Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Muzyka religijna na Lubelszczyźnie

 

Muzyka instrumentalna Lubelszczyzny jest mniej zróżnicowana i archaiczna niż tradycja pieśniowa. Podstawowym składem wiejskiej kapeli, przygrywającej na weselach, chrzcinach czy organizowanych przez młodzież domowych„pograjkach” przez długi czas były skrzypce i ręczny bębenek, zwany obręczowym lub „sitkiem”.
Czasem skład wzbogacony był o muzykanta grającego na basach. Taka kapela potrafiła jednak z powodzeniem „ograć” całą uroczystość lub spotkanie, grając charakterystyczne dla Lubelszczyzny melodie: oberki, podróżniaki (grane podczas drogi młodej pary do kościoła, nazywane także „drogowymi” lub „wędrowcami”), polki, walczyki, majdaniaki (rodzaj oberka), suwaki (taniec weselny dla starszych gości).

Istotną cechą tej muzyki jest jej wariantywność, to znaczy mistrzowskie ogrywanie na różne sposoby tego samego motywu muzycznego. Na Lubelszczyźnie przenikały się także muzyczne motywy różnych kultur, np. muzyki żydowskiej. Kapela na zdjęciu powyżej, działająca w rejonie Milejowa, bardzo często grała także na żydowskich weselach, przyswoiwszy sobie uprzednio repertuar muzyczny kapel żydowskich. W tego typu większych kapelach spotykamy także instrumenty dmuchane bądź dęte np. trąbkę, klarnet, tubę, w latach powojennych saksofon.

Lata powojenne przynoszą także wzrost popularności orkiestr dętych, do dziś muzykujących w większości miasteczek Lubelszczyzny. Jedna z najbardziej znanych to orkiestra dęta ze wsi Zdziłowice koło Janowa Lubelskiego, w której muzykują także członkowie rodziny Dudków, założycieli słynnej Kapeli Dudków ze Zdziłowic.

Unikatowym i ciekawym instrumentem, występującym także w składzie kapeli lubelskiej jest suka biłgorajska.