Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Irena „Beata” Michałkiewicz (ur. 1951)

Aktorka Teatru Akademickiego KUL Grupa „Ubodzy” i Teatru Provisorium. Zaangażowana w ruch „Solidarność”. Autorka projektu Lubelski Salon Artystyczny.

Irena Michałkiewicz - fotografia świadka historii
Irena Michałkiewicz - fotografia świadka historii (Autor: Góra, Agnieszka)

Spis treści

[RozwińZwiń]

EdukacjaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Irena Michałkiewicz, z domu Mirowska, urodziła się 18 września 1951 roku w Lublinie. Jest absolwentką Wydziału Nauk Społecznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Pracę magisterską napisała w 1981 roku. Jej tematem było Zagadnienie swobodnego przepływu informacji w świetle Aktu Końcowego Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Helsinkach.

AktorkaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Irena Michałkiewicz będąc studentką pierwszego roku na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, w 1971 roku została aktorką Teatru Akademickiego KUL Grupa „Ubodzy”. Zadebiutowała w spektaklu Hiob, gdzie zagrała dwie role. Między innymi otwierała przedstawienie: „Witałam ludzi, którzy przyszli na spektakl, ubrana w jasnoniebieskie letnie spodnie i w bluzkę w kwiatuszki” – mówi Irena Michałkiewicz. „W pewnym momencie, jak już miałam znak od Joachima [Lodka], że zaczynamy, prosiłam o ciszę, spokój, uwagę i mówiłam: «Proszę za mną»”1. Prowadziła widzów na spektakl.
Uczestniczyła w powstawaniu kolejnego przedstawienia – Człowiek człowiekowi (historia śmierci św. Maksymiliana Kolbego), ale już nie wzięła udziału w jego premierze. Wyjaśnia Irena Michałkiewicz: „Nie podobało mi się, w jaki sposób Jurek [Binkowski] prowadził próby. Wydawało nam się, że prowadził ten spektakl przesadnie w stronę spektaklu bigoteryjnego. Któregoś dnia, w trakcie próby odeszłam”2.
Jeden dzień spędziła w Scenie Plastycznej KUL Leszka Mądzika, by po latach powiedzieć: „Mi przecież nie o to chodziło w teatrze. Ja chciałam, żeby było chociaż trochę słowa. Chwilę pobyłam bez teatru. Jurek Binkowski poddał się”3.
Wróciła do teatru ze słowem, jak określa Grupę „Ubodzy”. W następnym przedstawieniu Grupy „Ubodzy” – Kain i Abel – zagrała Ewę.  
Brała udział w wyjazdach teatralnych, między innymi w obozach teatralnych w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą. Aktorstwa uczyła się także od aktorów skupionych wokół Jerzego Grotowskiego, m.in.: Reny Mireckiej, Zbigniewa Cynkutisa i Stanisława Scierskiego.
Wystąpiła w kolejnych przedstawieniach Teatru Akademickiego: Upłaz i Piłat.
Irena Michałkiewicz zagrała także w dwóch spektaklach Teatru Provisorium. Były to przedstawienia W połowie drogi i Nasza niedziela.

Kariera zawodowaBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

Irena Michałkiewicz pracowała jako wychowawca w internacie dla zasadniczych szkół zawodowych przy ulicy Podzamcze. W 1980 roku zaangażowała się w ruch „Solidarność”. Pracowała w Zarządzie Regionu w biurze NSZZ Rolników Indywidualnych przy ulicy Królewskiej w Lublinie. Prywatnie jest żoną Krzysztofa Michałkiewicza.
Lata 80. i początek 90. spędziła na przymusowej emigracji, zajmując się w Australii animacją działań parateatralnych z dziećmi i młodzieżą polonijną. Po powrocie do kraju, związała się zawodowo z Centrum Kultury w Lublinie. Pracowała przy tworzeniu, a następnie – do roku 2007 – organizacji kolejnych edycji Międzynarodowego Festiwalu „Konfrontacje Teatralne”. Nie bez znaczenia są też jej zasługi przy organizacji pierwszych edycji Festiwalu Teatrów Europy Środkowej „Sąsiedzi”. Od momentu stworzenia w 2007 roku Lubelskiego Salonu Artystycznego w ramach Centrum Kultury w Lublinie, projektowi temu poświęca swój czas i zaangażowanie. Jest kierownikiem tego projektu, twórcą jego programu, promotorem jego działań4.

PrzypisyBezpośredni odnośnik do tego akapituWróć do spisu treściWróć do spisu treści

1 Rozmowa z Ireną „Beatą” Michałkiewicz zarejestrowana 27.02.2013 r. w ramach programu „Historia Mówiona” realizowanego w Ośrodku „Brama Grodzka – Teatr NN”.
2 Tamże.
3 Tamże.
4 Lubelski Salon Artystyczny, [online:] http://salonartystyczny.blogspot.com, [dostęp:] 15.07.2013.

 

Audio

Słowa kluczowe