Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Pałac Suchorabskich w Lublinie

Nazwa pałacu wiąże się z rodziną Suchorabskich, na początku XVII wieku właścicielami murowanej kamienicy wraz z ogrodem. Obecnie pałac stanowi północne skrzydło zabudowań zespołu budynków seminaryjnych.

Spis treści

[RozwińZwiń]

HistoriaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

W 1616 roku Bernard Suchorabski, wojewoda lubelski, kupił od Anny Rzeczyckiej, wdowy po Andrzeju, podkomorzym lubelskim, dom częściowo murowany na wzgórzu nad stawem. Dom ten wojewoda kazał rozbudować. Proces zakończył się w połowie lat 20. XVII wieku.

W 1653 roku pałac nabył Bogusław Radziwiłł i dość szybko sprzedał go Danielowi Żytkiewiczowi. W posiadaniu tej rodziny pałac był do 1688 roku, kiedy to nabyły go benedyktynki sandomierskie.

W 1701 roku budowla została przekazana księdzu Bogusławowi Tarło, reprezentującemu ojców misjonarzy. W 1714 roku założyli oni seminarium duchowne, a pałac stał się z czasem jednym z wielu zabudowań tego przedsięwzięcia. Obecnie stanowi północne skrzydło zabudowań zespołu budynków seminaryjnych.

LokalizacjaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 6
Pałac wchodzi w skład zabudowań należących do Seminarium Duchownego w Lublinie.

ArchitektBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Nieznany

BryłaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Budynek z dwoma skrzydłami prostopadłymi w stosunku do siebie. Wkomponowany w znaczne obniżenie terenu, przez co elewacja południowa jest dwukondygnacyjna, a północna – trzy. Dach dwuspadowy z przenikającymi się połaciami. Korpus dwutraktowy, skrzydło trzytraktowe.

Materiał i konstrukcjaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Pałac murowany z cegły i kamienia wapiennego na zaprawie wapiennej. Sklepienia w dużej liczbie pomieszczeń kolebkowe z lunetami. W wyższych kondygnacjach stropy z podsufitką na zaprawie wapiennej. Więźba dachowa płatwiowo-kleszczowa, a na niej dach miedziany.

ElewacjeBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Południowa elewacja jest elewacją frontową. Posiada podziały architektoniczne pomiędzy kondygnacjami oraz pionowe. Do pionowych z pewnością zaliczyć trzeba pseudolizeny podtrzymujące gzyms nadokienny. Nad pierwszą kondygnacją znajduje się gzyms kordonowy, a nad nim medaliony z wizerunkami książąt i królów polskich oraz alegoriami symbolizującymi ich władzę. Nad drugą kondygnacją – gzyms koronujący. Elewacja południowa i północna rozwiązane są w zasadzie analogicznie. Elewacja wschodnia jest trzykondygnacyjna i oprócz gzymsu koronującego nie posiada wystroju architektonicznego. Od północnego-wschodu i od wschodu budowla jest oszkarpowana.

WnętrzeBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Częściowo zachowany układ pomieszczeń. W XX wieku w wyniku przebudów zlikwidowano niektóre klatki schodowe, nadbudowano kondygnację oraz zaadaptowano poddasze. Wystroju wnętrz z epoki budowy pałacu brak.

LiteraturaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Studziński J., Pałac Suchorabskich, Lublin 1992. Archiwum WUOZ, sygn. 340.