Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Opowiadanie historii na świecie

Mów tylko. Poza tym rób, co chcesz.
Platon, Fajdros

 

W jednym z tekstów poświęconym współczesnej sztuce opowiadania czytamy:

Nie ma ani jednej dokładnej definicji gawędziarstwa (Storytelling). Sztuka opowiadania jest czymś innym dla każdego człowieka z innej kultury i kontekstu. Pewnie jest tyle definicji, ilu gawędziarzy, a może nawet ilu słuchaczy. Gawędziarstwo jest bardzo osobistym doświadczeniem zarówno dla gawędziarza, jak i dla słuchacza. Ale być może uda nam się zaproponować ogólną definicję, która mogłaby dać przynajmniej wyobrażenie, czym ono jest.

Spis treści

[RozwińZwiń]

Gawędziarstwo jako sztuka

Po pierwsze i najważniejsze gawędziarstwo jest sztuką. Czym jest sztuka? Większość słowników definiuje sztukę jako tworzenie pięknych rzeczy, jako wytwór ludzkiej działalności i wzniosłą umiejętność, którą można nabyć ucząc się, ćwicząc i obserwując. Gawędziarstwo jest zdecydowanie sztuką. Kiedy opowiadamy historie tworzymy piękne i doniosłe rzeczy, które niewątpliwie są wytworami naszej działalności opartej na najwyższych umiejętnościach, których nauczyliśmy się słuchając i obserwując innych gawędziarzy, a następnie próbując tego samodzielnie.1
 

Autor tekstu twierdzi, że gawędziarstwo byłoby niczym bez opowieści. Opowieść natomiast jest formą narracji prawdziwych lub wymyślonych zdarzeń lub zdarzenia. Gawędziarze ogólnie zgadzają się, że opowieść jest kompletną strukturą narracyjną w specyficznym stylu i z określonym zespołem bohaterów. Historie opowiada się w celu poszerzania wiedzy, zrelacjonowania minionych wydarzeń ważnych dla rodziny czy narodu, albo zwyczajnie w celach rozrywkowych. Historie mogą być opowiadane za pomocą szeregu środków jak obrazy, książki, poezja czy piosenka. Ale nas interesuje głównie opowiadanie ustne.
 

Ustne opowiadanie historii angażuje gawędziarza i słuchacza. Dalej James Foster Robinson zastanawia się nad związkiem mówienia z bezpośrednim przekazem, a w końcu też wpływem na emocje: Czym jest opowiadanie (mówienie)? Słownik podaje, że jest to akt narracji lub informowania za pomocą słów. Stąd opowiadanie (mówienie) jest to wysiłek jednej osoby, aby w żywy, ustny sposób przedstawić coś drugiej. Wymaga bezpośredniego kontaktu pomiędzy tym, który mówi, a tym, który słucha.

Zaangażowane w każde mówienie jest także fizyczna obecność i wygląd mówiącego. Mówiący używa gestów, by wzmocnić i uwydatnić słowa, które wypowiada. Słuchacz aktywnie tworzy żywe, wielozmysłowe obrazy, czynności, postaci i zdarzenia w swoim umyśle komponując unikatową i osobistą opowieść z tego, co słyszy. Te obrazy zależą od zdolności opowiadającego do wywoływania dzięki słowom i gestom emocji i wspomnień słuchającego. Pełna i satysfakcjonująca opowieść zatem wydarza się w umyśle słuchającego. Gawędziarstwo jest zatem sztuką opowiadania historii.2

