Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ludzie lubelskiego Radia

Radio w Lublinie mogło się rozwijać przez wszystkie te okresy przede wszystkim dzięki staraniom osób, które uwierzyły, że Lublin zasługuje na własną rozgłośnię.

Spis treści

[RozwińZwiń]

Zabiegi prof. Krzyżanowskiego

Od samego początku należał do nich prof. KUL, prawnik i ekonomista Witold Krzyżanowski (1897- 1972). Pod koniec lat 30-tych XX w. pełnił on funkcję radnego miejskiego. W grudniu 1936 roku na sesji Rady Miejskiej wystąpił z ideą budowy rozgłośni radiowej w Lublinie. Swoje stanowisko argumentował następująco: „Jako miasto 120-tysięczne, mające świetne tradycje historyczne i obecnie odgrywające wielka rolę w szerzeniu kultury polskiej na wschodzie, Lublin odczuwa potrzebę radiowej stacji nadawczej”. Jednak pomimo starań władz miejskich nie udało się przed wojną zrealizować planu utworzenia lubelskiej rozgłośni radiowej.


 

Ludzie "Pszczółki"


Zadanie zorganizowania radia w dopiero co wyzwolonym Lublinie, gdzie nie było faktycznie możliwości ani nadawczych ani odbiorczych, zostało powierzone Wilhelmowi Billigowi (1906- 1985). Absolwent studiów polonistycznych na UJ, działacz KPP, od 1939 roku przebywał w ZSRR, gdzie pracował w Redakcji Polskiej Wszechzwiązkowego Radiokomitetu w Moskwie i Kujbyszewie. W lipcu 1944 roku zajął się organizowaniem od podstaw struktur Polskiego Radia w Lublinie. Wsparcie techniczne: radioodbiorniki i wagonową stację nadawczą „Pszczółka” oraz kadrowe otrzymał z Moskwy. Bez wątpienia rozgłośnia ta była nie tylko oznaką odradzającego się Państwa Polskiego, ale i ważnym narzędziem propagandy w rękach władzy radzieckiej. W latach 1951- 56 Wilhelm Billig był prezesem Centralnego Urzędu Radiofonii.
Igor Sikirycki relacjonuje sesją KRN w Lublinie, 1944To właśnie z okresem funkcjonowania "Pszczółki"  związani byli tacy spikerzy jak: Stefania Grodzieńska, Jerzy Jurandot, Zbigniew Lutogniewski, Janusz Minkiewicz, Joanna Poraska, Stefan Rachoń, Tadeusz Chabros (1923- 1976) czy Igor Sikirycki (1920- 1985), który po wyzwoleniu Lublina otrzymał skierowanie do pracy w Polskim Radiu w charakterze sprawozdawcy frontowego. W „Pszczółce” prowadził audycje, pogadanki, przeglądy prasy, programy literackie. 31 grudnia 1944 relacjonował pierwszą zarejestrowaną na płytach decelitowych audycję radiową- fragmenty sesji KRN, która uchwaliła przemianowanie PKWN na Rząd Tymczasowy.

Po 1945 r. lubelska rozgłośnia działała jak radiowęzeł. Szefowali wówczas: Jan Stelczyk, Antonii Śmiejan i Jan Waszczuk. Z innych radiowców wymienić należy świetnego technika radiowego, późniejszego długoletniego współpracownika PR Lucjana Forysia oraz debiutującego w 1949, a legendarnego już mistrza lubelskich reporterów - Adama Tomanka.

Twórcy Redakcji Literackiej- Lubelska Szkoła Reportażu


W 1956 roku na listę pracowników i współpracowników rozgłośni wciągnięci zostali m. in. Tadeusz Tłuczkiewicz, Danuta Bieniaszkiewicz, Zbigniew Stepek. Ci ostatni tworzyli zespół redakcji literackiej, do której dołączyli także Janusz Danielak, Jerzy Księski, Janusz Weroniczak oraz Maria Brzezińska. Ich dorobek antenowy i estradowy to m. in. składanki kabaretowe, montaże poetyckie, słuchowiska oraz specjalność - wodewil radiowy. Był to zgrany zespół indywidualności i jednocześnie utalentowanych radiowców, którzy nie tylko komentowali, ale i kształtowali lubelskie życie kulturalne. To oni przyczynili sie do powstania Lubelskiej Szkoły Reportażu.

W ,,poczet lubelskich radiowców” tamtych czasów należy zaliczyć z pewnością takie osoby jak: Anna Markowa, Barbara Rostworowska, Krystyna Kotowicz, Jerzy Księski, Janusz Winiarski, Barbara Jurkiewicz, Jan Nowacki, Jerzy Janiszewski, Maria Ballod, Kazimierz Dymel i Stanisław Fornal.

Do najpopularniejszych redaktorów współczesnego Radia Lublin należą m in.: Jacek Bieniaszkiewicz, Piotr Wróblewski, Ewa Dados, Agata Koss, Grażyna Lutosławska (Ruszewska), Bogdan Piasecki, Czesława Borowik.

Redakcja Reportażu RL


Jedną z najprężniej działających redakcji współczesnego Radia Lublin jest Redakcja Reportażu, której reportażyści zdobywają najważniejsze nagrody w kraju i na świecie, Są to m. in.: Małgorzata Sawicka, Anna Kaczkowska, Katarzyna Michalak, Monika Hemperek, Mariusz Kamiński. 

 
Opracowała Dominika Jakubiak