Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Oskar Hansen – osiedle im. Juliusza Słowackiego w Lublinie

Osiedle im. Juliusza Słowackiego w Lublinie było projektowane przez Zofię i Oskara Hansenów w latach 1960–1963. Realizacja projektu trwała od 1964 do 1972 roku.

 

Spis treści

[RozwińZwiń]
Osiedle w praktyce realizuje wymyśloną przez Hansena ideę Linearnego Systemu Ciągłego i Formy Otwartej.

Projekt zakładał podzielenie osiedla na strefy, z których każda miała pełnić odrębne funkcje.

Centralnym elementem założenia jest strefa południowa. Jest to tzw. strefa obsługiwana, w której usytuowano budynki i ogród osiedlowy. Strefa ta ma nie tylko spełniać funkcje mieszkalne, ale także służyć wypoczynkowi i zaspakajaniu potrzeb kulturalnych. Jest ona dostępna tylko dla ruchu pieszego.

Strefa obsługiwana jest uzupełniona przez dwie strefy obsługujące. Stanowią one zaplecze z komunikacją kołową: dojazdami do bloków, parkingami, garażami i placykami gospodarczymi. Strefy obsługujące nie przecinają się. Ponadto podział taki pozwala na całkowitą eliminację ruchu kołowego z wnętrza osiedla.

Główny trzon zabudowy stanowi ciąg biegnących półkoliście budynków pięciokondygnacyjnych. Wydzielając przestrzeń, chronią wnętrze. Aby przerwać monotonię ciągłej zabudowy, Oskar Hansen zaprojektował grupę krótkich, pięciokondygnacyjnych budynków oraz sześć jedenastokondygnacyjnych wysokościowców. Wysokościowce zamykają krajobraz osiedla od strony wschodniej i zachodniej.

Infrastrukturę osiedla budują dodatkowo: targowisko, budynek przedszkola i budynek usługowo-handlowy znajdujące się w przestrzeni strefy obsługującej oraz budynek domu kultury znajdujący się w centrum strefy obsługiwanej.  

Bloki zaprojektowane przez Hansena wykorzystują formę prostopadłościanów. Z perspektywy strefy obsługującej mają płaską, niczym nie zróżnicowaną formę. Wewnątrz, od strony strefy obsługiwanej stanowią swego rodzaju zabawę – balkony i główne wejścia do bloków skierowane są do środkowego półkolistego placu, balkony miały stanowić odróżnienie, dlatego nie są równomiernie rozmieszczone. Ponadto poszczególne elementy budynków były zróżnicowane kolorystycznie.

Dachy budynków osiedla są płaskie. Jedynie w formach dachów pawilonów oraz przedszkola architekt zastosował kształt inspirowany hiperbolą parababoliczną.

Zgodnie z ideą Formy Otwartej architektura ma znaczenie wtedy, kiedy działają w niej ludzie, ponieważ to oni tworzą przestrzeń. Same budynki nic nie znaczą, dopiero ludzie, którzy w nich przebywają i funkcjonują sprawiają, że architektura zaczyna żyć.
Możliwość własnego kształtowania przestrzeni. Idea zakładała zaaranżowanie przestrzeni w dowolny sposób, np. łączenie kilku mieszkań w jedno. Pozwalała na to konstrukcja ścian nośnych – na osiedlu Słowackiego są ułożone wzdłuż osi budynku, a nie, jak wówczas w większości przypadków, w poprzek.


Opracowała Joanna Zętar
 

Literatura

 

Zdjęcia

Wideo

Inne materiały

Słowa kluczowe