Konstrukcja bajki – ogólny model

Władimir Propp w pracy Morfologia bajki pokazał ciekawy sposób analizy baśni ludowej lub jak sam nazywa ten gatunek - bajki magicznej. Porównując około czterystu pięćdziesięciu bajek wykazał, że budowa jej opiera się na stałych elementach oraz zmieniających się, ale w ramach pewnych powtarzających się reguł, schematów. Analizując postacie występujące, zestawiając je, rosyjski badacz przypisuje im powtarzające się kategorie: bohater, przeciwnik, donator (osoba poddająca bohatera próbie), pomocnik, królewna lub jej ojciec, osoba wysyłająca bohatera w drogę, fałszywy bohater.  Konkretne postacie przybierają na siebie odpowiednie role i przechodząc do działania wytwarzają zdarzenia, które także dają zamknąć się w skończonym schemacie. Przekazanie środka z magiczną mocą, zmiana miejsca - przeniesienie się do innego królestwa, wykonanie misji, złamanie zakazu, walka, zdemaskowanie, wyprawa – to niektóre z możliwych działań bohaterów. Działania te, zataczające „kręgi akcji”, nazwał Propp „funkcjami”. Wymienił trzydzieści jeden rodzajów funkcji. Nie wszystkie pojawiają się w konkretnej bajce, kolejność ich także może być różna, jednak pewne najistotniejsze występują zawsze. Schemat bajki wygląda następująco: wstęp (np. „Za górami za lasami…”) – sekwencja działań (funkcji) bohaterów – szczęśliwe zakończenie.

Przedstawianie i unaocznianie opowiadania

W anglojęzycznej praca doktorskiej zatytłowanej “Wewnątrz opowieści. Oparte na sztuce badanie procesu twórczego u gawędziarza jako lidera” (An Arts-Based Exploration of the Creative Process of the Storyteller as Leader) możemy przeczytać:

Przekaz ustny jest jedną z najstarszych form ludzkiej sztuki i cieszącą się niesłabnącą popularnością metodą nauczania. Opowieści mają moc wywoływania zmian społecznych. Mimo, że opowiadanie (storytelling) jest automatycznie uznawane w różnych dziedzinach nauk społecznych za środek komunikacji wykorzystywany do przekazu przywódczych wizji i pomysłów, nie ma wielu empirycznych badań na temat tego, jak bajarz tworzy i opowiada historie. Zastanawiam się tu nad opowiadaczem jako liderem i staram się określić wachlarz humanistycznych umiejętności u ludzi, którzy budzą chęć zmiany w słuchaczach (change leaders). Zbadałam fenomenologicznie istotę i charakter twórczej pracy gawędziarskiej pracując jako zawodowy gawędziarz. Praca gawędziarska (storytelling work), jaką stworzyłam jako narzędzie badawcze, jest oparta na dzienniku podróży napisanym w czasie wojny w Izraelu w lipcu 2006 roku. Wykorzystując tworzenie sztuki (art making) jako metodę badawczą, świadomie stałam się środowiskiem badawczym w ramach niniejszego projektu. Zebrałam informacje o świecie wyobraźni gawędziarza. Poprzez autoetnograficzny proces pisania zaobserwowałam, opisałam, zinterpretowałam i nazwałam kolejne kroki w moim procesie twórczym, gdy wymyślałam, ćwiczyłam i wystawiałam własne gawędziarskie przedstawienia.

Praca splata moje osobiste wspomnienia, historię, folklor i wydarzenia bieżące. Wyłoniły się podobieństwa (commonalities) pomiędzy gawędziarzem (tworzącym i przedstawiającym złożoną opowieść) i liderem zmian (change leader) (projektującym i przekazującym wizję zmiany). Gawędziarskie umiejętności komunikacyjne i zdolność twórczego myślenia są podstawowymi kompetencjami w zręcznym wprowadzaniu zmian. Trening gawędziarski mógłby dostarczyć liderom zmian wiedzy doświadczalnej na temat innowacyjnego myślenia oraz nauczyć ich doceniania siły opowieści i metafory w przekazywaniu idei. Opowieść (storytelling) może być pouczającym środkiem artystycznym do krzewienia pokoju, sprawiedliwości i inicjowania pozytywnych zmian społecznych3.

Opowiadacze na świecie

Yousif Latif Jaralla – ur. 1959, opowiadacz iracki. Od 1989 mieszka w Palermo we Włoszech. Tam tworzy swoje spektakle łączące europejską tradycje z suficką muzycznością. Współpracuje z Mimmo Cuticcho.

