Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Józef Łobodowski „O czerwonej krwi” (1932)

W styczniu 1932 roku ukazuje się w dwustu pięćdziesięciu egzemplarzach tom poezji Józefa Łobodowskiego O czerwonej krwi.  Irena Szypowska: Tomik „O czerwonej krwi” składał się z utworów rewolucyjnych, wyrażających bunt przeciw obowiązującej moralności i wszystkim autorytetom. [1]

 



Jan Kryszak: Wiersze zamieszczone w tym tomie są odbiciem ważnego momentu w biografii Łobodowskiego związanego z początkiem lat 30 – tych. Moment ten sprzyja i prowadzi do pewnych przemian w jego poetyce, w jego myśleniu o poezji , w jego wyobraźni poetyckiej. To okres, w którym Łobodowski zbliża się – mówiąc bardzo umownie – do lewicy literackiej, do kręgów nastawionych radykalnie, jeśli chodzi o poglądy społeczne, o poglądy polityczne. [2]
 

Spis treści

[RozwińZwiń]

Konfiskata tomu

Wiersze Łobodowskiego zapewne nie zwróciłyby żadnej uwagi czytelników i krytyki literackiej, gdyby nie ingerencja prokuratora i decyzja Sądu Okręgowego o konfiskacie tomu „O czerwonej krwi”. Za konfiskatą tomu poszło relegowanie Łobodowskiego z KUL-u, gdzie był studentem.  Wydarzenia te stworzyły wokół niego atmosferę sensacji i skandalu. Wszystkie te okoliczności potrafił Łobodowski świetnie wykorzystać do autoreklamy.

 

>>> czytaj więcej o  cenzurze w dwudziestoleciu międzywojennym

 

Opracowanie Tomasz Pietrasiewicz
Redakcja Alicja Magiera, Agnieszka Wiśniewska

 

Przypisy

[1] Szypowska Irena, Łobodowski: Od „Atamana Łobody” do „Seniora Lobo”, Warszawa 2001, s. 25-27.
[2] Brzezińska Maria, Poeta grozy i szczęścia - audycja radiowa w Radio Lublin S.A, Wieczór J. Łobodowskiego w Muzeum Czechowicza, Lublin 1981.

 

Literatura

Maria Brzezińska, Poeta grozy i szczęścia - audycja radiowa w Radio Lublin S.A, Wieczór J. Łobodowskiego w Muzeum Czechowicza, Lublin 1981.

Irena Szypowska., Łobodowski: Od „Atamana Łobody” do „Seniora Lobo”, Warszawa 2001.