Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Krakowskie Przedmieście 38 / Kapucyńska 2 w Lublinie

Zespół zabudowy znajdujący się przy Krakowskim Przedmieściu 38 powstał na działkach wydzielonych dopiero w pierwszej połowie XIX wieku. Pierwsze wzmianki o znajdującej się na parceli zabudowie pochodzą z początku XVII wieku i dotyczą murowanego domu należącego do rodziny Brierów. Obecna kamienica została wybudowana w 1873 roku.

 

Spis treści

[RozwińZwiń]

Lokalizacja

Zespół zabudowy wraz z oficynami znajduje się w śródmieściu Lublina, w zwartym kwartale zabudowy ograniczonym ulicami: Krakowskie Przedmieście, Kapucyńska, Narutowicza i Wróblewskiego, jako narożny budynek we wschodniej pierzei ulicy Kapucyńskiej.

Funkcje

Przeznaczenie kamienicy jest handlowe na parterze, zaś na wyższych kondygnacjach mieszkalne.

Kalendarium

II połowa XVI wieku – parcela wytyczona wzdłuż ulicy Kapucyńskiej, od ulicy Narutowicza do Krakowskiego Przedmieścia;

początek XVII wieku – dom murowany należący do rodziny Brierów;

koniec XVIII wieku – własność Ant. Rojewskiego;

1802 – własność J. Spiskiego;

połowa XIX wieku – własność Salomei Nuebauer;

1867–1876 – budowa kamienicy narożnej i kamienicy Kapucyńska 2, połączenie ich łącznikiem;

1875 – własność Karola Vettera;

1916 – własność Jana i Katarzyny Szunke;

1962 – zalanie piwnic betonem;

1991 – wpis do rejestru zabytków;

2002 – remont pomieszczenia na parterze kamienicy.

Historia budynku

Zespół zabudowy znajdujący się przy Krakowskim Przedmieściu 38 powstał na działkach wydzielonych dopiero w pierwszej połowie XIX wieku. Pierwotnie była to rozległa parcela wytyczona w II połowie XVI wieku wzdłuż ulicy Kapucyńskiej, od ulicy Narutowicza do Krakowskiego Przedmieścia. Jej szerokość odpowiadała obecnej szerokości działki. Pierwsze wzmianki o znajdującej się na parceli zabudowie pochodzą z początku XVII wieku i dotyczą murowanego domu należącego do rodziny Brierów. Dalsze losy kamienicy są nieznane. Kolejna informacja związana z zabudową działki pochodzi dopiero z końca XVIII wieku, kiedy to znajdował się na niej parterowy, drewniano-murowany dom zajezdny i kamienica od strony ulicy Narutowicza, należące wówczas do Ant. Rojewskiego – właściciela Zezulina. W głębi działki wybudowano drewnianą stajnię i wozownię. W 1802 roku nieruchomość nabył J. Spiski i w rękach jego spadkobierców znajdowała się do połowy XIX wieku. Nowa właścicielka, Salomea Nuebauer, wydzieliła ze swej rozległej parceli część wraz z domem Zofii Kamińskiej. Ta zaś sprzedała ją małżonkom Miklaszewskim, którzy wraz z córką Wandą rozpoczęli w 1867 roku budowę nowej narożnej kamienicy. Budowa została ukończona w 1873 roku. W tym czasie powstał łącznik pomiędzy kamienicą a wznoszoną niemal równocześnie dla tego samego właściciela kamienicą Kapucyńska 2, ukończoną w 1876 roku. Na parceli znajdowały się także inne murowane budynki, tj. spichlerz, stajnia, skład drewna oraz drewutnia. W 1875 roku całość nabył Karol Vetter. W rękach tej rodziny znajdowała się ona do 1916 roku, gdy sprzedali ją małżonkom – Janowi i Katarzynie Szunke za 20 tys. rubli. Po przejęciu nieruchomości przez Vettera zlikwidowano niemal całą zabudowę gospodarczą działki: spichlerz, stajnie, wozownie, składy. Po usunięciu tych budynków wybudowano oficynę kamienicy Kapucyńska 2. W okresie międzywojennym części parterowe kamienic były wykorzystywane w celach handlowych i usługowych, zaś górne kondygnacje pozostały dla mieszkańców. Sytuacja ta nie uległa zmianie po II wojnie światowej. Zmieniła się jedynie struktura własnościowa, gdyż nieruchomość należała już do spadkobierców Szunków. W 1962 roku w wyniku awarii instalacji wodnej, nastąpiło obsunięcie się części piwnic; aby zapobiec dalszemu obsuwaniu się ścian piwnicy, zalano ją betonem. W 1991 roku kamienica została wpisana do rejestru zabytków. W 2002 roku przeprowadzono remont pomieszczenia na parterze kamienicy Krakowskie Przedmieście.  

Opis budynku

Kamienice usytuowane są frontem do ulicy Kapucyńskiej. Połączone zostały łącznikiem o detalu ujednoliconym z kamienicą Krakowskie Przedmieście 38. Od wschodu do kamienicy Kapucyńska 2 przylegają dwie niewielkie oficyny opierające się o mur odgradzający parcelę od nieruchomości Krakowskie Przedmieście 36. Podwórze wybrukowane jest klinkierem.

Otoczenie

Nieopodal, bo około 50 m na zachód, znajduje się kościół kapucynów. Natomiast około 100 m na południe od zabudowy działki jest zespół klasztorny pobrygidkowski, zaś ok 300 m na wschód znajduje się Stare Miasto.

Literatura

Boruch W., Kamienica przy ul. Krakowskie Przedmieście 38 w Lublinie. Rozpoznanie historyczne i wytyczne konserwatorskie, maszynopis w posiadaniu WUOZ Lublin, sygn. 2010, Lublin 1992.

Karta ewidencyjna zabytków, maszynopis w archiwum WUOZ w Lublinie.

Nasz Mincel, jak z Lalki Prusa, „Gazeta Wyborcza”, 24–25 XI 2001.