Opowiadacz nie potrzebuje działania aktorskiego – on potrzebuje dźwięku. W słowach jest nie tylko znaczenie, ale i brzmienie, nasze uczucia, to co stanowi o tym, że jesteśmy ludźmi.4
Jeśli uda nam się uchwycić podobieństwo między interpretacją reprezentacją, możemy zobaczyć różnicę miedzy opowiadaniem a wystawieniem na scenie. Aktor musi zbudować pewną prawdę w czasie przedstawienia przez tekst, gest i działanie. Opowiadacz nie musi, ponieważ on tym wszystkim jest.5

 

Claire Garrigue – pieśniarka i opowiadaczka z Francji. Śpiewa pieśni tradycyjne, jazz, śpiew chóralny. Pracowała jako pielęgniarka w Normandii. Współzałożycielka grupy X-filles, gdzie artyści łączyli śpiew z aktorstwem. Od 1999 jest zawodową opowiadaczką, ważna jest dla niej muzyczność słowa. Współpracuje z Conservatoire contemporain de Literature Orale w Vendome.

(…) gdy opowiadam, mówię w swoim imieniu. Wtedy to ja mówię. Gdy zajmuję się teatrem, mam wiele twarzy. I nawet jeśli używam tej samej techniki, gdy opowiadam, to jednak centrum tych postaci jest zawsze we mnie, w mojej osobie. W miarę upływu czasu mojego opowiadania, postaci dojrzewają, nabierają kształtu, ale wciąż chodzi o coś innego niż o ich odgrywanie.6

Z opowieściami jest jak z życiem – można je przeżyć na wiele sposobów. A każda historia to osobny świat, to życie – dajemy mu to, co mamy.7
 

Ben Haggarty – pierwszy oficjalnie uznany opowiadacz w Gloucester. Opowiada od 1981 roku. Reżyser grupy teatralnej Welfare State Internationa Theatre. Propagator sztuki opowiadania na Wyspach Brytyjskich. Organizator wielu festiwali, między innymi International Storytelling Festival w Battersea Arts Centre w 1985 roku, festiwal w Waterman Arts Centre w 1987 r. Założyciel londyńskiego klubu Crick Crack Club, gdzie organizował warsztaty i skupiały się wydarzenia dotyczące opowiadaczy historii.

(…) na kartce nie ma życia. Pismo zabija opowieść (…)8
 

Dla mnie opowiadanie jest bardzo pierwotną formą teatru. To jest pewne zdarzenie, które z rozgrywa się w określonym kontekście, zakładającym istnienie pewnej ciągłości. I właśnie to, co ciągłe, jest dla mnie najbardziej interesujące, pewne kontinuum między opowiadaniem a teatrem.9
 

Pewien japoński muzyk powiedział niedawno, że naszym zadaniem jest karmić wyobraźnię, a nie ją wypełniać – i to jest dla mnie w opowiadaniu kluczowe. Aktywne uczestnictwo widowni jest więc ogromnie istotne, ponieważ tylko w ten sposób opowieść może się dopełnić. Ja słucham historii, ty jej słuchasz – słowa i gesty, które odbieramy, są te same, ale każdy z nas dopełnia ją na swój sposób. 10
 

To jest tak, że w jednej osobie jest i dramatopisarz i reżyser. Sam grasz z opowieścią w sobie.11 Wielkim odkryciem było dla mnie, że opowiadanie jest sztuką interpretacji i że mogę wyrazić prawie wszystko przez medium, jakim są tradycyjne opowieści. To jestem cały czas ja, który opowiada – to niesamowite uczucie, wielki przywilej, ale i ogromna odpowiedzialność. Stoisz przed setką osób przez dwie godziny, masz przed sobą dwieście godzin ludzkiego życia skupionych na jednej osobie.12
 

Opowieść o Gilgameszu opowiadam od bardzo dawna i ona zmienia się wraz ze mną. I to chyba różni też opowiadacza od aktora. Inaczej ją opowiadałem, gdy miałem dwadzieścia parę lat, inaczej myślę o niej teraz. A historia odzwierciedla wewnętrzny stan i doświadczenia opowiadającego. Opowiadacz ma niesamowitą możliwość odnawiania historii.13
 

Michele Nguyen – urodzona w Algierze belgijska opowiadaczka. Ukończyła Ecole internationale de theatre Lassaad w Brukseli, zajmowała się ruchem scenicznym. 
 

