Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Radio w Lublinie 1980 - 1994

Kryzys społeczno - polityczny, który nasilił się latem 1980 roku, nie ominął Lubelszczyzny. 7 lipca zastrajkował Świdnik, 17 lipca stanął lubelski węzeł kolejowy. O wydarzeniach z sąsiedniej ulicy łatwiej było dowiedzieć się z Radia Wolna Europa, niż z mediów lokalnych.

Spis treści

[RozwińZwiń]

Strajki lipcowe

 

W radiu lubelskim cisza panowała aż do wieczora 18 lipca, kiedy to został nadany komunikat specjalny z posiedzenia Biura Politycznego KC PZPR w sprawie sytuacji w Lublinie. Wyrażano w nim zaniepokojenie przestojami w zakładach produkcyjnych oraz apelowano do społeczeństwa o przywrócenie „normalnego rytmu pracy”. Następnego dnia w audycji Poranek z radiem radio lubelskie wyemitowało pięciominutowe wystąpienie I sekretarza KW PZPR Władysława Kruka, który odczytał Apel do mieszkańców Lublina. Również i w tym tekście nie zostało użyte słowo „strajk”.
Wprawdzie wydarzenia Lubelskiego Lipca nie miały bezpośredniego wpływu na funkcjonowanie lubelskiego radia, niemniej spora grupa dziennikarzy przystąpiła do nowopowstałego NSZZ „Solidarność”. Zaangażowani w działalność związkową radiowcy nierzadko i „nieoficjalnie” wykorzystywali zaplecze techniczne rozgłośni.

Stan wojenny


Od 13 grudnia 1981 nastąpiła przerwa w działalności programowej PR Lublin. Jeszcze przed północą okazało się, iż z warszawskiej centrali radiowej do Lublina nie docierał żaden sygnał foniczny. W nocy budynek radia został zajęty przez wojsko - radio stało się jednostką zmilitaryzowaną. Nadzór nad obiektem przejęli oficerowie wojskowi oraz funkcjonariusze SB, przed budynkiem stali wartownicy w mundurach. Legitymacje służbowe straciły ważność, większość pracowników została „urlopowana”, zaś reszta wyposażona w przepustki przychodziła do radia na dwunastogodzinne dyżury. 8 stycznia 1982, kiedy to wznowiona została łączność z Warszawą, redakcja w mocno okrojonym składzie przygotowywała korespondencję do I programu PR. Donoszono m. in. o postępach „normalizacji” życia, o poparciu społecznym dla PRON-u, o dokonaniach komisarzy wojskowych. Wznowienie nadawania programu rozgłośni lubelskiej - początkowo tylko informacyjno - muzycznego, nastąpiło 25 stycznia. W miejsce poprzednich redakcji resorowo - tematycznych utworzono trzy redakcje „zadaniowe”: informacji, publicystyki i artystyczną. Stopniowo wracali do pracy w radiu dziennikarze, niemniej czworgu z nich - Wacławowi Białemu, Annie Kaczkowskiej, Małgorzacie Sawickiej i Januszowi Winiarskiemu za współpracę definitywnie podziękowano.

Kadłubowe radio stanu wojennego powracało stopniowo do swojego wcześniejszego czasu nadawczego, jednak pod względem treściowym powrót do poziomu, na jaki przez lata pracowały redakcje, był już niemożliwy. W 1988 roku redaktorem naczelnym lubelskiej rozgłośni został Franciszek Malinowski. Budowa Radiowo - Telewizyjnych Centrów Nadawczych i nadajników w Tarnawatce i Piaskach regularnie zwiększała zasięg docierania programu lubelskiego.

Przełom polityczny


Rok 1989 chyba najdobitniej zaznaczył się dla radia w zniesieniu cenzury. Możliwość mówienia o tym, co było do niedawna zakazane była przyjęta początkowo z nieufnością. Do pracy przyjęto także pracowników wydalonych w stanie wojennym.
Zmiany w lubelskim radiu miały także charakter organizacyjny. 15 października 1990 roku w miejsce Rozgłośni Regionalnej PR i TV powołany został Ośrodek Radiowo - Telewizyjny w Lublinie. Jego szefem został Olaf Olszewski. Program realizowany w Lublinie dla IV programu PR wzrósł wówczas do 19 godzin dziennie (od godz. 5 rano do 24- tej) i aspirował do roli coraz bardziej samodzielnego. Postawiono na audycje robione „na żywo” przez młodych prezenterów sprawdzających się w roli „rozmawiających ze słuchaczem”, wprowadzono duże bloki autorskie. Rozpoczął się proces „dostosowywania radia do potrzeb rynku i wymagań klienta”.

Literatura


Fornal S., Anteny nad Bystrzycą, Lublin 1997.

 

 
Opracowała Dominika Jakubiak