, Lublin 2005.
Reder J., Posłowie miasta Lublina na sejmy, [w:] „Czasopismo Prawno-Historyczne”, t. 6, 1954.
Riabinin J., Materiały do historii miasta Lublina 1317–1792, Lublin 1938.
Rolska-Boruch I., Malarski portret gotyckiego miasta Lublina z kamienicy Lubomelskich, [w:] Ikonografia dawnego Lublina, red. Z. Nestorowicz, Lublin 1997.
Rolska-Boruch I., Wotum czy apoteoza rodu Lubomelskich z najstarszym widokiem Lublina?, [w:] Sztuka ziem wschodnich Rzeczypospolitej XVI–XVIII w., red. J. Lileyko, Lublin 2000.
Rymut K., Nazwiska Polaków, t. 1, Wrocław 1991.
Sochacka A., Drobna szlachta w województwie lubelskim w średniowieczu, [w:] „Rocznik Lubelski”, t. 25/26, 1983/1984.
Sochacka A., Własność ziemska w województwie lubelskim w średniowieczu, Lublin 1987.
Stankowa M., Kancelaria w Lublinie XIV–XVIII w., Warszawa 1968.
Szczygieł R., Jak to się rajca na burmistrza „ręką popędził”, w: „Kalendarz Lubelski”, R. 18, 1975.
Szczygieł R., Konflikty społeczne w Lublinie w pierwszej połowie XVI wieku, Warszawa 1977.
Ulanowski B., Wyjątki z najdawniejszej księgi miejskiej lubelskiej, [w:] Archiwum Komisji Historycznej Polskiej Akademii Umiejętności, t. 3, Kraków 1886.
Wadowski J.A., Kościoły lubelskie, Kraków 1907.
Żołądź-Strzelczyk D., Peregrinatio academica. Studia młodzieży polskiej z Korony i Litwy na akademiach i uniwersytetach niemieckich w wieku XVI i pierwszej połowie XVII, Poznań 1996.

Powiązane artykuły

Zdjęcia

Inne materiały

Słowa kluczowe