Ja czuję się wciąż na granicy między teatrem a opowiadaniem. (…) Dla mnie równie ważne jak głos jest ciało. Kiedy widzę kogoś opowiadającego na scenie, obie te rzeczy muszą się dopełniać. Inaczej opowieść jest fałszywa. Ciało również mówi, też tworzy język. 14
 

Kiedy opowiadam, staram się maksymalnie zaufać ciału. Największy komplement, jaki usłyszałam, brzmiał, że tańczę po wietnamsku. Owszem, kiedy staję przed publicznością, to korzystam z całej techniki: światła, gestu. Ludzie patrzą na mnie – to jest teatr.15
 

Agnieszka Aysen Kaim – orientalistka, lektor języka tureckiego. Znawczyni tureckiej tradycji. Prowadzi projekty związane z kulturą Bliskiego Wschodu – Turcji, Turkmenistanu, Persji. Jej opowieści odnoszą się do bliskowschodniego kręgu kulturowego.

To co dla mnie jest bardzo istotne, to właśnie opowieść i dźwięk. To, jak brzmi. To dlatego tradycyjne opowieści mają taką siłę. Kiedy biorę opowieść, która nigdy nie była tłumaczona na polski, okazuje się, że mogę z nią pracować jak z poezją, mogę ją uwewnętrznić, bo czuję jej melodię, pewien rytm.16
 

Manya Maratou – grecka opowiadaczka i muzyk, gra na instrumentach dętych i perkusyjnych. Opowiada po grecku, angielsku, hiszpańsku. Interesuje ją połączenie rytmu słowa mówionego i tańca. Z własnym namiotem sułtańskim, tworzącym specyficzną przestrzeń podróżuje po Grecji. Opowiada także w szpitalach, szkołach, muzeach.
 

Odkąd pamiętam, uwielbiałam słuchać starych kobiet, które mówiły o wszystkim, o życiu, o gotowaniu. To są moje źródła. Wszystko to miesza się w każdej historii jaką opowiadam. Jestem kolejną postacią z tych wszystkich opowieści.17

 

Vergine Gulbenkian – mieszka w Wielkiej Brytanii, z pochodzenia Ormianaka. Studiowała na Uniwersytecie Oksfordzkim ormiańską tradycję mówioną. Opowiada od 1991 r., w występach łączy tradycyjne pieśni ormiańskie, eposy staroarmeńskie, poezję ormiańskich, azerskich poetów wędrownych. Organizatorka projektów skierowanych do imigrantów ormiańskich z Oxfordshire.
 

Jeśli mamy wówczas do czynienia z dobrym teatrem, to dlatego, że jest moment, kiedy scena znika, jest życie, nie ma podziału na scenę i widownię. O to samo chodzi w opowiadaniu, o ten moment, kiedy znika scena.18
 

(…) muszę być w zgodzie z każdym wypowiadanym słowem. W nim jest prawda. Nie umiem powiedzieć czegoś, w co nie wierzę do końca, publiczność mi też nie uwierzy.19
 

Mimmo Cuticchio - ur. w 1948 r., sycylijski aktor filmowy i teatralny. Jego ojciec był wędrownym lalkarzem, z którym pracował do dwudziestego piątego roku życia. W 1973 stwotzył w Palermo Teatro dei Pupi Santa Rosalia; w 1977 założył pierwszą w Palermo szkołę dla lalkarzy i opowiadaczy Associazione Figli d’Arte Cuticchio. Zagrał rolę narratora lalek w trzeciej części filmu „Ojciec Chrzestny”.
 

