Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN” jest samorządową instytucją kultury działającą w Lublinie na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji. Jej działania nawiązują do symbolicznego i historycznego znaczenia siedziby Ośrodka - Bramy Grodzkiej, dawniej będącej przejściem pomiędzy miastem chrześcijańskim i żydowskim, jak również do położenia Lublina w miejscu spotkania kultur, tradycji i religii.

Częścią Ośrodka są Dom Słów oraz Lubelska Trasa Podziemna.

Gong 2

Spis treści

[RozwińZwiń]

Historia teatru Gong 2


Teatr Gong 2 funkcjonował w latach 1961-74. Rozpoczynał pod skromną nazwą Teatrzyk Studencki Gong 7.30 – jako nieformalna grupa przyjaciół o podobnych, artystycznych zainteresowaniach. Dynamiczny rozwój nastąpił z chwilą otwarcia w 1965 roku Domu Kultury Studenckiej „Chatka Żaka”, i objęcia przez uczelnię patronatu nad zespołem. Odtąd Akademicki Teatr UMCS Gong 2 (bo tak brzmiała nowa, zmieniona nieco nazwa) stał się teatrem reprezentacyjnym UMCS-u. Otrzymał do pełnej dyspozycji nową, w pełni wyposażoną scenę widowiskową „Chatki”, i pełne wsparcie organizacyjne – co pozwoliło Gongowi 2 na działanie z dużym rozmachem, i organizację festiwalu Studencka Wiosna Teatralna. Przedstawienia Gongu reżyserował Andrzej Rozhin (wcześniej aktor lubelskiego Teatru Lalki i Aktora ), który sprawował także opiekę organizacyjną nad zespołem. O pełnionej przez Rozhina roli absolutnego lidera zespołu świadczy chociażby fakt, że jego wyjazd z Lublina (w 1974 roku objął funkcję dyrektora teatru w Gorzowie Wielkopolskim) położył kres działalności zespołu (czytaj więcej >> ). Z teatrem Gong 2 związanych było wielu lubelskich ludzi kultury, m. in. : dzienikarze Anna Kaczkowska, Franciszek Piątkowski i Andrzej Molik, czy twórca teatru studenckiego Scena 6 - Henryk Kowalczyk, i wielu innych.

 

Spektakle Teatru Gong 2


W swojej czternastoletniej historii Gong realizował różnorodne przedsięwzięcia. Przygotowywał tzw. „programy poetyckie”, „składanki”, oraz spektakle okolicznościowe (niekiedy na rocznicowe zamówienie, o propagandowej wymowie): Ildefons i inni, Leśne wspomnienia, Nostalgia, Dwunastu (1962), Broniewski, Poezja i jazz (1963), Więcej gazu, Wstęgi czerwone (1964), Program z mokrą głową (1965), Gaudeamus igitur (1965), Historia się powtarza (1966), Maria (1967), Za! - kronika 1917 roku (1967). Z czasem, jak pisał krytyk Mirosław Derecki, Gong oddalał się od wizerunku „estrady poezji” w kierunku „poetyckiego teatru” : Próba pokazania pewnej kolacji głów w Paryżu we Francji Jaques’a Preverta (1963), Twój powszedni morderca (1964) [1]. Stopniowo Gong wypracowywał własny, ceniony przez krytykę (m. in. Marię Bechczyc-Rudnicką) i publiczność, rozpoznawany styl inscenizacji, oparty przemyślanym repertuarze, dynamicznym, doskonałym warsztatowo aktorstwie, muzyce, dopracowanej wizji plastycznej Elżbiety i Leona Barańskich. Właściwie prawie każdej premierze towarzyszyły pochwalne recenzje i festiwalowe sukcesy: Pieśni i songi pana Brechta (1966), Elżbieta Bam Daniela Charmsa (1967), Dialogus pro festo nativitatis Jesu Christi anno domini (1967), Testament według Franciszka Villona, ze scenografią Leszka Mądzika (1968), Trismus według Stanisława Grochowiaka, Wietnam ukrzyżowany (1969), Wyznania mordercy czyli Siegfried Müller opowiada, Kłusownicy, czyli stateczność na doświadczeniu, Laor albo posłuchajcie mandolin (1970), Każdy, Senator lecący i dwaj donatorzy Marka Żenniego (1971), Spojrzenia Tadeusza Różewicza – przygotowanie do wieczoru autorskiego (1972), Życie jawą Ernesta Brylla (1973). Listę spektakli Gongu kończą przedsięwzięcia autorskie członków i współpracowników zespołu: Droga w reżyserii Włodzimierza Wieczorkiewicza (1973), Beckett Barbary Michałowskiej-Rozhin, Elżbiety Orzechowskiej (1975/76) i Szczury według Petera Turriniego w reżyserii Jerzego Lendora (grane w 1976 roku na dachu Chatki Żaka!).

 

 

Literatura


- Bechczyc-Rudnicka M., Uchylanie masek, Lublin 1974.
- Derecki M., Odejście Rozhina, "Kamena", 1974, nr 19, s.6.
- Rozhin A., (red.) Gong 2. Spojrzenie w przeszłość. Akademicki Teatr Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2004.

Przypisy


[1] Rozhin A., (red.) Gong 2. Spojrzenie w przeszłość. Akademicki Teatr Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2004.

 

 

Opracował Grzegorz Kondrasiuk

Powiązane artykuły

Zdjęcia

Audio

Inne materiały

Słowa kluczowe