Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

„Neftali i jego koń Sus” – streszczenie opowiadania I.B. Singera

streszczenie opowiadania Isaaca  Bashevisa Singera 
 
 
 
Miejsce:
Janów Lubelski

Postacie:
Neftali
Zejlig
Brajna
reb Falig


Neftali, główny bohater opowiadania, w momencie kiedy go poznajemy jest jeszcze małym chłopcem, który uwielbia słuchać opowiadań o różnych, niesamowitych wydarzeniach. Razem z ojcem Zejligiem i matką Brajną mieszka w Janowie, gdzie chodzi do chederu. Jego ojciec jest woźnicą, a on zgodnie ze zwyczajem powinien przejąć po nim zawód. Jednak Neftali, nie chce wozić ludzi z Janowa do Lublina i z Lublina do Janowa. Jego całe życie związane jest z opowiadaniami, dlatego też chce w przyszłości zostać handlarzem, krążącym po miasteczkach i wsiach, z workiem pełnym książek z różnymi historiami. Matka tłumaczyła mu, że nie jest to zajęcie dochodowe, a od dźwigania worka będą go bolały plecy. Jednak wtedy Naftali mówił, że kupi konia i wóz, ale nie do wożenia ludzi, a książek na sprzedaż.

Neftali dorastał i robił wszystko, aby realizować swój plan. Po dziesięciu latach klacz Zejliga urodziła źrebaka, którym chłopiec się opiekował. Nazwał go Sus i traktował jak swojego przyjaciela, który go rozumie. Niedługo kupił także wóz, na który załadował wszystkie zgromadzone przez siebie do tej pory książki i zaczął jeździć do pobliskich miasteczek, by je sprzedawać. Kupił także bat, ale obiecał, że nigdy nie będzie go wobec Susa używał. Nie było też takiej potrzeby. Koń doskonale rozumiał, gdzie ma jechać i chętnie ciągnął wóz.

Neftali był uwielbiany przez wszystkie dzieci i dorosłych. Jeździł do miasteczek, gdzie mógł opowiedzieć historie, które gdzieś usłyszał lub przeczytał, ale także posłuchać nowych, fascynujących opowieści. Mijały lata a Neftali zupełnie poświęcił się podróżowaniu. Wiedział, że ze sprzedaży książek nie będzie w stanie utrzymać rodziny. Jedyną jego rodziną, po śmierci rodziców, stał się wierny Sus, który żył wyjątkowo długo i nie widać po nim było oznak starzenia.

Nafttali słyszał kiedyś o posiadłości znajdującej się między Warszawą a Lublinem, do której zjeżdżają sprzedawcy książek ponieważ właściciel bardzo lubi opowiadania. Dlatego też postanowił ją odnaleźć i poznać człowieka, który miałby kochać to samo co on.

Rzeczywiście istniał taki dwór, a jego właściciel – reb Falig okazał się bardzo przyjaznym człowiekiem. Moment pojawienia się Neftalego na dworze nie jest końcem jego historii. Zdradzę tylko, że jego życie od tej pory ulegnie zmianie, a przyczyni się do tego między innymi stary dąb.

Historia piękna. Pokazuje prawdziwą przyjaźń, ryzyko i wyrzeczenia związane z dążeniem do celów oraz niesamowitą moc marzeń. Neftali – gawędziarz pokazuje nam, że „dzisiaj żyjemy, ale jutro dzień dzisiejszy będzie historią, a cały świat i ludzkie życie jest jedną długą opowieścią”
 
Opracowała: Agnieszka Mital