(…) ja pracuję jako tradycyjny opowiadacz, ale również wymyślam nowe rzeczy. Wykorzystuję jednak technikę, której tradycja ma dwadzieścia lat, a moimi inspiracjami są chansons de geste i poematy rycerskie.20
 

Diane Wolkstein (USA) - Jej kariera gawędziarki rozpoczęła się podczas studiowania pantomimy w Paryżu, gdzie zajmowała się także opowiadaniem historii biblijnych dzieciom. Przez ponad czterdzieści lat opowiadania była znana ze swoich wnikliwych interpretacji oraz szerokiego repertuaru.

W 2007 roku burmistrz Nowego Jorku, Michael Bloomberg, nazwał 22 czerwca tego roku “Dniem Diane Wolkstein” aby uhonorować 40 lat jej pracy jako gawędziarki. Od 1967 Diane zajmuje wyjątkowe miejsce w świecie bajania i literatury, a także odgrywa ważną rolę w odradzającym się zainteresowaniu mitologią i nowoczesnym ruchem gawędziarskim. Była tematem wielu dokumentów i filmów, pojawiała się w radiu i telewizji. (ABC 20/20, Good Morning America, BBC Radio 4 Tales from the Statue, CBS Sunday Morning News, CBC Radio One, CNN, NBC Today, PBS Storytime). Diane objeżdża świat występując i prowadząc warsztaty na temat bogatego dziedzictwa opowieści i sztuki opowiadania. Jest autorką licznych książek, płyt CD i DVD oraz edytorem magazynu  Parabola.
 

Diane na temat opowiadania: W opowieści musisz się obnażyć. Ile czasu nie poświęciłabym na staranny dobór stroju i opowieści, gdy raz historia się rozpocznie, nic mnie nie chroni. Praca gawędziarza, jak wnioskuję z mojego doświadczenia, polega na wyrażaniu ducha, a to oznacza niejaką nagość. Jakiejkolwiek opowieści bym nie snuła, jest to wyrażanie tego, kim jestem. Moim pragnieniem jest rozbudzenie w słuchaczach świadomości i odwagi do odkrywania i pokazywania potencjału ich duszy. Ziarno snucia opowieści zostało zasadzone w moim dzieciństwie. Mama opowiadała mi historie do snu. Rabin z pobliskiej synagogi miął zawsze w zanadrzu krótkie, treściwe opowiastki. Opowieści mojej mamy były zabawne i pouczające, opowieści rabina – intrygujące. Co zrobić, gdy jest dwoje ludzi na pustyni, a wody starczy tylko dla jednego? Dlaczego tu jesteśmy? Czy jest cel dany każdemu z nas?
 

Gawędziarski Tandem - (tandem telling) oznacza, że opowieść dzieli między siebie dwóch lub więcej gawędziarzy. Tom i Sandy Farley łączą doświadczenie w opowiadaniu solo, improwizację i teatr opowieści. Wszystkich tych technik także uczą podczas prowadzonych warsztatów.
Sztuką opowieści zajmują się od 1979 roku. Opowiadają tradycyjne i współczesne historie w szkołach, bibliotekach, księgarniach, szpitalach, kościołach, na obozach letnich, festiwalach i wydarzeniach komercyjnych. Występują tylko w USA.
 

Rabbi Dan Gordon - (lub Reb Dante) zachwyca młodą (nie tylko młodą) publiczność już od 30 lat. Objeżdża Stany Zjednoczone, Izrael i Australię ze swoją oryginalną adaptacją tradycyjnych opowieści, klasyki chasydzkiej i osobistych historii z życia wziętych. Jego wyobraźnia i ciepła atmosfera, którą tworzy, sprawiają, że dowolnie liczna publiczność w każdym wieku jest porywana do centrum wydarzeń opowieści, którą właśnie snuje Rabbi. Opowieści są zabawne i prowokujące, sprawiają, że słuchacze zaczynają czuć się w harmonii ze sobą i ze światem. Reb Dante szczególnie lubi występować dla zróżnicowanej wiekowo grupy słuchaczy i potrafi zmodyfikować każdy program tak, aby odpowiadał grupie wiekowej i oczekiwaniom publiczności.  Jego specjalnością są także wystąpienia międzywyznaniowe.

