Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ratusz w Lublinie

Ratusz lubelski został wybudowany w latach 1827–1828 na miejscu spalonego kościoła i klasztoru karmelitów bosych. Projektantem klasycystycznej budowli był Aleksander Groffe, generalny budowniczy Królestwa Polskiego.

 

Spis treści

[RozwińZwiń]

Lokalizacja

Obecny ratusz znajduje się w pobliżu Bramy Krakowskiej, przy placu Łokietka 1, na samym początku Krakowskiego Przedmieścia.

Funkcje

Ratusz miejski

Historia budynku

Ratusz został zbudowany obok kościoła św. Ducha w latach 1827–1828 na miejscu spalonego 30 kwietnia 1803 roku kościoła i klasztoru karmelitów bosych. W 1807 roku ruiny zostały sprzedane na licytacji. W 1823 roku miasto odkupiło ruiny z zamiarem wybudowania nowego ratusza. W tym celu ogłoszono konkurs, do którego zgłosili się Ignacy Stompf, Jakub Hempel i Aleksander Groffe. Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych wybrała projekt Aleksandra Groffego – generalnego budowniczego Królestwa Polskiego. Roboty nadzorował wojewódzki budowniczy Jakub Hempel.

Ratusz był budowany w latach 1827–1828. Budowla zaadaptowała ruiny kościoła – przede wszystkim nawę główną i rząd kaplic – na miejscu którego stanęła. Do przebudowanej fasady dostawiono czterokolumnowy portyk.

Początkowo na parterze mieściła się kasa miejska, resursa kupiecka, biuro policji i areszt oraz archiwum miejskie, pierwsze piętro zajmowały biura magistratu oraz sala balowa. Na drugim piętrze urzędował i mieszkał prezydent miasta.

Podczas II wojny światowej (w 1939 i 1944 roku) budynek ratusza został zbombardowany, a potem spalony. Odbudowano go w latach 1947–1952 według projektu architekta Ignacego Kędzierskiego z zachowaniem dawnej architektury zewnętrznej. Wnętrze zaadaptowano do nowych potrzeb.

Warto wspomnieć, że w ratuszu, w obecnym gabinecie prezydenta miasta (II piętro) znajduje się obraz przedstawiający wjazd generała Zajączka do Lublina w 1826 roku namalowany przez Filipa Dombecka z Monachium. Stanowi on dużą wartość ikonograficzną dla badań nad rozwojem przestrzennym Lublina.

Kalendarium

1823 – miasto Lublin odkupuje ruiny spalonego w 1803 roku kościoła karmelitów bosych w celu zbudowania w tym miejscu budynku ratusza
1824 – konkurs na projekt budynku wygrywa Aleksander Groffe
1827–1828 – budowa ratusza
1939 – zniszczenie budynku podczas bombardowania Lublina
1944 – spalenie budynku
1947–1952 – odbudowa budynku według projektu architekta Ignacego Kędzierskiego

Architekci

Aleksander Groffe
Ignacy Kędzierski

Styl

Klasycyzm

Opis budynku

Ratusz został zbudowany na planie kwadratu. Jest to budynek czterokondygnacyjny, siedmioosiowy z czterokolumnowym portykiem i wieżą. Pierwsza i druga kondygnacja fasady ma zróżnicowaną wysokość. Obie są ozdobione boniowaniem. Ściany pozostałych kondygnacji fasady charekteryzują się płaską ścianą.

 
Opracowała: Anna Szlązak
Redakcja: Monika Śliwińska
 

Literatura

Denys M., Wyszkowski M., Lublin i okolice. Przewodnik, Lublin 2001.
Kochanowska I [red:], Zabytki architektury i budownictwa w Polsce. Województwo lubelskie, Warszawa 1995.
Nowak B. [red:], Lublin. Przewodnik, Lublin 2000.

Zdjęcia

Wideo

Audio

Inne materiały

Słowa kluczowe