Rabbi Dan Gordon jest rabinem, gawędziarzem, nauczycielem, artystą, słuchaczem, mówcą motywującym i kochającym ludzi. Od ponad trzydziestu lat używa swych talentów w różnych rolach: jako dyrektor obozów, przywódca młodzieżowy, wykładowca uniwersytecki, dyrektor liceum. Od 1998 roku służy jako rabin małej społeczności żydowskiej w Humble w Texasie.

Rabbi Dan Gordon wnosi do każdego wydarzenia iskrę humoru i życia, bez względu na to, czy jest to celebrowanie szabatu, wystąpienie gawędziarskie, odczyt motywacyjny, ślub, bar micwa (bar/bat mitzvah), pogrzeb czy profesjonalne warsztaty.  Szczególny rozgłos zyskał dzięki pracy w środowisku wielu wyznań. Jest często proszony o reprezentowanie społeczności żydowskiej w wydarzeniach wielowyznaniowych.
 

Clare Murphy - używając głosu i ciała jak jednego instrumentu Clare tańczy przez opowieści wlewając w nie życie. Dynamika, z jaką się porusza, udziela się słowom, które często zaskakują słuchaczy. Jej pasja rozświetla opowiadane historie i wkomponowuje je we współczesny świat. Z łatwością rozbudza wyobraźnię tych młodych ciałem jaki i duchem.

Od kilku lat Clare jest zapraszana do występów na całym świecie. Występowała w The Globe Theatre London, The Barbican Theatre London, The Times Cheltenham Literature Festival, Cape Clear International Storytelling Festival, Norway’s Fortellerfestivalen, Vienna Lit Festival i Singapore’s Esplanade Theatre. Clare jest „opowiadaczką”polecaną na stronie Crick Crack Club. Regularnie podróżuje po Irlandii pracując w szkołach, bibliotekach, centrach sztuki i teatrach. Jest m.in. członkiem Storytellers of Ireland.

Clare jest pomysłodawcą i twórcą Nocy Opowieści. Jest to comiesięczne spotkanie, które od 2006 roku cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem. Doprowadziło to do powstania dobrze rozwijającej się sceny lokalnych bajarzy i gawędziarzy.
 

Gcina Mhlophe (RPA) - jest najbardziej popularną”storytellerką” w swoim kraju. Od wczesnych lat 80. zeszłego wieku pracowała jako aktorka i reżyserka teatralna, filmowa i telewizyjna, jako autorka sztuk, poezji i opowiadań oraz jako gawędziarka i bajarka. Jest również doświadczoną trenerką i instruktorką w sztuce opowieści.

Gcina z pasją łączy starożytne i współczesne opowieści, poezję i pieśni tworząc programy o wielkiej emocjonalnej głębi. Jej występy odzwierciedlają intensywne odrodzenie kulturalne w RPA i w dużej mierze dzięki jej zasługom sztuka tradycyjna opowiadania ponownie ożywa w tym kraju.

Gcina podróżuje po całym świecie. Tylko w 2004 roku wykładała gościnnie na Uniwersytecie Cape Town prowadząc zajęcia ze studentami, odwiedziła szkoły i uczelnie w Brazylii, rozpoczęła podróż po Italii aby promować swoją książkę oraz objechała Wielką Brytanię, w celu promocji południowoafrykańskiej literatury w ramach obchodów „Dziesięciolecia Demokracji”.
 

Chirine El Ansary - jest egipską gawędziarką obecnie żyjącą i pracującą w Anglii. Pracowała jako aktorka i tancerka występując w wielu filmach i sztukach teatralnych w Egipcie, zanim stworzyła swoje pierwsze gawędziarskie przedstawienie. Od 1996 roku Chirine prowadzi warsztaty opowiadania na całym świecie, bierze udział w licznych festiwalach i nagrywa swoje opowieści. Występowała w Europie, USA i w wielu miejscach świata arabskiego.

Crick Crack Club - jest głównym brytyjskim organizatorem i propagatorem sztuki opowiadania. Pracuje z artystami o wyjątkowych talentach i nieuleczalnym zamiłowaniu do opowiadania. Działalność Klubu jest dwojaka: roztacza opiekę nad zrzeszonymi artystami oraz organizuje przedstawienia. Zespół Crick Crack Club jest mały, ale niezwykle entuzjastyczny i pracowity. To w dużej mierze dzięki pracy tych ludzi sztuka opowiadania została ponownie odkryta jako współczesny rodzaj przedstawienia dla dorosłej publiczności.

Klub organizuje przedstawienia przeważnie dla dorosłej publiczności. Są to standardowo zaaranżowane przedstawienia teatralne, eksperymentalne “noce klubowe”, festiwale i liczne tournee. W Londynie organizujemy 9 wydarzeń rocznie w Barbican, comiesięczne wydarzenia w Soho Theatre, sezonowe wydarzenia w Rich Mix i Unicorn Theatre.
 

Żydowska Koalicja Gawędziarska, głos żydowskich opowieści. Słuchać żydowskiej opowieści to dzielić humor i ciepło, przyziemność i duchowość starożytnej, a jednak całkowicie aktualnej mądrości. Opowiadaniem takich historii zajmują się właśnie członkowie Koalicji.

Założona w 1989 roku Żydowska Koalicja Gawędziarska rozpoczynała swoją działalność jako sieć opowiadaczy w Nowej Anglii dzieląc się wiekową sztuką opowiadania żydowskich historii poprzez koncerty, przedstawienia, warsztaty i nieformalne spotkania gawędziarskie. Wielu spośród tych ludzi wyrosło na profesjonalnych storytellerów dzielących się swoim zamiłowaniem do żydowskich opowieści z prawdziwą pasją.

Dziś Żydowska Koalicja Gawędziarska zapewnia żydowskim opowieściom istnienie w Internecie, gdzie występujący gawędziarze i publiczność mogę się nawzajem odnaleźć. Tutaj można zapoznać się z szeroką ofertą tematyczną proponowanych przez Koalicję opowieści, dokonać przeglądu zrzeszonych opowiadaczy, jak i dokonać rezerwacji.
 

Opracowanie: Aleksandra Zińczuk, Magdalena Kożuch, Krzysztof Bąk.

Przypisy

1. James Foster Robinson, Czym jest gawędziarstwo (What Is Storytelling?), 5 lipca 2004, tłum. Magdalena

Kożuch.

2. Ibidem

3. http://etd.ohiolink.edu/multiview.cgi/antioch1193235618/antioch1193235618.pdf 

4. Opowiadacze historii – próba definicji (rozmowy z opowiadaczami), „Dialog” 2010, nr 7-8, s. 228.

5. Ibidem, s.220.

6. Ibidem, s.220.

7. Ibidem, s.228.

8. Ibidem, s.226.

9. Ibidem, s.218.

10. Ibidem, s.219.

11. Ibidem, s.219.

12. Ibidem, s.224.

13. Ibidem, s.225.

14. Ibidem, s.223.

15. Ibidem, s.224.

16. Ibidem, s.223.

17. Ibidem, s.229.

18. Ibidem, s.220.

19. Ibidem, s.225.

20. Ibidem, s.227.
 

 

Literatura

  • http://www.claremurphy.org/
  • http://www.jewishstorytelling.org/index.html
  • http://www.crickcrackclub.com
  • http://www.spont.com
  • www.rabbidangordon.com
  • http://dianewolkstein.com/

Powiązane artykuły

Zdjęcia

Wideo

Inne materiały

Słowa kluczowe